Πως επανέρχεται ένα συγκρότημα όταν χάσει δύο από τα έξι μέλη του; Με μια νέα κυκλοφορία που να δηλώνει ότι είναι ακόμα εδώ. Μπορούν οι Haken να σταθούν χωρίς την κιθάρα του Charles Griffiths; Και ναι και όχι.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι Haken αντιμετωπίζουν ανακατατάξεις στο στρατόπεδο τους. Ίσως και να ήταν αναγκαίο κακό. Προσωπικά βρήκα το “Fauna” του 2023 μια από τις πιο αδύναμες δουλειές τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ήταν και απαραίτητα ένα κακό άλμπουμ αν αναλογιστούμε πόσο ψηλά οι ίδιοι έχουν θέσει τον πήχη με τις κυκλοφορίες τους.
Το “In A Fever Dream” είναι μια έξυπνη κίνηση. Το συγκρότημα κάνει άλλη μια αλλαγή προς τον ήχο του, λιγότερο πειραματικό πλέον στις κιθάρες και ίσως και λίγο πιο εσωστρεφές. Ο Ross Jennings δοκιμάζει ξανά τον εαυτό του σε πιο σκληρά φωνητικά, όχι πως δεν ακούμε και εδώ τις μελωδίες του. Το υλικό ακροβατεί κάπου ανάμεσα στον πιο σκληρό ήχο του djent και τις lo-fi μελωδικές στιγμές των πλήκτρων.
Το πρόβλημα στα αυτιά μου είναι στο πιο σκληρό υλικό που για ένα σχήμα σαν τους Haken μου ακούγεται αρκετά… generic θα έλεγα. Μου λείπει η ποικιλία που το συγκρότημα με έχει συνηθίσει. Καταλαβαίνω την στροφή σε αυτή την κατεύθυνση. Ίσως να παίζει και ρόλο η παραγωγή που δίνει αρκετή έμφαση στις χαμηλές συχνότητες.
Η αλήθεια όμως είναι πως αν είχα να κάνω με ένα πλήρες άλμπουμ και όχι με τα 26 λεπτά του ΕP κάποια στιγμή θα κουραζόμουν. Όλα δείχνουν πως οι Haken είναι σε ένα σημείο αρκετά λεπτό για την πορεία τους. Προσωπικά εύχομαι το επόμενο τους βήμα να τους βρει ανανεωμένους.
Μιχάλης Νταλάκος
