Σαν κεραυνός εν αίθρια έπεσε το 1993 η είσοδος του Andi Deris στις αγαπημένες μας κολοκύθες! Δεν ήταν λίγοι αυτοί που γούρλωσαν τα μάτια, ήμουν ένας από αυτούς, όταν έμαθαν ότι ο τραγουδιστής ενός hard rock σχήματος πλέον κρατούσε το μικρόφωνο πίσω από ένα από τα σημαντικότερα power metal συγκροτήματα της Ευρώπης.
Αγαπώ τον Deris. Οι δύο πρώτες του δουλειές με τους Pink Cream 69 είναι ανάμεσα στα αγαπημένα μου άλμπουμ. Και το τρίτο είναι εξαιρετικό αλλά σίγουρα αρκετά διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα. Είχα τεράστια απορία πως η φωνή του θα δέσει με τους Helloween, που μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή είχαν έναν από τους καλύτερους τραγουδιστές στον χώρο.
Που όμως βρίσκονταν οι Helloween εκείνη την χρονική περίοδο; Είχαν κυκλοφορήσει ένα από τα χειρότερα άλμπουμ τις μουσικής μας. Μπορεί οι ρεβιζιονιστές να προσπαθούν, όπως και με άλλες κυκλοφορίες, να μας πείσουν ότι το “Chameleon” ήταν τελικά ένα καλό άλμπουμ, αλλά αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Μιλάμε για πατάτα μεγατόνων. Οι εμφανίσεις που ακολούθησαν ήταν στην καλύτερη προβληματικές και εκτός από την αποχώρηση του Μιχαλάρα του Kiske είχαν και την (τραγική δυστυχώς) απώλεια του Ingo από τα τύμπανα. Το μέλλον σε καμία περίπτωση δεν γραφόταν φωτεινό για ένα συγκρότημα που μέχρι πριν μερικά χρόνια ήταν μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες του χώρου μας.
Και εκεί μπαίνει στην εικόνα ο Andi Deris (και ο Uli Kusch στα τύμπανα φυσικά). Το “Master Of The Rings” κυκλοφορεί και το συγκρότημα επιστρέφει σε πιο παραδοσιακές φόρμες. O Andi κάνει αισθητή την παρουσία του, όχι μόνο σαν τραγουδιστής αλλά και σαν συνθέτης, μιας και τρία κομμάτια είναι δικά του, τα “Why?” / “Perfect Gentleman” / “In The Middle Of A Heartbeat”. Δικό του και το “Can’t Fight Your Desire”.
Σαν τραγουδιστής στέκεται εξαιρετικά στο πιο σκληρό υλικό ενώ φυσικά δεν έχει κανένα απολύτως θέμα με τα “δικά του” παιδιά. Μιλάμε όμως για μια διαφορετική φωνή. Τολμώ να πω ότι αυτό που έκαναν οι Helloween με τον Deris φέρνει στον νου αυτό που έκαναν οι Savatage με τον Stevens στην φωνή. Βέβαια εκεί οι λόγοι της αλλαγής τραγουδιστή ήταν τελείως διαφορετικοί.
Ο Deris έδωσε το φιλί της ζωής στους Helloween. Εκτός από φοβερός τραγουδιστής και συνθέτης είναι και ένας εξαιρετικός performer. Σημαντικό αυτό, μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει όλο το πακέτο.
Μια σειρά από πολύ επιτυχημένα άλμπουμ ακολουθούν. “The Time Of The Oath”, “Better Than Row” και το πιο ιδιαίτερο “The Dark Ride” ανάμεσα σε άλλα. Ιδιαίτερο γιατί από ότι φαίνεται όλοι το αγάπησαν εκτός από τον Weikath, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Και ναι κάπου προς τα τελευταία τους άλμπουμ με αυτή την σύνθεση είχε αρχίσει να γίνεται εμφανής, για μένα, ένας σχετικός κορεσμός. Δεν λέω ότι το “My God-Given Right” ήταν ένα κακό άλμπουμ, αλλά σίγουρα ήταν το πιο μέτριο με τον Deris.
Ακολούθησε η επανασύνδεση με τους Kiske και Hansen το 2017 και όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Κάποιοι θα πουν ότι αυτή η κίνηση ήταν αμιγώς εμπορική και δεν θα διαφωνήσω, μιας και ξαφνικά οι Helloween ξαναβρέθηκαν πρώτο τραπέζι πίστα. Όμως, από την άλλη οι δύο κυκλοφορίες που μας έχουν δώσει αυτά τα δώδεκα χρόνια είναι πραγματικά αξιόλογες, ενώ το συγκρότημα επί σκηνής δείχνει πραγματικά να διασκεδάζει.
Εκτός Helloween και Pink Cream 69 ο Andi η αλήθεια είναι ότι δεν μας έχει δώσει και πολλά δείγματα γραφής. Ίσως το πιο αξιόλογο να είναι το “Come In From The Rain” του 1997. Αν όμως αναλογιστούμε το τι έχει προσφέρει με τους PC και τους Helloween δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι έχει δώσει στον λαό αρκετά hit! Να πω εδώ ότι έχει κάνει και ένα πέρασμα από τους Ayreon στο “Flight Of The Migrator”!
Ο Deris μένει μόνιμα στην πανέμορφη Τενερίφη, όχι που θα καθόταν να μελαγχολήσει στην Γερμανία, ενώ τον Αύγουστο που μας έρχεται γίνεται 63 ετών παρακαλώ. Επίσης σύμφωνα με τον αγαπητό Σάκη Νίκα μεγάλο συν είναι το γεγονός ότι είναι fan των Kiss, κάτι για το όποιο προσωπικά δεν θα τοποθετηθώ…
Φέτος θα τον απολαύσουμε μαζί με τις υπόλοιπες κολοκύθες στο Release σε μια βραδιά γιορτή για την μουσική μας. Ελπίζω να σας δω όλους εκεί.
Μιχάλης Νταλάκος
