Είναι έως και σοκαριστική η σκέψη του πόσοι τραγουδιστές – θρύλοι του rock παραμένουν εν ζωή! Είναι κυριολεκτικά λιγότεροι από τα δάκτυλα ενός χεριού… Ο Robert Plant είναι, πέρα από κάθε αμφιβολία, ένας από αυτούς και μάλιστα ζωντανός θρύλος με την όποια έννοια του όρου. Έχοντας ρίξει μαύρη πέτρα εδώ και δεκαετίες στην υπόθεση Led Zeppelin, εμφανίζεται με μεγάλη συνέπεια τόσο δισκογραφικά όσο και ζωντανά με διάφορα μουσικά σχήματα, ανάλογα με τους κάθε φορά πειραματισμούς και τις αναμφισβήτητες μουσικές ανησυχίες που έχει.
Δεκαεννέα χρόνια λοιπόν μετά από την εμφάνισή του στο Terra Vibe με τους Strange Sensation, επισκέφθηκε την Αθήνα με τους Saving Grace, ένα project που σχημάτισε με την ιδιαίτερα χαρισματική τραγουδίστρια, Suzi Dian από το Birmingham. Έχοντας στις αποσκευές του ένα εξαιρετικό album από την προηγούμενη χρονιά, το εξαμελές σχήμα έμελλε να μαγέψει το Αθηναϊκό κοινό, που δυστυχώς δε γέμισε το θέατρο του Λυκαβηττού.
Με μια καθυστέρηση είκοσι λεπτών κι αφού η εκνευριστική ψιχάλα είχε σταματήσει, η εισαγωγή και οι πρώτες νότες του “Win My Train Fare Home (If I Ever Get Lucky)” από το μακρινό “Dreamland” toy 2002 αποσβόλωσε το κοινό το οποίο λίγο αργότερα ξεσηκώθηκε στο άκουσμα του “Ramble On” σε μια σημερινή του έκδοση, όχι πολύ κοντά στην original βέβαια. Η εποχή των Led Zeppelin καλύφθηκε ακόμη από τα “Four Sticks”, “Friends”, Gallows Pole με παρεμβολή του “Black Dog” χωρίς βέβαια τα riff που έχουν σφηνωθεί στ’ αυτιά και στο μυαλό όλων μας, ενώ το show έκλεισε με το “Rock And Roll”, αυτό ναι, ήταν το “Rock And Roll” έτσι όπως το ξέρουμε και όπως θέλαμε να το ακούσουμε. Αυτό το τελευταίο ακούστηκε μόνο στην Αθήνα από αυτή την περιοδεία! Το “Saving Grace” εκπροσωπήθηκε από τα “Higher Rock”, “As I Roved Out” και το εκπληκτικό “Everybody’s Song”. Εδώ να διευκρινίσω ότι αν οι τίτλοι σας λένε κάτι, οι δουλειές του Plant εδώ και χρόνια, αφορούν κυρίως σε διασκευές, σε τραγούδια όμως που έχει καταφέρει να ακούγονται σα δικά του όπως για παράδειγμα το αριστούργημα του Neil Young, “For The Turnstiles”.
Για το Robert Plant ό,τι και να πούμε, θα είναι πάντα λίγο. Η φωνή του παραμένει κρυστάλλινη χωρίς να έχει χάσει καθόλου από την παγκοσμίως αναγνωρίσιμη χροιά της. Και ως κορυφαίος μουσικός, αναμενόμενο είναι να έχει επιλέξει ανάλογου επιπέδου συνεργάτες.
Ο κόσμος αποχώρησε ενθουσιασμένος, δε θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε. Καταχειροκρότησε τον Plant και τους συνεργάτες του αφού το 100 λεπτών διάρκειας set ήταν πραγματικά καθηλωτικό, στα όρια της ιεροτελεστίας.
Πριν κλείσω, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι λέγοντας στην αρχή ότι έχει ρίξει μαύρη πέτρα στην υπόθεση Led Zeppelin, εννοώ ότι έχει εγκαταλείψει τον ήχο του θρυλικού συγκροτήματος όπως και κάποια από τα λεγόμενα hit τραγούδια. Όταν αποφασίσει στις συναυλίες του να παίξει Led Zeppelin, τα κομμάτια θα είναι έκπληξη. Έχει αποδείξει άλλωστε ότι ποτέ δεν πάτησε πάνω στην επιτυχία των Led Zeppelin, κάτι που οι περισσότεροι αν όχι όλοι, θα το είχαν κάνει στη θέση του.
Setlist: Win My Train Fare Home (If I Ever Get Lucky), Down To The Sea, Higher Rock, Rable On, There Ain’t No Grave Gonna Hold My Body Down, Four Sticks, Orphan Girl, Let The Four Winds Blow, Calling To You, As I Roved Out, For The Turnstiles, Friends, Gallows Pole / Black Dog, Everybody’s Song, Rock And Roll.
Δημήτρης Καζαντζής
