Το Ελληνικό κοινό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει συνάψει μια θερμή σχέση με το Joe Lynn Turner. Μπορεί οι εμφανίσεις του στη χώρα μας να μη συνοδεύονται από τυμπανοκρουσίες και η προώθησή τους να μην παίρνει τις διαστάσεις άλλων event, η προσέλευση του κόσμου όμως στο Gagarin, έστω και την τελευταία στιγμή, επιβεβαιώνει τον παραπάνω ισχυρισμό μου. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι την Κυριακή το βράδυ, ο καναπές και η τηλεόραση ήταν αμφότερα ανασταλτικοί παράγοντες στο να πάνε σε μια συναυλία οι ποδοσφαιρόφιλοι και οι μπασκετόφιλοι.
Οι Αθηναίοι Birds Of Vale, που κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους τη χρονιά που διανύουμε, αποδείχθηκαν μια πολύ καλή επιλογή για το ρόλο της support band. Τους τοποθετώ στο χώρο του Heavy / Blues / Alternative rock ενώ διέκρινα και κάποια ψήγματα από Southern Rock. Μου άρεσε πολύ η εμφάνισή τους, τόσο μουσικά, όσο και σαν στήσιμο πάνω στη σκηνή. Στα 30 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, προσωπικά με ικανοποίησαν περισσότερο από άλλα, εγχώρια σχήματα, εδώ και καιρό.
Πέρασε πάνω από μισή ώρα για να ακουστεί μια εισαγωγή και να συνοδευτεί από τα “Death Alley Driver” και ‘Power”, ιδανικά κομμάτια για ένα πολύ δυνατό set όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια. Το set αυτό, βασίστηκε περισσότερο στις μέρες του Turner με τους Rainbow όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ συμπληρώθηκε τόσο με τα “King Of Dreams” και ‘The Cut Runs Deep” από το “Slaves And Masters” όσο και από τα “Perfect Strangers” και “Highway Star” τα οποία ερμήνευσε στην τότε περιοδεία. Ακούστηκε επίσης και το “Rising Force” από την περίοδο με τον Yngwie Malmsteen.
Συνήθως βαριέμαι ν’ ακούω πολυλογία από τους τραγουδιστές κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας, εξαρτάται από το τι λένε, φυσικά. O Turner μιλούσε πολύ με τον κόσμο είναι η αλήθεια, όχι τόσο βέβαια για το πόσο φοβερό και τρομερό κοινό είχε από κάτω. Μιλούσε για ιστορίες πίσω από σχεδόν κάθε τραγούδι προλογίζοντάς το, κάτι που πραγματικά μου άρεσε και άξιζε πιστεύω τον κόπο. Όσο για τη φωνή του…απίστευτη! Ακουγόταν σαν κρύσταλλο και ίσως ήταν η καλύτερη εμφάνιση από όσες τον έχω δει έως τώρα, τολμάω να πω ότι ήταν πολύ κοντά στη φωνή που άκουσα το 1991 στην Αθήνα!
Όσο για τη μπάντα του…αυτή κι αν ήταν εξαιρετική επιλογή, δεν ήταν άλλη από τους Σουηδούς Dynazty, τους οποίους είχα την τύχη να δω ζωντανά πριν κάτι χρόνια και μου είχαν κάνει την καλύτερη εντύπωση.
Η εμφάνιση του Joe Lynn Turner έκλεισε με το “Long Live Rock ‘n’ Roll” στο οποίο παρενεβλήθησαν τα “Black Night” και “Lazy”, έπειτα από 105 λεπτά πραγματικής συγκίνησης.
Ήταν μια πάρα πολύ όμορφη βραδιά, γεμάτη αγαπημένες στιγμές από εποχές που δεν πρόκειται να ξαναζήσουμε. Το μόνο “γιατί;” από την πλευρά μου τουλάχιστον, ήταν ο λόγος που αγνοήθηκαν όλες οι solo κυκλοφορίες του Turner, οι περισσότερες από τις οποίες είναι πραγματικά εξαιρετικές.
Ίσως την επόμενη φορά, μας το υποσχέθηκε άλλωστε αποχαιρετώντας το κοινό.
Setlist: Death Alley Driver, Power, Jealous Lover, Stone Cold, Street Of Dreams, I Surrender, Difficult To Cure, Perfect Strangers, Highway Star, King Of Dreams, The Cut Runs Deep, Spotlight Kid, Rising Force, Long Live Rock ‘n’ Roll / Black Night / Lazy.
Δημήτρης Καζαντζής
φωτο: Πέτρος Παπαπέτρος
