Η τελευταία φορά που είχα δει τους Judas Priest σε κλειστό χώρο ήταν πριν από 21 χρόνια, όταν είχαν επανασυνδεθεί με τον Rob Halford και περιόδευαν για το “Angel Of Retribution”. Μετά από εκείνη τη φορά ακολούθησαν εμφανίσεις σε καλοκαιρινά φεστιβάλ στην Ελλάδα, οπότε η επιστροφή σε ένα πιο μικρό συναυλιακό χώρο με καλύτερες συνθήκες για τον 75αρη πια Metal God θα ήταν ενδιαφέρουσα.
Το Forest National είναι ένας χώρος με χωρητικότητα από 2500 έως 8400 άτομα που φιλοξενεί εκτός από μουσικές και αθλητικές εκδηλώσεις, που λειτουργεί από το 1970 και είναι από τους ιστορικότερους του Βελγίου.
Στις τελευταίες επτά συναυλίες της Faith Keepers περιοδείας των Priest το support ήταν οι Nevermore, με αυθεντικά μέλη τους Jeff Loomis και Van Williams, οι οποίοι επιστρέφουν μετά από μεγάλη απουσία και φυσικά το θάνατο του Warrel Dane το 2017 συνοδευόμενοι από πολλά αρνητικά σχόλια, όπως είναι λογικό. Στη θέση του τραγουδιστή βρίσκεται ο Berzan Önen, vocal coach από την Τουρκία, στο μπάσο ο Semir Özerkan, μέλος των Oceans Of Slumber και στη δεύτερη κιθάρα ο Jack Catoi.
Ξεκίνησαν με το “Narcosynthesis”, από το εξαιρετικό “Dead Heart In A Dead World”, το οποίο τίμησαν με άλλα τρία τραγούδια. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι και ο πιο φανατικός οπαδός των Nevermore, αλλά σίγουρα μπορώ να καταλάβω τα συναισθήματα όσων βλέπουν με μισό μάτι τη μπάντα χωρίς Warrel Dane, αλλά και με το περιστατικό με τον Jim Sheppard, ο οποίος αρχικά έδειξε ότι δεν εγκρίνει αυτή την κίνηση. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι ο Önen ήταν πολύ καλός στην απόδοση των τραγουδιών. Μετρημένος στις κινήσεις του και όχι πολύ εκδηλωτικός με μια μεγάλη γενειάδα και ένα καπέλο που δεν σε άφηνε να δεις το πρόσωπό του, φαινόταν πως έδινε μεγαλύτερη έμφαση στην ερμηνεία και όχι στη σκηνική του παρουσία. Αυτό που δεν μπορούσες επίσης να αγνοήσεις ήταν η εντυπωσιακή του σωματοδομή που θύμιζε body builder. Ο Jeff Loomis λυσσομανούσε στην κιθάρα του, ενώ ο Özerkan με επιβλητική παρουσία αλώνιζε στη σκηνή. Ο ήχος στα τύμπανα του Williams δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός, τουλάχιστον από εκεί που βρισκόμουν όταν έπαιζαν. Ακουγόταν αντήχηση, που μπέρδευε λίγο και κούραζε στο αυτί, όμως πολλοί ήταν εκείνοι που τραγουδούσαν στίχο στίχο τα τραγούδια. Σε λίγους μήνες θα περάσουν και από την χώρα μας σε headline ρόλο, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία αν βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.
Και περνάμε στο κυρίως πιάτο, τους Judas Priest, στην προτελευταία συναυλία της Faith Κeepers περιοδείας, σε ένα κάτι σαν best of 90λεπτο σετ, με τραγούδια σχεδόν από κάθε άλμπουμ, που δεν είναι και λίγα εδώ που τα λέμε.
Ξεκίνημα με “You’ve Got Another Thing Coming” με το κοινό να παραληρεί με την είσοδο του γκρουπ στη σκηνή. Το στήσιμο είναι λιτό, αλλά εντυπωσιακό. Ο Scott Travis είναι υπερυψωμένος στο βάθος της σκηνής ως συνήθως, ενώ πάνω στη σκηνή υπάρχουν πολλοί projectorες και οθόνες, που προβάλλουν διάφορα γραφικά και βίντεο σχετικά με το κάθε τραγούδι. Άλλοτε μπορεί να είναι το εξώφυλλο του συγκεκριμένου δίσκου, πχ παίζουν το “Turbo Lover” και βλέπεις animation το εξώφυλλο του άλμπουμ με κίνηση, ή στο “Metal Gods” οι οθόνες γεμίζουν με ανθρωπάκια που περπατούν με τον ίδιο τρόπο που περπατάει ο Metal God. Εννοείται στο τέλος ο Halford βγαίνει πάνω στη μηχανή για το “Hell Bent For Leather”. Πολύ εντυπωσιακά και τα «λέηζερ» με πολύχρωμες ακτίνες να κόβουν την ατμόσφαιρα στη μέση και να δημιουργούν διάφορους σχηματισμούς.
Ευχάριστες εκπλήξεις στο σετ τα “The Ripper”, “Delivering The Goods”, “Desert Plains” και “Steeler”, ενώ δεν περίμενα να μείνει έξω το “Touch Of Evil”. Θα ήθελα και κάτι από το “Angel Of Retribution”, αλλά σε ένα 90λεπτο ό,τι κι αν αφήσεις από 50 χρόνια καριέρας μπορεί να θεωρηθεί παράλειψη. Ρίγος και συγκίνηση στο “Victim Of Changes” και crowd surfing στο “Painkiller” που και πάλι ακούγεται προς το τέλος. O Rob Halford βρίσκει πάντα τον τρόπο να είναι συγκλονιστικός και να κάνει την τρίχα κάγκελο. Και σε περίπτωση που αναρωτηθήκατε ο Ian Hill δεν κουνήθηκε από τη θέση του… εκτός από το ξεκίνημα που στήθηκε ώμο ώμο μαζί με Halford-Faulkner-Sneap στο κέντρο της σκηνής.
Το βελγικό κοινό αποτελούμενο από διάφορες ηλικίες και ακούσματα –κάπου πήρε το μάτι μου και ένα μπλουζάκι Rotting Christ-, μπαρουτοκαπνισμένα γιλέκα γεμάτα ραφτά, δυο τρομερούς τύπους που φορούσαν στρατιωτικά πηλήκια, 50ρηδες που είχαν έρθει οικογενειακά, ανταποκρίνεται στη μεταλική ομοβροντία των Βρετανών με τραγούδι, κραυγές και κοπάνημα προς τέρψιν του Metal God που δεν σταματά να τους προκαλεί για να εκδηλωθούν ακόμα περισσότερο.
Οι Priest θα ξανάρθουν. «Πάντα επιστρέφουμε» λέει ο Halford λίγο πριν αποχωρήσει οριστικά από τη σκηνή. Ειλικρινά, κάθε φορά που βλέπεις τέτοια μεγαθήρια σκέφτεσαι κάπου μέσα σου ότι αυτή μπορεί να είναι και η τελευταία. Ποιος να το περίμενε ότι λίγες ώρες αργότερα ο Ian Hill θα έχανε την πρώτη συναυλία στην καριέρα του με τους Priest… Περαστικά και γρήγορα γιατί οι πρώτες εμφανίσεις για το 2027 ανακοινώθηκαν ήδη.
Γιάννης Δόλας
You’ve Got Another Thing Comin’, Metal Gods, Breaking the Law, The Ripper,The Sentinel, Desert Plains, Lightning Strike, Turbo Lover, Steeler, Delivering the Goods, Panic Attack, Victim of Changes, No Surrender, Painkiller
Encore: The Hellion, Electric Eye, Hell Bent for Leather, Living After Midnight
