Οι metal days του Release Athens festival ξεκίνησαν πανηγυρικά σε μια βραδιά γεμάτη απ’ τα καλύτερα riffs που δεν έχουν ξανακουστεί ποτέ στην Ελλάδα. Για μια ακόμα μέρα ο κόσμος πλημμύρισε την Πλατεία Νερού για να απολαύσει τους Pantera και τους Trivium που μας επισκέπτονταν αμφότεροι για πρώτη φορά. Η βροχή που προηγήθηκε έφερε μια απρόσμενη δροσιά και ο ήλιος που ήταν κρυμμένος πίσω απ’ τα σύννεφα μας έκανε τη χάρη να απολαύσουμε τις μπάντες χωρίς καπέλα και αντηλιακά.
Το ζέσταμα ανέλαβαν οι Bodysnatcher που για 45’ κυριάρχησαν επί σκηνής με το σύγχρονο deathcore τους να μας παρασέρνει σε ασταμάτητο headbanging. Η μεγαλύτερη μερίδα του κοινού δεν είχε επαφή με τη μουσική τους αλλά γρύγορα μπήκε στο νόημα. Τα moshpits άνοιξαν για τα καλά στις δύο πλευρές της σκηνής και το ότι ακόμα η πλατεία δεν ήταν γεμάτη βοήθησε να κάνουμε ένα καλό ζέσταμα για τα επόμενα. Ο χρόνος που δόθηκε στους Bodysnatcher ήτανs υπεραρκετός για να παρουσιάσουν κομμάτια από την δεκαετή πορεία τους και να κερδίσουν σίγουρα αρκετούς νέους οπαδούς. Βαρύς, αδυσώπητος ήχος, καταιγιστικά breakdowns και μια λιτή αλλά αξιοπρεπής σκηνική παρουσία ήταν τα στοιχεία που μας εντυπωσίασαν στη μουσική τους. Από το εναρκτήριο “The Maker” μέχρι το κλείσιμο με το “Twelve/Seventeen”, η μπάντα παρέδωσε ένα set γεμάτο ένταση και επιθετικότητα, δείχνοντας γιατί θεωρείται ένα από τα πιο υπολογίσιμα ονόματα της σύγχρονης deathcore σκηνής. Αν και αρκετοί βρέθηκαν εκεί κυρίως για τους Pantera και τους Trivium, οι Bodysnatcher κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή ακόμα και των πιο δύσπιστων, έκαναν μια εμφάνιση που έθεσε ιδανικά τις βάσεις για όσα θα ακολουθούσαν στη συνέχεια της βραδιάς.
Setlist: The Maker / Behind the Crowd / Black of My Eyes / Infested / Take Me To Hell / Violent Obsession / Survive or Die / Murder8 / Plague of Flies / King of the Rats / Twelve/Seventeen
Οι Trivium ανέβηκαν για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή, βάζοντας τέλος σε μια αναμονή που κράτησε περισσότερες από δύο δεκαετίες. Για πολλούς από τους παρευρισκόμενους ήταν μια ιδιαίτερα συναισθηματική στιγμή, καθώς μεγάλωσαν με δίσκους όπως τα “Ascendancy”, “Shogun” και “The Sin and the Sentence”, χωρίς ποτέ να έχουν την ευκαιρία να δουν το συγκρότημα ζωντανά. Από τις πρώτες νότες του “Pull Harder on the Strings of Your Martyr” η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα απέραντο singalong, με τα circle pits να κάνουν την εμφάνισή τους σχεδόν αμέσως. Ο Matt Heafy δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να επικοινωνεί με το κοινό, ευχαριστώντας διαρκώς τον κόσμο για την υπομονή όλων αυτών των χρόνων και ζητώντας συνεχώς περισσότερη ένταση. Με το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο και αστείρευτη ενέργεια, έδινε την εντύπωση πως απολάμβανε την κάθε στιγμή όσο και οι θεατές που περίμεναν χρόνια αυτή τη συναυλία. Οι Trivium εμφανίστηκαν απίστευτα δεμένοι, με την εμπειρία δύο δεκαετιών να αποτυπώνεται σε κάθε αλλαγή και κάθε συγχρονισμένο riff. Ο Corey Beaulieu και ο Paolo Gregoletto αποτέλεσαν το ιδανικό δίδυμο δίπλα στον Heafy, ενώ ο Alex Rüdinger επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ντράμερ της σύγχρονης metal σκηνής, εκτελώντας με εντυπωσιακή ακρίβεια κάθε απαιτητικό πέρασμα. Το setlist ισορρόπησε ιδανικά ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της μπάντας. Τα “Strife”, “A Gunshot to the Head of Trepidation” και “Down From the Sky” ξεσήκωσαν τους παλιότερους οπαδούς, ενώ κομμάτια όπως τα “Catastrophist” και “The Heart From Your Hate” απέδειξαν ότι οι Trivium παραμένουν δημιουργικά στην κορυφή. Το φινάλε, φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το “In Waves”. Με τον Heafy να χωρίζει ξανά το κοινό στα δύο και να δίνει το σύνθημα για το τελευταίο ξέσπασμα της βραδιάς, χιλιάδες φωνές ενώθηκαν στο χαρακτηριστικό ρεφρέν, κλείνοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μια εμφάνιση που δικαίωσε απόλυτα την πολυετή αναμονή. Οι Trivium δεν έδωσαν απλώς την πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα αλλά παρέδωσαν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και καθηλωτικά live που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο Release Athens.
Setlist: Pull Harder on the Strings of Your Martyr / Strife / A Gunshot to the Head of Trepidation / The Sin and the Sentence / Down From the Sky / Until the World Goes Cold / Like Light to the Flies / Silence in the Snow / Throes of Perdition / Catastrophist / The Heart From Your Hate / In Waves
Το πανό που έκρυβε τη σκηνή όσο οι τεχνικοί την προετοίμαζαν έπεσε και οι Pantera ανέβηκαν στη σκηνή μέσα σε αποθέωση, με το εμβληματικό “Hellbound” να δίνει το σύνθημα για μια εμφάνιση που έμοιαζε περισσότερο με γιορτή της κληρονομιάς τους παρά με μια απλή συναυλία. Από τις πρώτες νότες το κοινό μετατράπηκε σε ένα τεράστιο κύμα που δεν είχε ηρεμία ούτε στιγμή. Οι φωνές μπλεγμένες με στίχους και riff έγιναν ένα με τα τραγούδια που περιμέναμε και ζωή να ακούσουμε ζωντανά. Ο Phil Anselmo απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι παραμένει ένας από τους πιο χαρισματικούς frontmen του metal. Δεν σταμάτησε να μιλά με το κοινό, να πετάει ατάκες και να αστειεύεται ανάμεσα στα τραγούδια. Κάποιες από αυτές ξεσήκωσαν γέλια και χειροκροτήματα, άλλες πέρασαν λίγο πιο αμήχανα, όμως αυτό είναι μέρος της αυθόρμητης προσωπικότητάς του και της αίσθησης ότι τίποτα δεν είναι προσχεδιασμένο στις εμφανίσεις του. Φωνητικά στάθηκε σε πολύ καλό επίπεδο στο μεγαλύτερο μέρος του set, διατηρώντας τη χαρακτηριστική επιθετικότητα και τη βραχνάδα που απαιτούν τα τραγούδια των Pantera. Στις πολύ υψηλές, ωστόσο, προτίμησε συχνά να αφήσει το κοινό να αναλάβει ή απλώς να μην τις πιέσει, μια λογική επιλογή αν αναλογιστεί κανείς τις απαιτήσεις του υλικού και το πέρασμα του χρόνου. Αν υπήρχε κάποιος που κέρδισε αμέσως τον θαυμασμό όλων, αυτός ήταν ο Zakk Wylde. Ο άνθρωπος που ανέλαβε το σχεδόν ακατόρθωτο έργο να αποδώσει τις κιθάρες του Dimebag Darrell ήταν καθηλωτικός. Κάθε solo, κάθε χαρακτηριστικό squeal και κάθε λεπτομέρεια εκτελέστηκαν με εντυπωσιακή ακρίβεια, αποτίνοντας φόρο τιμής χωρίς να προσπαθεί να μιμηθεί τον προκάτοχό του. Μπορεί να μην είχε ιδιαίτερη επικοινωνία με το κοινό, όμως αυτό δεν εμπόδισε τους χιλιάδες θεατές να τον αποθεώσουν επανειλημμένα, αναγνωρίζοντας το μέγεθος της προσπάθειας και της απόδοσής του. Το ίδιο απολαυστική ήταν και η παρουσία του Rex Brown, ο οποίος έδειχνε να χαμογελά και να απολαμβάνει κάθε λεπτό πάνω στη σκηνή, κρατώντας μαζί με τον Charlie Benante τον γνώριμο, ατσάλινο ρυθμικό πυρήνα των Pantera. Ο Benante, πέρα από την εξαιρετική εκτέλεσή του στα τύμπανα, απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί ήταν ίσως η μοναδική ρεαλιστική επιλογή για αυτή τη σύνθεση.
Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήρθε στο “10’s”. Την ώρα που η μπάντα έπαιζε το κομμάτι, το video wall πρόβαλλε αρχειακά πλάνα του Dimebag Darrell και του αδελφού του Vinnie Paul, δημιουργώντας μια έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα. Για λίγα λεπτά, έμοιαζε σαν οι δύο άνθρωποι που διαμόρφωσαν τον ήχο των Pantera να βρίσκονταν ξανά, με τον δικό τους τρόπο, πάνω στη σκηνή μαζί με την υπόλοιπη μπάντα. Είναι εύκολο για κάποιον να χαρακτηρίσει τη σημερινή εκδοχή των Pantera ως μια μορφή tribute. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη. Κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον Dimebag Darrell και τον Vinnie Paul, ούτε αυτό επιχειρείται. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ο πιο αυθεντικός τρόπος να συνεχίσουν να ακούγονται ζωντανά αυτά τα εμβληματικά τραγούδια, από ανθρώπους που τα δημιούργησαν ή που είχαν τη σχέση, την τεχνική και κυρίως τον σεβασμό για να τα υπηρετήσουν όπως τους αξίζει. Και θα ήταν πραγματικά κρίμα μια τόσο σπουδαία μουσική παρακαταθήκη να πάψει να ακούγεται στις σκηνές του κόσμου. Με ύμνους όπως τα “Mouth for War”, “Strength Beyond Strength” και “Becoming” οι Pantera υπενθύμισαν γιατί παραμένουν μία από τις πιο επιδραστικές metal μπάντες όλων των εποχών. Το απόλυτο χάος ήρθε με το κλείσιμο του κανονικού τους set στο κομμάτι – σύμβολο του αμερικανικού metal “Cowboys from Hell”. Μετά από αυτό νομίζω δεν θέλεις τίποτα άλλο αν ακούσεις live αλλά η μπάντα εμφανίστηκε για το encore και μας πέταξε τον δυναμίτη που λέγεται “Fucking Hostile” για μια γλυκιά καληνύχτα.
Η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα μπορεί να άργησε δεκαετίες, όμως άφησε πίσω της την αίσθηση ότι όσοι βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού έζησαν μια συναυλία που δύσκολα θα ξεχάσουν. Όσο και αν είμαστε άτυχοι που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε την αυθεντική σύνθεση των Pantera live άλλο τόσο είμαστε τυχεροί που ακούμε τα τραγούδια τους να παίζονται ζωντανά με το ήμισυ της μπάντας και δύο ακόμα εξαιρετικούς μουσικούς.
Setlist: Hellbound / A New Level / Strength Beyond Strength / Becoming / I’m Broken / Suicide Note Pt. II / 5 Minutes Alone / This Love / Mouth for War / 10’s / Walk / Domination / Hollow / Cowboys From Hell / Fucking Hostile
Κείμενο: Γιάννης Δανιήλ
Φωτογραφίες: ndrakosphotography
