Έχετε προσέξει, φυσικά, πόσο ασθενεί η μνήμη όσο περνούν τα χρόνια αλλά την ίδια στιγμή κάποιες αναμνήσεις αρνούνται πεισματικά να ξεθωριάσουν. Συνήθως είναι εκείνες οι εμπειρίες που λαμβάνουν χώρα στα παιδικά/εφηβικά χρόνια οι οποίες εντυπώνονται βαθιά μέσα στο DNA μας. Προσωπικά, θυμάμαι έντονα ότι κάποτε ο Turner κουβαλούσε πάνω του την ταμπέλα του «καταστροφέα» συγκροτημάτων, έναν χαρακτηρισμό που του είχε δώσει (κυρίως) ο εγχώριος Τύπος και αδυνατούσα ειλικρινά να κατανοήσω. Πως μπορούσε ένας χαρισματικός καλλιτέχνης και performer με μία φανταστική φωνή και μία μοναδική αίσθηση της μελωδίας να επικρίνεται για κάτι που φαινόταν μόνο θετικό στα μάτια μου; Αργότερα, κατάλαβα αλλά το κυριότερο ήταν ότι κατάλαβαν όλοι εκείνοι οι επικριτές του Turner πόσο λάθος είχαν…
Ο Joe Lynn Turner επισκέφτηκε για μια ακόμη φορά τη χώρα μας για τρεις πολύ πετυχημένες συναυλίες. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι άνετα θα τοποθετούσα τη συναυλία της Αθήνας –σε αυτή ήμουν παρών- ανάμεσα στις κορυφαίες από όσες τον έχω δει όλα αυτά τα χρόνια. Και αυτό λέει πολλά για έναν καλλιτέχνη που διανύει την 8η δεκαετία της ζωής του. Αυτό όμως που χάρηκα περισσότερο, όσο και αν ακούγεται παράξενο, δεν ήταν η απόδοση του Turner και της εξαιρετικής backing band (Dynazty). Προφανέστατα ο Turner ήταν για μία ακόμη φορά συγκλονιστικός. Άλλωστε όσοι τον παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια, το ξέραμε…πριν καν αρχίσει! Αυτό που με εντυπωσίασε όμως ήταν όλα αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα γύρω μου. Όλοι περνούσαν τέλεια και αυτό από μόνο του είναι που μετά από χρόνια μένει και δεν ξεθωριάζει με τίποτα στη μνήμη του καθενός. Στα μάτια μου ήταν μία ακόμη νίκη ή αν προτιμάτε μία γλυκιά εκδίκηση του Turner για όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς που κάποτε του είχαν «κολλήσει».
Ο Turner είναι ένας καλλιτέχνης μιας άλλης εποχής ή αν προτιμάτε ένας καλλιτέχνης άλλης κοπής. Ένας performer που ξέρει να «κερδίζει» το ακροατήριο όχι μόνο με τα τραγούδια του αλλά με τις ιστορίες πίσω από αυτά. Σε καθηλώνει και δεν κουράζει ούτε στο ελάχιστο. Επιπλέον, εκφράζει τον απεριόριστο σεβασμό στους παλιούς συναδέλφους του (βλ. Ritchie Blackmore & Jon Lord) ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι πάντα θα είναι μέλος της οικογένειας των Purple και των Rainbow. Ο κόσμος όχι μόνο του το αναγνωρίζει αλλά το επικροτεί. Και όλοι εμείς χαιρόμαστε που ένας τόσο αγαπημένος μας καλλιτέχνης όχι μόνο έχει κερδίσει –εδώ και χρόνια- το σεβασμό που του αξίζει αλλά η ιστορία τουλάχιστον στον προαναφερθέντα εγχώριο Τύπο ξαναγράφεται…με άλλους, διθυραμβικούς τώρα χαρακτηρισμούς. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω κάτι τελευταίο. Πέραν όλων αυτών ο Joe Lynn Turner είναι ένας αληθινός καλλιτέχνης και άνθρωπος. What you see is what you get, που λένε. Και σας το λέω αυτό με τον πλέον εμφαντικό τρόπο από προσωπική εμπειρία. Και ξέρετε κάτι; Αυτό από μόνο του ανεβάζει στα μάτια μου τη συνολική προσφορά του αφού η συνολική εικόνα ενός καλλιτέχνη βρίσκεται συχνά στο μικροσκόπιο και όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής. Οπότε, όταν ο Joe Lynn Turner μας ευχαριστεί για την υποστήριξη όλα αυτά τα χρόνια, ο καθένας από εμάς ξεχωριστά τον ευχαριστεί διπλά και τριπλά κάθε μέρα από το σπίτι του όταν βάζουμε να ακούσουμε όλα αυτά τα κλασικά τραγούδια των Rainbow, Purple αλλά ΚΑΙ της προσωπικής του καριέρας. Υπό αυτή την έννοια, ο Turner ήταν, είναι και θα είναι το απόλυτο Spotlight Kid!
Σάκης Νίκας
