Έχω πάει σε πολλές συναυλίες στην ζωή μου. Κάποιες ήταν πραγματικά κακές, κάποιες άλλες ήταν πραγματικά καλές. Επίσης, έχω καταφέρει να πάω και στις προηγούμενες εμφανίσεις του Σουηδού στην Αθήνα στο παρελθόν. Τέλος, επειδή παρακολουθώ τον κιθαρίστα από την αρχή της καριέρας του ήξερα πολύ καλά τι θα παρακολουθήσω στην εμφάνιση αυτή. Κάπου λοιπόν στην μέση της συναυλίας αποφάσισα ότι αυτή ήταν η καλύτερη χειρότερη συναυλία που έχω δει μέχρι σήμερα. Και εξηγούμαι…
Όσοι αγαπάνε τον Malmsteen, είμαι ένας από αυτούς, ξέρουν ότι από τότε που ο κιθαρίστας πήρε διαζύγιο από την πραγματικότητα οι ζωντανές του εμφανίσεις είναι πρακτικά μια πληθώρα από instrumental κομμάτια καθώς και μερικά κανονικά, με τραγουδιστή δηλαδή, έστω και πετσοκομμένα. Αυτό περίμενα να δω και αυτό είδα.
Έφτασα κατά τις 6 το απόγευμα στην Τεχνόπολη και αμέσως άκουσα το χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας του Yngwie να κάνει soundcheck. Όταν επέστρεψα στην ουρά στις 8 ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς. Αν πάρουμε σαν δεδομένα το ότι η συναυλία έγινε στα μέσα του καλοκαιριού με την έξοδο των Αθηναίων σε εξέλιξη, το ότι ήταν βραδιά τελικού μουντιάλ και ότι η ζέστη είχε χτυπήσει κόκκινο πραγματικά ήταν εντυπωσιακό το πόσος κόσμος έδωσε το παρόν.
Πρώτοι επί σκηνής ανέβηκαν οι Rivertskull. Το συγκρότημα από το Seattle είχε μόλις 30 λεπτά στην διάθεση του να παρουσιάσει την μουσική του. Ένα κράμα από hard’n’ heavy που ακροβατούσε ανάμεσα σε πιο κλασσικό και μοντέρνο ήχο. Δυνατός ο τραγουδιστής τους (Chad McMurray) που έπαιζε και πλήκτρα. Για μένα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, με κέρδισαν και δίκαια απέσπασαν το χειροκρότημα από τον κόσμο. Μακάρι να μπορούσαν να παίξουν λίγο παραπάνω γιατί το αξίζανε.
Στο ενδιάμεσο έκανα μια βόλτα από το merchandise το οποίο ήταν στην καλύτερη περίπτωση Β’ διαλογής. Εκτός αν κάποιος ήθελε να δώσει 250 ευρώ για μια υπογεγραμμένη έκδοση του Rising Force! Yπήρχαν και δύο κάκιστα μπλουζάκια. Όταν το support έχει καλύτερο merchandise από τους headliners κάτι πάει στραβά.
O Yngwie βγήκε επί σκηνής με ολιγόλεπτη καθυστέρηση, κάνα εικοσάλεπτο. Όπως ανέφερα και πιο πάνω όποιος είχε εικόνα για τις εμφανίσεις του κιθαρίστα ήξερε τι να περιμένει. Το συγκρότημα που τον ακολουθεί, ανάθεμα αν κάποιος ξέρει τα ονόματα τους, ήταν πακτωμένο στην αριστερή πλευρά της σκηνής με τον υπόλοιπό χώρο να είναι διαθέσιμο στο βιρτουόζο. Ο γνωστός τοίχος από Marshall έδωσε το παρόν.
Θα μπορούσα να χωρίσω το set σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος ήταν τα λίγα κανονικά κομμάτια που ακούσαμε, όπως το “Rising Force”, “I’ll See The Light Tonight”, “Like An Angel”, “Seventh Sign”. Όλα τους πετσοκομμένα, δεν πρέπει να ακούσαμε κάποιο κομμάτι ολόκληρο, με χρέη τραγουδιστή να αναλαμβάνει ο πληκτράς και ο ίδιος ο Yngwie. Κανείς από τους δύο δεν είναι τραγουδιστής. Σαν να μην έφτανε αυτό υπήρχε και το κλασσικό έντονο echo που κόντραρε στα ίσια τον Radio Blackman. Ακόμα και έτσι τα κομμάτια αυτά ήταν πανέμορφα. Διάολε, έχουμε μεγαλώσει με πολλά από αυτά.
Το δεύτερο μέρος ήταν τα instrumental του Malmsteen, όπως το “Black Star” και πολλά άλλα… ακόμα και αυτά ήταν γεμάτα με επιπλέον νότες στην λογική του “more is more”. Δεν έλειψαν κάποια medley καθώς και μια μικρή αναφορά στο “Bohemian Rhapsody”.
Το ταλέντο του Malmsteen γνωστό σε όλους. Ο άνθρωπος είναι η επιτομή της μουσικής ιδιοφυίας και γενιές από κιθαρίστες έχουν σαν βίβλο το παίξιμο του. Σίγουρα, η ακμή του έχει περάσει εδώ και πολύ καιρό. Έδωσε όμως ένα χορταστικό δίωρο show και προσωπικά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να τον δω και την επόμενη μέρα. Απρόβλεπτος και δύστροπος, είναι όμως ένας από τους τελευταίους rock star της γενιάς του.
Φεύγοντας από την συναυλία δεν ήμουν απογοητευμένος, πως θα μπορούσα να είμαι αφού ήξερα ακριβώς τι θα δω, αλλά προβληματισμένος. Σκέφτηκα ότι αν ο Yngwie μας μαζεύει τόσο κόσμο με τέτοιου είδους set πόσο κόσμο άραγε θα μάζευε αν είχε μαζί τους 2-3 τραγουδιστές, δεν λέω για μεγάλα ονόματα αλλά κανονικούς τραγουδιστές, και έπαιζε ο καθένας από 2-3 κομμάτια τις εκάστοτε περιόδου του. Τότε τι κόσμο θα μάζευε; Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ.
Αν ξανάρθει ο Malmsteen θα πάω; Φυσικά. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Για μένα είναι μια θρησκεία από μόνος του και αυτό δεν αλλάζει με καμία παραξενιά του.
Μιχάλης Νταλάκος
*φωτογραφίες από τη συναυλία στη Μονή Λαζαριστών Dimitris Fatisis – https://dimitrisfatisis.com
