Όσο καλό ήταν το ξεκίνημα των Ολλανδών, άλλο τόσο αυτό, έδειχνε να μην τους ήταν αρκετό. Τα “Always…” και “Almost A Dance” όσο κι αν έφεραν τους The Gathering στο χάρτη, ήταν ξεκάθαρο ότι οι Rene και Hans Rutten κυρίως, είχαν απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες για κάτι περισσότερο από τα δύο πρώτα αξιοπρεπή μεν, τυπικά doom / gothic metal, δε. Η στροφή, έπρεπε να είναι πολλών μοιρών και φυσικά η Θεά τύχη να βάλει το χέρι της. Δεν πολυπιστεύω στην τύχη ιδίως όταν πρόκειται για καριέρες καλλιτεχνών, πολλές φορές όμως αυτή αχνοφαίνεται ως προς την εμφάνιση του κατάλληλου ανθρώπου, την κατάλληλη στιγμή. Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από την Anneke van Giersbergen, μια τραγουδίστρια της οποίας το μουσικό υπόβαθρο αναζητείται στη jazz, στο blues και στο folk. Με την αιθέρια (ο ορισμός της λέξης) φωνή της έντυσε ιδανικά τις εμπνεύσεις των Rene και Hans που είχαν με τη σειρά τους εξελίξει τον ήχο τους και το παίξιμό τους σε πολύ υψηλό επίπεδο αλλά και σε άλλα μονοπάτια. Δεν ήταν όμως μόνο η φωνή της Anneke. Οι στίχοι της έδειχναν έναν άκρως συναισθηματικό άνθρωπο με λατρεία στη φύση αλλά και στα πιο βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα. Για να οικειοποιηθώ τον τίτλο του πρώτου ακούσματος αυτής της συνεργασίας, οι Rutten και Anneke έμοιαζαν με παράξενες μηχανές έτοιμες για να παράξουν κάτι πραγματικά πολύ καινούργιο. Αυτές λοιπόν οι παράξενες μηχανές, μπήκαν σε κίνηση και το αποτέλεσμα ονομάστηκε Mandylion.
Ένα αριστούργημα που όχι μόνο δεν τόλμησε κάποιος άλλος μουσικός να αγγίξει, ούτε καν να πλησιάσει, αλλά αποτέλεσε και το ταβάνι για την ίδια τη μπάντα παρά τα εξαιρετικά album που συνέχισε να κυκλοφορεί, τόσο με την Anneke όσο και με την αντικαταστάτριά της, Silje Wergeland, χρόνια αργότερα. Τα “In Motion #1 και #2”, “Eleanor” και φυσικά το ομώνυμο κoμμάτι έμελλε να αφήσουν για πάντα τη στάμπα τους στο συγκρότημα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα διαμάντια αυτού του δίσκου υστερούν στο παραμικρό. Ποιος άραγε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος στο άκουσμα το δεκέλεπτου “Sand & Mercury”;
Το “Mandylion” θα είναι για πάντα ο αντικειμενικά καλύτερος και σπουδαιότερος δίσκος των The Gathering, δε λέω του είδους, απλούστατα γιατί οι Ολλανδοί είναι ένα είδος μουσικής από μόνοι τους.
Η Μονή Λαζαριστών και το θέατρο του Λυκαβηττού φαντάζουν οι ιδανικοί χώροι στην Ελλάδα για να παρουσιαστεί ζωντανά αυτούσιο το “Mandylion” με την επί τούτου επιστροφή της Anneke έπειτα από 18 ολόκληρα χρόνια. Στις 24 και 26 Σεπτεμβρίου λοιπόν αυτό θα λάβει χώρα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα. Αυτή η σπάνια ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί γιατί το θεωρώ απίθανο να επαναληφθεί.
Δημήτρης Καζαντζής
