Υπάρχουν συγκροτήματα που (θα έπρεπε να) έχουν τον σεβασμό και την εκτίμηση όλης της metal σκηνής, ανεξάρτητα από το προσωπικό γούστο του καθενός. Ένα από αυτά είναι και οι Moonspell. Ποτέ δεν προκάλεσαν με τη στάση και τις δηλώσεις τους και πάντα καλλιτεχνικά ανήσυχοι αφού έχουν να επιδείξουν μία μεγάλη γκάμα από διαφορετικούς ήχους και επιρροές σε μια μεγάλη πορεία που ξεκίνησε το 1989 σαν Morbid God, αφού το τωρινό όνομα υιοθετήθηκε το 1992.
Στην σύντομη συζήτηση που είχαμε με τον τραγουδιστή τους, Fernando Ribeiro, στα πλαίσια του Rethymno Rocks! 5 Festival μας είχε πει ότι το επόμενο album θα είναι gothic metal, πολύ κλασικό, πολύ μελωδικό, πολύ σκοτεινό. Τα πρώτα singles μας εξέπληξαν θετικά, επιβεβαιώνοντας κάπως αυτή την περιγραφή. Και όταν λέω κάπως, εννοώ ότι το “Far From God” είναι περισσότερο rock παρά metal. Οι κιθάρες είναι πολύ μελωδικές, γίνονται heavy σε λίγα σημεία και σε κάποια άλλα απουσιάζουν εντελώς. Τα πλήκτρα δημιουργούν μία σκοτεινή ατμόσφαιρα που είναι διάχυτη σε όλο το δίσκο και τα φωνητικά ακολουθούν τη μουσική αφού είναι κατά κύριο λόγο καθαρά.
Θα πει κανείς, περιμέναμε να βγάλουν κάτι προβλέψιμο; Όχι φυσικά. Είναι στη φύση τους να πειραματίζονται και να διαφοροποιούνται όχι μόνο από δουλειά σε δουλειά, όπως έγινε και με τα δύο προηγούμενα “1755” και “Hermitage”, αλλά και από τραγούδι σε τραγούδι μέσα στο ίδιο album. Ακούστε για παράδειγμα πόσο διαφέρουν τα “Cross Your Heart” και “Our Freedom To Fall”, τα οποία όμως δεν μοιάζουν ξένα μεταξύ τους αλλά μέρη ενός πολύ καλά δουλεμένου και προσεγμένου συνόλου το οποίο διατηρεί ακέραιη την μουσική ταυτότητα των Moonspell. Δεν είναι εύκολο πράγμα να το καταφέρεις αυτό, δηλαδή να μη μένεις στάσιμος αλλά και να μην ξεφεύγεις από τις ρίζες σου ταυτόχρονα.
Οι αγαπημένοι μας Πορτογάλοι λοιπόν, το έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Το “Far From God” είναι το δέκατο τρίτο full-length τους, το οποίο τους βρίσκει για μία ακόμη φορά να δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία. Ένα album ιδιαίτερο, ένα album που έχει στοιχεία από παλιότερες δουλειές τους αλλά δεν μοιάζει με καμία από αυτές, ένα album το οποίο αξίζει να φέρει πάνω το λογότυπό τους. Δεν μας είχαν απογοητεύσει ποτέ στο παρελθόν και δεν το κάνουν ούτε τώρα. Stop and listen, there is hope.
