Τα δέκα χρόνια του Release εορτάστηκαν με μια πληθώρα καλλιτεχνών από ένα μεγάλο φάσμα της μουσικής. Επίσης, αυτή η επετειακή εκδήλωση ήταν και η τελευταία στην Πλατεία Νερού που τόσα χρόνια φιλοξενούσε την διοργάνωση. Πάμε για άλλες πολιτείες λοιπόν από του χρόνου.
Από τις τρείς μεταλλικές ημέρες επέλεξα την πιο παραδοσιακή για να δώσω το παρόν. Οι Helloween γιόρταζαν και αυτοί τα 40 χρόνια ιστορίας τους, ενώ μαζί τους θα εμφανίζονταν οι θρύλοι Saxon και οι γνώριμοι στο ελληνικό κοινό Ashes Of Ares.
Βρέθηκα αρκετά νωρίς στις εισόδους τους φεστιβάλ και πέρασα την ώρα μου με το αγαπημένο προ-συναυλιακό σπορ: την κουβέντα περί μουσικής. Ο καιρός ήταν με το μέρος του κοινού με σύννεφα να κάνουν κατά διαστήματα την εμφάνιση τους, χωρίς όμως να βρέξει, και ένα αεράκι να φυσά συχνά πυκνά. Μπορώ να πω ότι η χθεσινή ήταν από τις ποιο ήπιες ημέρες που έχω ζήσει στην Πλατεία Νερού.
Οι πόρτες άνοιξαν στην ώρα τους, έξι δηλαδή, και γενικά το όλο πρόγραμμα τηρήθηκε στο ακέραιο. Εδώ όμως θα βάλω και την πρώτη κίτρινη κάρτα στην διοργάνωση. Γιατί πολύ απλά οι Ashes Of Ares βγήκαν έξι και τέταρτο. Ακόμα και εγώ που μπήκα από τους πρώτους, κάνοντας μια στάση στο merchandise και άλλη μια στο περίπτερο για μάρκες έχασα τα δύο πρώτα τους τραγούδια. Έτσι, δεν ήταν λίγοι αυτοί που έχασαν αρκετό από το σετ τους. Εκεί ήμασταν ρε παιδιά, ας ανοίγατε πέντε και μισή τις πόρτες.
Στα του αγώνα. Μπορεί τους Ashes Of Ares να τους είχαμε δει λίγους μήνες πριν αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η δίψα των φίλων των Iced Earth είχε σβήσει για υλικό από την μπάντα τους. Και φυσικά οι Ashes Of Ares δεν άφησαν κανένα με παράπονο. Το υλικό που παρουσίασαν ήταν πρακτικά κομμένο στην μέση με τα μισά κομμάτια να είναι δικά τους και τα άλλα μισά Iced Earth. O Barlow άψογος επί σκηνής σε μεγάλη φόρμα.
Τώρα αν θέλετε, σιγά που την θέλετε, την γνώμη μου πιστεύω ότι εννιά στους δέκα ήταν εκεί για τα κομμάτια των Iced Earth. Κρίμα γιατί και το δικό τους υλικό είναι αξιόλογο. Βέβαια, ο δεσμός του Ελληνικού κοινού με τους Iced Earth είναι σε όλους γνωστός και ανάλογες ήταν και οι εκδηλώσεις λατρείας σε ύμνους όπως τα “I Died For You” και “Burning Times”.
Setlist: New Messiahs, Wake Of Vultures, Dark Saga, I Died For You, Violate, Vengeance Is Mine, The Iron Throne, Burning Times, Dante’s Inferno (τμήμα του), The One Eyes King
Σειρά για τους ζωντανούς θρύλους που ακούν στο όνομα Saxon. Δεν πιστεύω να έχω χάσει κάποια από τις συναυλίες τους όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα εγγύηση επί σκηνής. Επίσης, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση της ηλικίες που γράφουν οι ταυτότητες τους, γιατί αν όντως ο Biff Byford είναι 75 ετών τότε εγώ να σκίσω τα διπλώματα του.
Μια ώρα είχαν στην διάθεση τους και τι να πρωτοπαίξουν. Κάνα τρίωρο θέλουν μόνο για τα best of τους. Τέλος πάντων… Στην μία αυτή ώρα που είχαν έπαιξαν μόνο ύμνους. Κομμάτια που έχουν μεγαλώσει γενιές. “Strong Arm of The Law”, “Crusader”, “Princess Of The Night”… τι να λέμε τώρα;
Δυστυχώς αντιμετώπισαν αρκετά τεχνικά προβλήματα, στις κιθάρες κυρίως, που όμως λίγο τους πτόησε. Αλίμονο, μιλάμε για ένα σχήμα που έχει ζήσει στην ζωή του στον δρόμο. Κρατώ δύο σημεία αναφοράς. Το πρώτο ήταν το χιούμορ του Biff “έχετε πολύ ζέστη, σχεδόν όσο και στην Αγγλία” αναφερόμενος στο κύμα καύσωνα που φέτος πλήττει την Ευρώπη. Το δεύτερο στην αναφορά του νέου τους άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο. Αναμένουμε λοιπόν έναν ακόμα δίσκο ατόφιου heavy metal.
Setlist: Hell, Fire and Damnation, Power And The Glory, Dogs Of War, Motorcycle Man, Heavy metal Thunder, Dallas 1PM, Strong Arm Of The Law, And The Band Played On, Denim And Leather, Wheels Of Steel, Crusader, Princess Of The Night.
Καθώς έπεσε το σκοτάδι είχε πλέον έρθει και η ώρα των αγαπημένων μας κολοκύθων. Με ένα ακόμα άλμπουμ στην πλάτη τους, τρία χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση στο Release και σαράντα χρόνια από την ίδρυση τους!
Οι Γερμανοί μας κέρασαν ένα χορταστικό σετ με 22, περίπου συνθέσεις (είχαμε και ένα drum solo καθώς και το τελευταίο τμήμα του Keeper Of The Seven Keys). Σε εξαιρετική φόρμα εδώ και χρόνια το συγκρότημα παρουσίασε ένα πλούσιο σε βάθος χρόνου σετ. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με το συγκρότημα που προσδιόρισε σε μεγάλο βαθμό το Ευρωπαϊκό power metal.
Δεν έμειναν όμως μόνο στο παρελθόν. Όπως και τρία χρόνια πριν, έτσι και φέτος παρουσίασαν και συνθέσεις από τις νέες τους δουλειές, για παράδειγμα τα “Universe” και “Tokyo”, αλλά και κομμάτια από την Deris εποχή. Κρίμα που για άλλη μια φορά το “The Dark Ride” απουσίαζε… ολοσχερώς.
Ύμνοι όμως όπως τα “March of Time”, “Future World”, “I Want Out” και πάει λέγοντας έβαλαν φωτιά στο κοινό του Release. Το συγκρότημα άκρως επαγγελματικό και προβαρισμένο. Ο ήχος τους καλύτερος από τα δύο προηγούμενα σχήματα, η δεύτερη κίτρινη κάρτα της ημέρας, αλλά και πάλι με περιθώρια βελτίωσης.
Θα σταθώ λίγο στο σκηνή που έφεραν μαζί. Πέρα από το απλωμένο drum set το ψηφιακό περιτύλιγμα ήταν ίσως από τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει μέχρι σήμερα, πολύχρωμα βίντεο έντυναν κάθε στιγμή της εμφάνισης και έδιναν ακόμα και μια αίσθηση 3D τολμώ να πω! Φωτιές, χαρτοπόλεμος και τεράστια μπαλόνια συμπλήρωναν και έδιναν την αίσθηση πάρτι.
Οι τρεις φωνές των Helloween σε πάρα πολύ καλή φόρμα, αν και πιστεύω ότι για μια ακόμα φορά την παράσταση την έκλεψε ο Deris, συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον ενώ χάριζαν και ανάσες με τις εναλλαγές τους. Ο Michael Weikath με τις χαρακτηριστικές του γκριμάτσες, ο Markus Grosskopf δυναμίτης στο μπάσο. Όσο για τις πιο “νέες” προσθήκες τι να πω. Ο Dani Loble φοβερός ντράμερ, ο Sascha Gerstner μόνο βοηθητικό κιθαρίστα δεν το λες, ο άνθρωπος είναι εξαιρετικός παίκτης.
Για τον Michael Kiske και τον Kai Hansen θα μου επιτρέψετε να μην γράψω κάτι γιατί θα κατηγορηθώ για μεροληψία. Τους ανθρώπους αυτούς τους αγαπώ πραγματικά. Λέω ότι ήταν άψογοι και σταματώ εκεί.
Πάνω από δύο ώρες κράτησε το set που μας χάρισαν και πραγματικά θα μπορούσα να τους ακούσω άλλο τόσο, να τους ακούσω όχι να σταθώ όρθιος. Η ώρα ήταν έντεκα και μισή, ίσως και λίγο πιο αργά όταν έπεσε η αυλαία. Οι Helloween μετά την επανασύνδεση τους, με τα υπόλοιπα μέλη, έχουν περίτρανα αποδείξει ότι δεν είναι άλλο ένα ακόμα legacy συγκρότημα που βγάζει αδιάφορους δίσκους μόνο και μόνο για να περιοδεύσει παίζοντας τα περασμένα μεγαλεία.
Setlist: March Of Time, The Kings for A Thousand Years, Future World, This Is Tokyo, We Burn, Twilight Of The Gods, Ride The Sky, Into The Sun, Hey Lord!, Universe (Gravity For Hearts), Hell Was Made In Heaven, Drum Solo, I Want Out, In The Middle Of A Heartbeat / A Tale That Wasn’t Right, Heavy Metal (Is The Law), Halloween, Eagle Fly Free, Power, Dr. Stein, Keeper Of The Seven Keys (μόνο το ρεφραίν).
Μιχάλης Νταλάκος
φωτογραφίες από την παραγωγή του φεστιβάλ
