Κρατούσα πολύ μικρό καλάθι για τη νέα δουλειά των Σουηδών, παρόλο που τα πρώτα singles ήταν ενθαρρυντικά. Καλά τραγούδια είχαν και τα δύο προηγούμενα full-lengths αλλά στο σύνολό τους ήταν μάλλον μέτρια και μακριά από το επίπεδο που μας είχαν συνηθίσει. Ευτυχώς όμως, το δέκατο τρίτο album τους είναι πολύ καλύτερο και σε αυτό σίγουρα έπαιξε ρόλο ο χρόνος. Τέσσερα έτη αναμονής από το “The Great Heathen Army”, το μεγαλύτερο διάστημα που είχαν ποτέ μεταξύ δύο κυκλοφοριών, καθώς όπως μας είπε και στη συνέντευξη ο μπασίστας Ted Lundström μοίρασαν τις ηχογραφήσεις σε δύο διαφορετικές περιόδους και αφιέρωσαν παραπάνω χρόνο σε κάθε τραγούδι ώστε να το κάνουν όσο καλύτερο γίνεται.
Και δεν βρίσκω λόγο να μην τον πιστέψω, αφού υπάρχουν για παράδειγμα τα “Gjallarhorn”, “Oden’s Hunt” και “Ascending Like An Eagle” που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό γρήγορο riffing με την επική ατμόσφαιρα και σου βγάζουν την επιθυμία να σηκώσεις την γροθιά σου στον αέρα και να ουρλιάξεις τους στίχους μαζί με τον Johan Hegg. Αλλά ακόμα και αυτά με τον φαινομενικά απλοϊκό ρυθμό, όπως τα “Eight Legs Of Thunder” “Raven God”, έχουν τουλάχιστον μελωδίες και refrains που σου μένουν στο μυαλό και δεν τα ξεχνάς με το που τελειώσουν. Έχουν δηλαδή στοιχεία που τα κάνουν να ξεχωρίζουν ώστε να μην αποτελούν fillers.
Μεγάλου ατού επίσης αποτελεί η έκπληξη που μας επιφύλασσαν. Μπορεί αυτή τη φορά να μην έχουν κάποιον metal θρύλο καλεσμένο για καθαρά φωνητικά αλλά ηχογράφησαν το πρώτο εξολοκλήρου ακουστικό τραγούδι της ιστορίας τους. Το “Upphaf” είναι πραγματικά υπέροχο και εκτός αυτού, δεν βρίσκεται κάπου στο τέλος σαν bonus αλλά στη μέση του album. Δένει τόσο αρμονικά με το υπόλοιπο υλικό που με κάνει να εύχομαι να δοκιμάσουν κάτι παρόμοιο ξανά στο μέλλον. Εκτός και αν το αφήσουν μόνο του και γίνει το δικό τους “The Bard’s Song – In The Forest”.
Πέρα από αυτό όμως, δε νομίζω ότι περιμέναμε οι Amon Amarth να πρωτοτυπήσουν μετά από τόσες κυκλοφορίες και σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια στη σκηνή. Αυτό που ζητούσαμε όλοι πιστεύω είναι ένα καλό album το οποίο δεν θα μείνει στο (ψηφιακό ή φυσικό) ράφι μετά από δυο-τρεις ακροάσεις αλλά θα μας δώσουν τραγούδια που από τη μία θα μας θυμίσουν το λόγο που αγαπήσαμε το melodic death metal τους εξαρχής και από την άλλη θα μας κάνουν να ανυπομονούμε να τα ακούσουμε την επόμενη φορά που θα τους δούμε ζωντανά. Με το “The Allfather Awakens”, το κατάφεραν.
