Ο Graham Bonnet δεν ευδοκίμησε στους Rainbow για διάφορους λόγους, ας μην ξεχνάμε ποιον είχε αντικαταστήσει. Το συγκρότημα όμως έπρεπε να συνεχίσει και όπως επέτασσαν οι καιροί, έπρεπε να κλείσουν το μάτι προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι Fandango είχαν μόλις διαλυθεί και ο τραγουδιστής τους, Joe Lynn Turner, έψαχνε να αποκατασταθεί καλλιτεχνικά.
Ο Ritchie Blackmore, εκτός από το αστείρευτο ταλέντο και τεράστια προσωπικότητα ως μουσικός, είχε πάντα και ταλέντο στο scouting. Τον προσέλαβε κι έτσι δημιουργήθηκε η Αμερικάνικη, ας την πούμε, έκδοση των Rainbow. Η φωνή του αλλά και οι μελωδίες του ήταν σαφώς πιο κοντά στον Αμερικάνικο hard rock ήχο που είχε αρχίσει ν’ ανθίζει με μεγάλη ταχύτητα.
Τα “Difficult To Cure”, “Straight Between The Eyes” και “Bent Out Of Shape” που κυκλοφόρησαν μέσα σε τρία χρόνια ήταν πραγματικά εξαιρετικά, για πολλούς όμως, η φύση του συγκροτήματος θεωρήθηκε αλλοιωμένη, δικαιολογημένα πιστεύω ως ένα σημείο. Κάπως έτσι, επήλθε η διάλυση των Rainbow. Ακολούθησαν δύο πολύ τίμιες προσπάθειες του Turner ως solo και στη συνέχεια με τον Yngwie Malmsteen με τον οποίο ηχογράφησε δύο studio και ένα live album, μέχρι που οι αιώνιες διαφορές μεταξύ Gillan και Blackmore, τον έφεραν στους Deep Purple. Στην ανακοίνωση της πρόσληψης, υπήρξε μια αρχική γκρίνια από τον κόσμο, το “Slaves And Masters” όμως αγαπήθηκε γρήγορα. Η τεράστια περιοδεία που ακολούθησε, σηματοδότησε και την πρώτη επίσκεψη των Deep Purple στην Ελλάδα, το Σεπτέμβριο του 1991 που έμελλε να είναι και η μοναδική εμφάνιση της μπάντας στη χώρα μας με το Ritchie Blackmore. Κι αφού ο Blackmore τα βρήκε – υποτίθεται – με το Gillan, Το είχε η μοίρα του να “μπλέκει” με “δύσκολους” μουσικούς και το μόνο και καλύτερο που είχε να κάνει, ήταν να φτιάξει το προσωπικό του σχήμα, κάτω από το όνομά του. Κυκλοφόρησε επτά album συν δύο με διασκευές, τα περισσότερα από αυτά ήταν πραγματικά εξαιρετικά.
Παράλληλα έτρεχε τους Mother’s Army και Brazen Abbot, σχήματα με τα οποία συνέχισε την πορεία του τα επόμενα 15 χρόνια, ήταν μεν αξιόλογα, για έναν καλλιτέχνη όμως με το βιογραφικό που ο Turner ήδη είχε χτίσει, δεν ήταν αρκετά. Είχε πάντως μεσολαβήσει η συνεργασία με τον Glenn Hughes με άλλα δύο studio και ένα live album, μια συνεργασία που μνημονεύεται μέχρι σήμερα. Όταν αποφάσισε να πάρει τα ηνία στα χέρια του, σχημάτισε τους Sunstorm, ένα εξαιρετικό σχήμα στο οποίο δούλεψε με μουσικούς όπως οι Dennis Ward, Uwe Reitenauer κ.α.., μέχρι που χάλασε η κατάσταση με τη Frontiers και αποφάσισε, μαζί με κάποια guest στα οποία συμμετέχει, να περιοδεύει, παρουσιάζοντας ζωντανά το υλικό από την τεράστια καριέρα του, σε κόσμο που πραγματικά το λατρεύει και που ένα μεγάλο μέρος του δεν είχε τη δυνατότητα, εκείνες τις εποχές, να απολαύσει ζωντανά. Ο Joe Lynn Turner, δε λέει να παραδοθεί.
Αυτό ακριβώς θα συμβεί στις 25, 26 και 27 Σεπτεμβρίου, σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα αντίστοιχα. Μια ευκαιρία για πολύ κόσμο να ζήσει ζωντανά, αθάνατες στιγμές με τη σφραγίδα ενός σπουδαίου τραγουδιστή και μουσικού. Προσωπικά, δε θα επηρεαστώ καθόλου από την εντυπωσιακή αλλαγή στο λουκ του κι ας παραπέμπει σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια.
Δημήτρης Καζαντζής
