Όταν ανακοινώθηκε η εμφάνιση των Slaughter to Prevail στο Floyd, το μεγαλύτερο κλειστό club για rock και metal συναυλίες στην Αθήνα, συνειδητοποίησα πως έχω μείνει λίγο πίσω στο τι συμβαίνει στο στρατόπεδο του Deathcore. Προφανώς είχα ψυλλιαστεί ότι η μπάντα έχει κάνει άλματα στο μέγεθος του κοινού και της αναγνωρισιμότητας της, καθώς φιγουράρει στις πιο υψηλές θέσεις των ευρωπαϊκών φεστιβάλ. Αυτό που συνέβη όμως στην εμφάνιση τους στην Αθήνα είναι κάτι που ποτέ δεν θα πίστευα ότι θα κατάφερνε μια μπάντα με 10 χρόνια πορεία και 3 δίσκους στο ενεργητικό της.
Πάμε όμως απ’ την αρχή, που έγινε με τους Αμερικανούς Chained Saint. Προφανώς τίποτα στην επιλογή των support δεν ήταν τυχαία καθώς η μπάντα πραγματικά είναι από άλλο πλανήτη. Τα περισσότερα μέλη βρίσκονται ακόμη στα τέλη της εφηβείας ή στις αρχές των 20 τους και παρόλα αυτά έδειξαν ότι διαθέτουν προσωπικότητα πολύ μεγαλύτερη από την εμπειρία τους. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι ανέβηκαν στη σκηνή σαν να έπαιζαν μπροστά σε χιλιάδες θεατές εδώ και χρόνια, με ασταμάτητη κίνηση, ενέργεια και διάθεση να κερδίσουν όσους δεν τους γνώριζαν. Ευτυχώς ο κόσμος από κάτω ήταν αρκετός, παρόλο που η έναρξη έγινε στις 19.30, και δεν υπάρχει περίπτωση να μην κέρδισαν κάθε έναν ξεχωριστά από αυτούς. Με το thrash metal τους να έχει επιρροές από Metallica μέχρι σύγχρονες metal μπάντες απέδειξαν πως η αγαπημένη μας μουσική όχι μόνο δεν έχει όρια αλλά παραμένει φρέσκια μέσα από κάθε νέα μπάντα όπως οι Chained Saint. Ένα πολύ δυνατό δείγμα της δουλειάς τους είναι το “Animosity” που έκλεισε και την εμφάνιση τους. Αν συνεχίσουν με τον ίδιο ρυθμό, δύσκολα θα μείνουν για πολύ ακόμη στην κατηγορία των “ανερχόμενων”.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι Crypta από τη Βραζιλία, οι οποίες απέδειξαν για άλλη μία φορά γιατί συγκαταλέγονται στα πιο δυνατά νέα ονόματα της σύγχρονης death metal σκηνής. Δυστυχώς, τα πρώτα τραγούδια αδικήθηκαν από τον ήχο, καθώς οι κιθάρες χάνονταν σχεδόν ολοκληρωτικά στη μίξη, στερώντας από τις συνθέσεις τους μεγάλο μέρος της δύναμής τους. Ευτυχώς η κατάσταση βελτιώθηκε όσο προχωρούσε το set και η μπάντα μπόρεσε να αναδείξει την τεχνική της κατάρτιση. Οι Fernanda ως frontwoman στα φωνητικα και το μπάσο ηγήθηκε με αυτοπεποίθηση της σκηνής, ενώ η Taina με τη Victoria στις κιθάρες έκλεψαν την παράσταση με τα σόλο και τα riff τους. Σίγουρα θα θέλαμε να τις ακούσουμε λίγο παραπάνω από την μισή ώρα που έπαιξαν αλλά όπως και να έχει απέσπασαν το χειροκρότημα και τα devil horns του κοινού που τις απόλαυσε στην πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα.
Η αντίστροφη μέτρηση ολοκληρώθηκε μέσα σε αποθέωση, κραυγές και μάσκες αλα Slaughter. Τα μέλη ανέβηκαν στη σκηνή μέσα σε ένα εκκωφαντικό ξέσπασμα με τα ηχητικά του “Bonebreaker” να σπάνε κόκκαλα στη κυριολεξία. Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα έγινε ξεκάθαρο πως επρόκειτο για μια παραγωγή που είχε στηθεί με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής δέσποζε μια υπερυψωμένη μεταλλική κατασκευή, διακοσμημένη με συρματοπλέγματα, πάνω στην οποία ανέβαιναν κατά διαστήματα τα μέλη της μπάντας, δίνοντας στη σκηνική παρουσία μια σκοτεινή, σχεδόν μεταποκαλυπτική αισθητική, απόλυτα ταιριαστή με την εικόνα, τις επιβλητικές μάσκες και τη μουσική τους. Στο επίκεντρο όλων βρισκόταν φυσικά ο Alex Terrible. Η επιβλητική του παρουσία αρκούσε για να καθηλώσει τα βλέμματα πριν καν τραγουδήσει την πρώτη νότα. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόταν το κοινό ωστόσο έκανε τη διαφορά. Δεν ήταν απλώς ο τραγουδιστής της μπάντας αλλά ο απόλυτος μαέστρος όσων συνέβαιναν κάτω από τη σκηνή. Με μια απλή κίνηση του χεριού μπορούσε να ανοίξει ένα τεράστιο wall of death, περιμένοντας υπομονετικά μέχρι να χωριστεί το κοινό στα δύο πριν δώσει το σύνθημα της σύγκρουσης. Λίγα λεπτά αργότερα, με το ίδιο φυσικό τρόπο, ζητούσε από όλα τα χέρια να κινηθούν ρυθμικά δεξιά και αριστερά ή να καθίσουν όλοι κάτω πριν εκραγεί το επόμενο breakdown. Και, το πιο εντυπωσιακό, το κοινό υπάκουε χωρίς δεύτερη σκέψη. Το εντυπωσιακό σκηνικό συμπλήρωνε ένα πραγματικά εξαιρετικό light show αλλά και έναν αψεγάδιαστο ήχο που ανάγκαζε κάθε σβέρκο να χτυπηθεί στο ρυθμό των riff. Τα έντονα κόκκινα και λευκά φώτα, σε συνδυασμό με τον καπνό που κάλυπτε τη σκηνή, δημιουργούσαν εικόνες που έμοιαζαν βγαλμένες από βιομηχανικό εφιάλτη, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη βαρύτητα του ήχου τους.
Τα mosh pits δεν σταμάτησαν σχεδόν ποτέ. Απ’ το “Russian Grizzly in America” του τελευταίου δίσκου μέχρι το απόλυτο hit τους “Demolisher” ο Alex ενάλλασε με μεγάλη ευκολία κάθε τρόπο που μπορούν να ακουστούν brutal φωνητικά με άνεση που μας άφησε άφωνους. Circle pits, crowd surfing και ασταμάτητο headbanging συνέθεσαν την εικόνα ενός Floyd που δοκιμαζόταν σε κάθε τραγούδι των Slaughter που δικαίως έχουν κερδίσει το παγκόσμιο metal κοινό. Ένιωθες κάθε στιγμή πως η μουσική που κάποτε ήταν επικηρυγμένη απ’ την κοινωνία μπορεί να γίνει και πάλι επικίνδυνη. Με επιρροές από Slipknot μέχρι Dying Fetus ο Alex και φυσικά ο ταλαντούχος Jack Simmons στις κιθάρες έχουν καταφέρει να φέρουν το extreme metal μια ανάσα απ’ τις αρένες, κάτι που ακόμα και οι πρωτοπόροι του Death metal δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν. Το μοναδικό πραγματικό παράπονο της βραδιάς ήταν η διάρκειά της. Οι Slaughter to Prevail έμειναν στη σκηνή περίπου 55 λεπτά, χρόνος που πέρασε κυριολεκτικά χωρίς να το καταλάβει κανείς. Με την ενέργεια που υπήρχε τόσο πάνω όσο και κάτω από τη σκηνή, θα μπορούσαν εύκολα να έχουν προσθέσει μερικά ακόμη κομμάτια στο set τους. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε λιγότερο από μία ώρα κατάφεραν να αφήσουν το αποτύπωμά τους, παραδίδοντας μία εμφάνιση ακραίας έντασης, άψογης εκτέλεσης και εντυπωσιακής παραγωγής.
Όταν έπεσαν οι τελευταίες νότες του “Conflict” και τα φώτα άναψαν, η αίσθηση ήταν κοινή για όλους. Οι Slaughter to Prevail δεν ήρθαν απλώς να παίξουν ένα live στην Αθήνα αλλά να ισοπεδώσουν το Floyd, φέρνοντας τον πιο φρέσκο metal ήχο που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Και όσο συγκινητικό είναι να βρίσκεσαι σε συναυλίες μεγαθηρίων των 80s άλλο τόσο είναι να βρίσκεσαι παρόν στις μπάντες που ανθίζουν αυτή τη στιγμή παγκοσμίως και κρατάνε τη μουσική μας ζωντανή.
Κέιμενο: Γιάννης Δανιήλ
Φωτογραφίες: Νίκος Δρακόπουλος
