Λίγα συγκροτήματα μπορούν να διατυμπανίζουν ότι πέρα από το cult της υπόθεσης έχουν και πραγματικό λόγο ύπαρξης μετά από τόσες δεκαετίες. Ένα από αυτά είναι και οι Cirith Ungol. Ο λόγος απλός: το συγκρότημα όχι μόνο έκανε ένα δυναμικό comeback 2020, μετά από πάνω από 30 χρόνια απραξίας, αλλά έκτοτε είναι και αρκετά δραστήριο συνθετικά.
Γιατί ποιος θα το πίστευε πίσω στην δεκαετία του 90 που οι Αμερικάνοι κρέμασαν τα συνθετικά τους γάντια θα ζούσαν μια δεύτερη νιότη και δεν θα ήταν απλά μια από αυτές τις μπάντες που περιφέρονται πατώντας σε περασμένα μεγαλεία; Όχι όμως, οι Cirith Ungol επέστρεψαν με δουλειές που κοιτούσαν τα κλασσικά τους άλμπουμ στα μάτια.
Το “All The Shadows” είναι το τρίτο άλμπουμ της επανασύνδεσης τους. Στο άλμπουμ αυτό παίζεται και ένα μεγάλο στοίχημα. Οι κιθάρες των Jim Barazza και Greg Lindstrom είναι παρελθόν. Το πόσο σημαντικό ήταν το δίδυμο στην επιτυχία του σχήματος δεν έχω λόγο να το αναφέρω. Είχα λοιπόν μεγάλη απορία πως θα γέμιζε αυτό το κενό ο κατά τα άλλα ικανότατος Armand Anthony (Night Demon).
Σαν άλμπουμ λοιπόν το “All The Shadows” έχει για άλλη μια φορά όλα αυτά τα συστατικά που έκαναν τον ήχο του σχήματος τόσο μοναδικό. Είναι σκοτεινό, χαοτικό σε σημεία και τόσο βαρύ όσο πρέπει. Πατώντας σε μια παραγωγή που το βοηθά πάρα πολύ, είναι επιμελώς ατημέλητη, δείχνει πως το συγκρότημα δεν σκοπεύει να πατήσει φρένο σχετικά σύντομα.
Είναι ίσως το πιο αμφίρροπο άλμπουμ συνθετικά από την επανασύνδεση τους. Χωρισμένο κάπου στην μέση παρουσιάζει δύο όψεις. Το πρώτο μέρος να είναι κάπως πιο “μαζεμένο” και τυπικό, ενώ στο δεύτερο μέρος το συγκρότημα δείχνει να πειραματίζεται πιο έντονα. Θα έλεγα ότι είναι σαφώς μια στροφή προς την πρώτη του περίοδο και στις πρώτες του μέρες.
Μην περιμένετε να ακούσετε κάτι το συγκλονιστικά προοδευτικό. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Μιλάμε για ένα άλμπουμ που τιμά την ιστορία του συγκροτήματος χωρίς όμως την μυρωδιά ναφθαλίνης. Για άλλη μια φορά ο Tim Baker μας προσκαλεί στον σκοτεινό κόσμο του.
