Αν η διαδικτυακή μου αναζήτηση ήταν σωστή, την πρώτη φορά που είχαν έρθει οι Satyricon στην πρωτεύουσα, το μακρινό 2003, είχαν παίξει στο An Club. Τη δεύτερη φορά, το 2009, στο Gagarin. Η επόμενη, το 2018, τους βρήκε στο Fuzz. Και πλέον, στο Floyd. Πέρα από τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των επισκέψεών τους, φαίνεται ξεκάθαρα ένα μοτίβο αφού πήγαιναν κάθε φορά σε μεγαλύτερο χώρο. Το οποίο δείχνει και το πόσο έχουν μεγαλώσει σαν όνομα όλα αυτά τα χρόνια. Το γεγονός ότι ανακοινώθηκε και sold-out τη μέρα της συναυλίας, ήταν το κερασάκι στη τούρτα. Το οποίο sold-out οφείλω να πω ότι ήταν ανθρώπινο καθώς δεν ήμασταν κολλημένοι ένας πάνω στον άλλον. Πολλοί από εμάς έχουμε βρεθεί σε περιπτώσεις όπου υπήρχε κόσμος πέραν του επιτρεπτού, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κουνήσουμε ούτε τα χέρια μας και να λέμε πάλι καλά που βγήκαμε σώοι από εκεί μέσα και δεν θρηνήσαμε θύματα.
Στα της συναυλίας τώρα, οι Νορβηγοί βγήκαν στη σκηνή μόλις πέντε λεπτά μετά την προγραμματισμένη ώρα, εν μέσω αποθέωσης, με το “Midnight Serpent”. Ο ήχος στα πρώτα δευτερόλεπτα είχε αρκετά θέματα, έφτιαξε όμως σε χρόνο ρεκόρ και κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Χωρίς να έχουν κάτι εντυπωσιακό να παρουσιάσουν σε θέμα σκηνικών, μόνο έναν πίνακα στο backdrop, μας υπενθύμισαν ότι αυτό που μετράει πρωτίστως σε μια συναυλία είναι η μουσική και οι μουσικοί. Ωραία φυσικά και τα υπόλοιπα που εμπλουτίζουν την εμπειρία αλλά χωρίς τα δύο βασικά, δουλειά δεν γίνεται. Και σε αυτό μας αποζημίωσαν στο έπακρο καθώς το σχήμα ήταν άψογο παικτικά, με τα περισσότερα βλέμματα φυσικά να πηγαίνουν στον αρχηγό Satyr που όπως συνηθίζει αφοσιώθηκε μόνο στα φωνητικά (αν και έπιασε την κιθάρα σε λίγα τραγούδια) και στον Frost πίσω από το drum kit με το κτηνώδες παίξιμο. Χωρίς να σπαταλήσουν χρόνο στην επικοινωνία με το κοινό, η συναυλία είχε υπέροχη ροή αφού έπαιζαν το ένα τραγούδι πίσω από το άλλο χωρίς μεγάλες παύσεις. Στις λίγες φορές που ο Satyr μας μίλησε, ανέλυσε το λόγο που πιστεύει ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ Νορβηγίας και Ελλάδας παρόλη την μεγάλη απόσταση στον χάρτη, κάτι που του προκαλεί έντονα συναισθήματα όταν παίζει εδώ, ανέφερε το πόσο σημαντικό θεωρεί το ποδόσφαιρο καθώς βλέπει μία σύνδεση με την rock και metal μουσική στο πάθος των οπαδών και φυσικά δεν παρέλειψε τους Necromantia, Varathron και Rotting Christ.
Στο θέμα setlist, είχα μεγάλη απορία για το τι θα ακούγαμε εκείνο το βράδυ, αφού η μπάντα δεν έχει να προωθήσει καινούρια δουλειά (το τελευταίο τους album “Deep Calleth Upon Deep” βγήκε το 2017) και μπορώ να πω ότι έκαναν ενδιαφέρουσες επιλογές, αφού διάλεξαν ένα έστω μία σύνθεση από κάθε ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, με το “Now, Diabolical” που κλείνει είκοσι χρόνια φέτος να έχει τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση. Και ναι, κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο εύκολες για ζωντανές εμφανίσεις, αυτό όμως είναι άλλο ένα από τα στοιχεία που τους κάνει να ξεχωρίζουν, αφού μαζί με τα «προβλεπόμενα» όλο και κάτι που δεν περιμένεις θα βγει ξαφνικά από τα ηχεία. Το κοινό είχε ενθουσιώδεις αντιδράσεις σε ό,τι και να έπαιζαν, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή στα refrains των “Black Crow On A Tombstone” και “Now, Diabolical” καθώς και το sing-along στο folk σημείο του “Forhekset” και φυσικά στο τιτάνιο “Mother North”. Ένα κοινό που συχνά-πυκνά φώναζε ρυθμικά το όνομα του συγκροτήματος και όταν τελείωσε η συναυλία, μετά από μία ώρα και πενήντα λεπτά παρακαλώ, τους χάρισε και ένα παρατεταμένο γηπεδικό «οε, οε, οε, Satyricon».
Setlist: Midnight Serpent, Our World It Rumbles Tonight, The Wolfpack, Black Crow On A Tombstone, To Your Brethren In The Dark, Black Wings And Withering Gloom, Forhekset, Walk The Path Of Sorrow, Filthgrinder, Now Diabolical, The Pentagram Burns, To The Mountains, Fuel For Hatred, Hvite Krists Død, Mother North, K.I.N.G
Εν κατακλείδι, μια θριαμβευτική εμφάνιση των Satyricon που συνοδεύτηκε με αποθέωση από το ελληνικό κοινό. Ιδανικό ξεκίνημα για την ευρωπαϊκή περιοδεία τους, αφού η Αθήνα ήταν ο πρώτος σταθμός. Συγκριτικά με την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει, το 2018, πιστεύω ότι τώρα ήταν καλύτεροι και χαίρομαι ειλικρινά που μία extreme metal συναυλία γίνεται πόλος έλξης για τόσο κόσμο. Για τις άλλες φορές δεν μπορώ να πω καθώς δεν ήμουν εκεί. Ελπίζω να τους βλέπουμε πιο συχνά και ελπίζω και σε άλλα sold-out αφού το αξίζουν με όσα έχουν κάνει μέχρι τώρα στην πορεία τους.
Γιώργος Τερζάκης
Υ.Γ.: Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε ένα παλικάρι μπροστά μου που σε κάθε τραγούδι κοιτούσε μια αποθηκευμένη φωτογραφία στο κινητό του που τραβήχτηκε από οθόνη υπολογιστή, στην οποία ήταν το setlist από κάποια παρελθοντική εμφάνισή τους. Πραγματικά δεν ξέρω τι κατάλαβε αφού δεν ήταν ίδιο με καμία από τις προηγούμενες, οι οποίες ήταν κυρίως σε festivals που είχαν λιγότερο διαθέσιμο χρόνο και φυσικά λιγότερα τραγούδια. Ελπίζω να μη φύγει στο εξωτερικό, η χώρα μας χρειάζεται τέτοια μυαλά.
