Ένα από τα live τα οποία μάλλον κανείς μας δεν περίμενε να δει ήταν και αυτό που ζήσαμε το τελευταίο Σάββατο του Σεπτέμβρη. Η αποχώρηση της Anneke από τους The Gathering είχε στεναχωρήσει πολύ κόσμο. Το συγκρότημα συνέχισε με άλλη τραγουδίστρια και κυκλοφόρησε αξιοπρεπέστατα άλμπουμ. Το Mandylion του 1995 ήταν το τρίτο τους άλμπουμ σε μια καριέρα που μέχρι εκείνη την περίοδο έδειχνε να μην έχει κάποια μουσική κατεύθυνση. Ήταν το άλμπουμ που τους καθιέρωσε στον χώρο του ατμοσφαιρικού metal και για πολύ κόσμο ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ του είδους του μαζί με το μικρό του αδελφάκι το Nighttime Birds που ακολούθησε 2 χρόνια μετά.
Η ανακοίνωση δύο, αν δεν κάνω λάθος, συναυλιών με την Anneke και τον Jelmer Wisma πίσω στην σύνθεση για τα 30 χρόνια του Mandylion έδωσαν μεγάλη χαρά στους οπαδούς που έλπιζαν για κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω τελικά ήταν μια πλήρης περιοδεία που τους έφερε και από τα μέρη μας.
Η αλλαγή του χώρου έφερε αρκετή γκρίνια αλλά και έναν προβληματισμό εκ των υστέρων. Η γκρίνια επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι η συναυλία μεταφέρθηκε από ανοιχτό σε κλειστό χώρο με αποτέλεσμα ανήλικοι να μην μπορούν να παρευρεθούν. Ο προβληματισμός πατούσε στο γεγονός ότι το Floyd είχε χωρητικότητα στο 1/3 του Λυκαβηττού οπότε το αν θα ήμασταν σαν σαρδέλες ήταν μια μεγάλη πιθανότητα. Τελικά κόσμο είχε πολύ. Σαρδέλες δεν ήμασταν όμως. Αυτό λοιπόν που μου έμεινε ήταν το πόσο πολύ έξω πέσανε οι διοργανωτές στα της προσέλευσης. Αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.
Οι πόρτες άνοιξαν 7 ακριβώς, ευτυχώς βροχή δεν φάγαμε, και 8 και μισή οι The Gathering βγήκαν επί σκηνής. Γιατί δεν μπαίνει ένα support και απλά σκοτώνουμε την ώρα μας μέσα σε ένα μαγαζί για μιάμιση ώρα; Αυτό το παρατηρώ πιο τακτικά σε συναυλίες πλέον. Ούτε αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω.
Όπως ήταν αναμενόμενο το συγκρότημα επικεντρώθηκε στην περίοδο που η Anneke ήταν στο σχήμα. Την μερίδα του λέοντος την είχε το Mandylion το οποίο ακούσαμε στην ολότητα του, με το ομώνυμο να λειτουργεί σαν εναρκτήριο χαλί. Από εκεί και πέρα εκπροσώπηση στο setlist είχαν τα Nighttime Birds, Home, If_The_Else, How To Measure A Planet και Souvenirs. Λίγο από όλα λοιπόν.
Στα εκατό λεπτά επί σκηνής το συγκρότημα παρουσίασε τα κομμάτια του με εξαιρετική ποιότητα. Ναι, δεν είναι και οι Dream Theater όμως αυτό δεν τους μειώνει σαν παίχτες. Με τον Frank Boeijen (μπάσο) να είναι ο πιο κινητικός επί σκηνής όλοι τους έδειχναν να διασκεδάζουν την αγάπη που εισέπρατταν από τον κόσμο.
Μοναδικό ελαφρώς μελανό σημείο ήταν ο ήχος με το μπάσο πολύ μπροστά σε σημεία τουλάχιστον από εκεί που καθόμουν (πίσω και κέντρο).
Σε αυτά τα εκατό λεπτά επίσης ο ακροατής μπορούσε να διαπιστώσει πόσο είχε εξελιχθεί ο ήχος του συγκροτήματος ανάμεσα σε κάθε κυκλοφορία, με τις πιο πρόσφατες δουλειές τους να ανοίγονται και σε άλλα μουσικά μονοπάτια με πολλά samples κλπ. Αν μη τι άλλο κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για στασιμότητα. Τώρα, αν σε πολλούς αρέσει πιο πολύ το Mandylion από το How To Measure A Planet αυτό είναι θέμα γούστου.
Για την Anneke… τι να πω; Όσοι έχουν την χαρά να την δουν στις εμφανίσεις που έχει κάνει στην χώρα μας ξέρουν ότι έχει όλο το πακέτο. Μια φανταστική φωνή, έντονη σκηνική παρουσία και ένα χαμόγελο που είναι πραγματικά μεταδοτικό. Μια ερμηνεύτρια που απλά δεν θες να σταματά να τραγουδά.
Μια εξαιρετική βραδιά και ένα απωθημένο 30 ετών. Δεν ξέρω αν όλη αυτή η συνεργασία είναι κάτι καθαρά το επετειακό. Μακάρι να έχουν να μας δώσουν και κάτι σε επίπεδο νέας μουσικής. Αν όχι δεν πειράζει. Πιστεύω ότι έκαναν πολλούς οπαδούς τους χαρούμενους με αυτή την περιοδεία.
Μιχάλης Νταλάκος
