Υπάρχουν ορισμένα συγκροτήματα που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά του μέσου Έλληνα οπαδού. Όλοι ξέρουμε ποια είναι αυτά. Πρόκειται για μία άρρηκτη σχέση αγάπης που όχι μόνο έχει αντέξει στο αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου αλλά αρνείται πεισματικά να χαλαρώσει…και ας αλλάζουν τα πάντα γύρω μας. Οι Savatage είναι από τις μπάντες εκείνες που βρίσκονται μέσα στο DNA του Έλληνα metalhead. Και ας είναι δισκογραφικά ανενεργή για πάνω από 25 χρόνια. Και ας έχει τα μύρια όσα προβλήματα υγείας ο Jon Oliva. Και σε τελική ανάλυση, ας περιοδεύουν ξανά χωρίς αυτόν…αλλά με τη σύνθεση της περιόδου 1995-1997. Οι Έλληνες οπαδοί –και όχι μόνο- είναι πάντα δίπλα τους. Και έτσι πρέπει.
Οι Savatage είναι από τα τελευταία συγκροτήματα μιας άλλης εποχής. Τότε που η έμπνευση ήταν μονίμως παρούσα και το συναίσθημα κυριαρχούσε. Τότε που οι δισκογραφικές επένδυαν στα συγκροτήματα διασφαλίζοντας όλα τα εχέγγυα για ένα άρτιο τελικό αποτέλεσμα. Τα αδέρφια Oliva δεν δίστασαν να κάνουν το μεγάλο άλμα προς το mainstream υπογράφοντας στην Atlantic και στη συνέχεια να συνεργαστούν με τον τεράστιο Paul O’ Neil συμμεριζόμενοι το όραμά του. Η ιστορία είναι γνωστή και όλοι –με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- είμαστε ένα μικρό κομμάτι αυτής. Γιατί, μη γελιέστε…οι Savatage ήταν πάντοτε ένα συγκρότημα που όχι μόνο σεβόταν τους οπαδούς του αλλά ήταν ένα με αυτούς. Και εμείς οι Έλληνες ήμασταν πάντα εκεί…στα εύκολα και στα δύσκολα.
Όλοι έχουμε τις ξεχωριστές, μοναδικές αναμνήσεις μας. Προσωπικά, πάντοτε θα θυμάμαι το σοκ που έπαθα ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι του “Gutter Ballet” σε έναν πειρατικό σταθμό πίσω στο μακρινό 1990. Δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά μία μπάντα να παίζει έτσι. Λιγότερο από 6 χρόνια μετά, θα τους έβλεπα στη σκηνή του θρυλικού Ρόδον. Μπροστά από την πλευρά του Mountain King και του Pitrelli (όντας φανατικός οπαδός των Widowmaker ήταν απίστευτο να βλέπω ζωντανά τότε ένα μέλος των Αμερικανών).
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Criss δεν είναι μαζί μας γιατί η μοίρα επεφύλασσε άλλα, άδικα σχέδια για αυτόν. Ο Jon παλεύει ακόμη με τους δαίμονες του. Κι όμως οι Savatage αποφάσισαν να ακούσουν τις φωνές των χιλιάδων οπαδών τους ανά τον κόσμο σκορπώντας χαρά και ανείπωτη ευτυχία σε όλους μας. Κάποιοι θα πουν ότι δεν είναι το ίδιο χωρίς τον ηγέτη τους. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι απλώς εκμεταλλεύονται μία ανάγκη νοσταλγίας για να «κολλήσουν» τα τελευταία τους ένσημα. Ξέρετε κάτι; Μπορεί να είναι και έτσι. Και τι έγινε; Η ζωή είναι μικρή και έχουμε ανάγκη από την παρουσία των Savatage στη ζωή μας. Ας πάμε όλοι να ζήσουμε μία μοναδική συναυλιακή εμπειρία παρέα με φίλους βλέποντας μερικούς από τους πιο καταξιωμένους μουσικούς εκεί έξω. Άλλωστε, ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτή θα είναι η τελευταία φορά.
ΥΓ: Το “Gutter Ballet” είναι από τους καλύτερους metal δίσκους που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ.
Σάκης Νίκας
