Είναι εντυπωσιακό το πως σαν χώρα παραμένουμε ερμητικά κλειστοί σε ότι έχει βγει τα τελευταία χρόνια στον χώρο του Ευρωπαϊκού power metal. Είναι λες και ο χρόνος έχει παγώσει κάπου δύο δεκαετίες και επιμένουμε στο να περιμένουμε κάτι το εντυπωσιακό από τα, περασμένα, μεγαθήρια του χώρου.
Όμως ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Έτσι στην Ευρώπη πολλά νέα συγκροτήματα κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο στον χώρο. Ένα από αυτά είναι και οι Ιταλοί Frozen Crown. Ένα συγκρότημα που παίζει προκλητικά εύπεπτο europower με κάποιες, λίγες, επικές αναφορές. Οι άνθρωποι πραγματικά κατέχουν το άθλημα του να γράφουν εμπορική μουσική. Αυτό παράλληλα με την πανταχού παρουσία τους στα social media τους έχει κάνει μια εδραιωμένη δύναμη. Εκτός Ελλάδας, γιατί εδώ είπαμε.
Το “The Legend” είναι το έκτο τους άλμπουμ μέσα σε μόλις οχτώ χρόνια. Αυτό μπορεί από μόνο του να μην λέει και πολλά όμως αν σκεφτούμε ότι περιοδεύουν συνέχεια όχι μόνο δεν έχουν ρίξει την συχνότητα κυκλοφοριών αλλά δεν έχουν ρίξει και την ποιότητα αυτών. Επίσης είναι και το μικρότερο σε διάρκεια άλμπουμ τους.
Έτσι θα δούμε ότι οι συνθέσεις δεν περνούν τα τέσσερα λεπτά εκτός από το ομώνυμο που κλείνει το άλμπουμ. Καλοδεχούμενη και η διασκευή του “Iris” των Goo Goo Dols που το έχουν φέρει στα μέτρα τους, αν και εδώ που τα λέμε το πρωτότυπο είναι άπιαστο. Στα της μουσικής όμως. Mid και Up tempo συνθέσεις που διαρκούν τόσο όσο. Κομμάτια γραμμένα για να παίζονται ζωντανά. Κάποια, λίγα, πιο ακραία φωνητικά δένουν με κάποια riff που κάλλιστα θα μπορούσαμε να συναντήσουμε και σε ένα nwosdm άλμπουμ. Μελωδία και ταχύτητα, solo που δεν κουράζουν.
Ένα μπράβο και στην Giada Etro που έχει μια γήινη φωνή που δένει όμορφα με τις συνθέσεις. Ούτε εδώ συναντάμε υπερβολές και ακροβατισμούς.
Το “The Legend” είναι ένα ένοχα απολαυστικό άλμπουμ με πραγματικά ευχάριστη μουσική. Θεωρώ το “Call Of The North” το πιο ενδιαφέρον τους άλμπουμ αλλά και αυτό εδώ βρήκε δίκαια μια θέση στην δισκοθήκη μου.
