Η τελευταία μάχη. Ο αποχαιρετισμός σε ένα μέρος όπου τα τελευταία δέκα χρόνια (με εξαίρεση τη διετία του Covid) ζήσαμε πολλές και μοναδικές στιγμές που θα θυμόμαστε μια ζωή. Είδαμε κορυφαία συγκροτήματα είτε για πρώτη, είτε για πολλοστή φορά, καθώς και πολλά ανερχόμενα ή ήδη καταξιωμένα στη σκηνή που δεν είχαν παίξει ποτέ στη χώρα μας μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Είδαμε όμως και ένα festival να μεγαλώνει συνεχώς και πλέον να είναι έτοιμο για να μετακομίσει σε ένα καινούριο χώρο.
Το ότι θα είχε πολύ κόσμο, φάνηκε από νωρίς. Φτάνοντας στην Πλατεία Νερού την ίδια ώρες με τις άλλες δύο μέρες που είχα πάει (Megadeth, Pantera), δηλαδή λίγο μετά το άνοιγμα των πορτών, η ουρά ήταν τριπλάσια, μην πω και τετραπλάσια. Σαν αποτέλεσμα, κάναμε πάνω από μισή ώρα να μπούμε και χάσαμε τα πρώτα τραγούδια των Epica οι οποίοι για όσο τους είδα μου άφησαν τις ίδιες εντυπώσεις όπως και το 2022 στον ίδιο χώρο. Μία μπάντα που δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα με τον ήλιο που τη χτυπούσε κατάμουτρα και έδωσε μία ολόσωστη και επαγγελματική εμφάνιση. Την παράσταση φυσικά έκλεψαν για μία ακόμη φορά η καταπληκτική Simone Simons στα φωνητικά και ο Coen Janssen, καθώς δύσκολα μπορείς να βρεις σε αυτή τη μουσική τόσο κινητικό πληκτρά από αυτόν. Το κοινό που είχε μαζευτεί μπροστά συμμετείχε ενεργά και τραγουδούσε τους στίχους, με τον μεγαλύτερο χαμό φυσικά να γίνεται στο κλασικό “Cry For The Moon”.
Και πάμε στο κυρίως πιάτο για πολλούς από εμάς. Όσοι είχαμε δει και πέρυσι τους Savatage στην επιστροφή τους στη χώρα μας, ξέραμε πάνω-κάτω τι να περιμένουμε. Είδαμε λοιπόν ξανά ένα συγκρότημα που ήταν αψεγάδιαστο πάνω στη σκηνή. Το setlist είχε μικρές διαφοροποιήσεις, με το προσωπικό αγαπημένο “Tonight He Grins Again” καθώς και το υπερ-κλασικό “Power Of The Night” να αποτελούν κάποιες από αυτές. Αποκορύφωμα ξανά η εκτέλεση των “Believe”, “Gutter Ballet” και “Edge Of Thorns” το ένα πίσω από το άλλο και τις εκατοντάδες φωνές του κόσμου που τα συνόδευσαν. Πολύ συγκινητική στιγμή φυσικά το “Believe” με τον Jon Oliva μέσω video να ξεκινάει το τραγούδι και τις εικόνες του Criss Oliva να το συνοδεύουν στη συνέχειά του. Είναι από τις στιγμές που λέμε ότι αν δεν σε κάνουν να ανατριχιάσεις, μάλλον δεν είσαι άνθρωπος. Μοναδικό μελανό σημείο, τα γραφικά που ξανά ήταν απαράδεκτα. Πέρυσι είχαμε κακό AI σε κάθε σύνθεση, φέτος οι Savatage επέλεξαν να έχουν στα περισσότερα απλά μία εικόνα με το εξώφυλλο του εκάστοτε album αλλά κάτι πήγε πάρα πολύ λάθος και στα περισσότερα είτε βλέπαμε άσχετα πράγματα, είτε την εικόνα του προηγούμενου, είτε απλά έναν αχταρμά από διάφορα γραφικά που αναβόσβηναν χωρίς λογική. Πραγματικά θα ήταν καλύτερα απλά να βλέπαμε το λογότυπό τους και τίποτα άλλο, καθώς όλο αυτό αφαιρούσε πόντους από την μαγεία της μουσικής που ακούγαμε. Πέραν αυτού όμως, όπως είπα και πριν, η εμφάνισή τους είναι άψογη, οι οπαδοί τραγουδούσαν με την ψυχή τους, συγκινούνταν και δάκρυζαν με αυτό που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια τους. Ελπίζω πραγματικά να τους ξαναδούμε σύντομα και αυτή τη φορά σε κάποιο κλειστό χώρο, ώστε να δημιουργηθεί και η ανάλογη ατμόσφαιρα.
Setlist: Morphine Child (intro), Dead Winter Dead, Jesus Saves, This Is The Time (1990), Strange Wings, Sirens, Lights Out, Handful Of Rain, Miles Away, Tonight He Grins Again, Chance, Believe, Gutter Ballet, Edge Of Thorns, Power Of The Night, Hall Of The Mountain King
Αυτό που ακολούθησε ήταν ομολογουμένως μία πολύ άσχημα εικόνα, αφού είδαμε μία μεγάλη έξοδο κόσμου μετά τους Savatage. Ειλικρινά δεν ξέρω τι νομίζετε ότι πετύχατε με αυτό αλλά δεν είναι ότι έχασαν και τον ύπνο τους οι Sabaton. Το εισιτήριο το είχατε πληρώσει έτσι κι αλλιώς για όλη τη βραδιά. Τέλος πάντων, οι headliners βγήκαν φουριόζοι στη σκηνή και φάνηκε εξαρχής το πόσο πολύ έχουν δουλέψει το όλο κομμάτι με τη σκηνική τους παρουσία. Στο κέντρο της σκηνής δέσποζε ένα τεράστιο τανκ πάνω στο οποίο υπήρχε το drum kit του Hannes Van Dahl. Δεξιά και αριστερά από αυτό δύο πιο μικρά ερπυστριοφόρα, στα οποία ήταν μοιρασμένα τα έξι άτομα της χορωδίας που συνόδευσαν τη μπάντα από το “Christmas Truce” μέχρι το τέλος. Το video wall είχε κάτι διαφορετικό ανάλογα το τραγούδι, ενώ οι οθόνες δεξιά και αριστερά της σκηνής έδειχναν τα μέλη του συγκροτήματος μέσα από ένα φίλτρο που ταίριαζε με αυτό που παιζόταν στο κεντρικό. Φωτιές και εκρήξεις συμπλήρωναν το παζλ ενός show που ελάχιστα συγκροτήματα στον metal ήχο μπορούν να παρουσιάσουν σήμερα. Ναι, μουσικά για μία ακόμη φορά με άφησαν αδιάφορο. Αλλά ήταν τόσο αψεγάδιαστο όλο το υπόλοιπο σκηνικό που προσωπικά δεν με κούρασε και είχα την περιέργεια να δω τι θα ακολουθούσε μετά. Τις ίδιες ακριβώς εντυπώσεις που μου άφησαν δηλαδή και το 2022. Η μπάντα είχε πολύ μεγάλη διάθεση, δεν σταματούσε να χαμογελάει, τα πειράγματα μεταξύ τους έδιναν και έπαιρναν ενώ δεν έλειψαν και οι αλληλεπιδράσεις με το κοινό το οποίο διψούσε γι’ αυτή την εμφάνιση και το έδειχνε τραγουδώντας κάθε στίχο. Ειδικά στα “Primo Victoria”, “Swedish Pagans” (με το ασταμάτητο sing-along στα χορωδιακά φωνητικά) και “Coat Of Arms” έγινε ακόμα μεγαλύτερος χαμός. Ομολογώ ότι είμαι από αυτούς που δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο αρέσει σε τόσο κόσμο η μουσική των Sabaton. Αλλά διάολε, οι Σουηδοί πήραν αυτή την επιτυχία, επένδυσαν πάνω της και πλέον έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάζουν ένα φαντασμαγορικό θέαμα που μπορεί να κρατήσει στη συναυλία τους και αυτούς που δεν τους ακούνε. Δεν είναι εύκολο πράγματα αυτό, θέλει τεράστια δουλειά για να μπορείς να το πετύχεις.
Setlist: Ghost Division, Yamato, The Red Baron, The Last Stand, Great War, Stormtroopers, Christmas Truce, Soldier Of Heaven, Crossing The Rubicon, Night Witches, I Emperor, The Attack Of The Dead Men, Bismarck, Hordes Of Khan, Templars, Primo Victoria, Swedish Pagans, Coat Of Arms, To Hell And Back
Το Release λοιπόν έριξε αυλαία για το 2026 με εντυπωσιακό τρόπο και τους Sabaton να είναι το τελευταίο συγκρότημα που παίζει στην Πλατεία Νερού στο συγκεκριμένο festival. Κρατάμε τις αναμνήσεις και ανυπομονούμε για να δούμε τι άλλο θα μας παρουσιάσουν το 2027, ελπίζοντας να είμαστε ακόμα εδώ για να κάνουμε απολογισμό όταν γιορτάζουν τα είκοσι χρόνια. Όπως λένε άλλωστε και οι Savatage: And so we end this chapter and let the stage lights fade…
Κείμενο: Γιώργος Τερζάκης
Φωτογραφίες: Από την επίσημη σελίδα του Release Athens Festival
