Είναι απίστευτη η συχνότητα με την οποία οι Βρετανοί θρύλοι κυκλοφορούν δίσκους στις μέρες μας. Αυτή η συχνότητα είναι ίδια με αυτή των 90’s , τριάντα χρόνια πίσω δηλαδή. Το “Splat!” είναι η τέταρτη κυκλοφορία τους από το 2020, ανεξάρτητα με το αν το “Turning To Crime” (2021) αφορούσε διασκευές, και προσωπικά θεωρώ ότι είναι και η καλύτερη. Ίσως νοιώθοντας πως το τέλος της ένδοξης πορεία τους πλησιάζει, να αντλούν περισσότερη έμπνευση, άσχετα αν οι ίδιοι επίσημα το αρνούνται. Μοιάζει με ένα concept που αφορά το τι υπάρχει μετά από το τέλος της ανθρωπότητας, πέρα από την ανθρώπινη ύπαρξη σύμφωνα με τον Gillan. Οι Deep Purple μοιάζουν να θυμούνται τις ρίζες τους, κυκλοφορώντας το πιο rock and roll album τους εδώ και δεκαετίες, ένα album που χαρακτηρίζεται τόσο από…γκάζια ελέω Simon McBride, όσο και από μελωδίες με τα κλασσικά Deep Purple χαρακτηριστικά. Τα “Arrogant Boy”, “The Rider”, “The Only Horse In Town” επιβεβαιώνουν νομίζω την παραπάνω άποψη και θα μπορούσαν να διεκδικήσουν πολλά και διάφορα αν οι εποχές και οι συνθήκες το επέτρεπαν. Ίσως ο McBride να είναι ο κυριότερος λόγος που το “Splat!” ακούγεται πιο Deep Purple από την εποχή του The Battle Rages On”. Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά του “Splat!” Τα blues στοιχεία που βρίσκουμε στο “The Beating Of Wings”, η μελωδική…rock’n’roll-ιά του “Guilt Trippin’” και το rock’n’roll boogie του “Jessica’s Bra”, συμπληρώνουν την εικόνα μιας απόλυτα πλήρους και συμπαγούς κυκλοφορίας.
Το “Splat!” θα μπορούσε σε κάποιες άλλες εποχές και υπό άλλες συνθήκες επαναλαμβάνω, να περάσει στην ιστορία σαν ένα κλασσικό album των Deep Purple, έχοντας την αισθητική που καταξίωσε τη θρυλική μπάντα παγκοσμίως και το γράφω αυτό γνωρίζοντας άριστα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πείσω γι’ αυτό τους αρνητές της μπάντας χωρίς τον Ritchie Blackmore.
Δεν ξέρω αν το “Splat!” θα είναι το κύκνειο άσμα των Deep Purple, σ’ αυτές τις ηλικίες, ο χρόνος είναι πάντα εναντίον. Αν τελικά είναι, οι Deep Purple θα έχουν κλείσει το δημιουργικό τους κύκλο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν όμως υπάρχει ακόμα λάδι στη μηχανή και έμπνευση όπως εδώ, ναι φυσικά, η μουσική πάντα θα τους έχει ανάγκη.
