Πέρασαν τρία χρόνια από την εμφάνιση των Deep Purple στο Terra Vibe και όσοι ήταν εκεί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, κατάλαβαν ότι η θρυλική μπάντα παραμένει σε εξαιρετική κατάσταση και πάντα έχει τον τρόπο να ικανοποιεί το κοινό της. Αυτό ακριβώς συνέβη και στο Telecom Arena, ίσως και εδώ τα πράγματα να πήγαν ακόμα καλύτερα.
Αρχικά, μια μπάντα σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα που έχει αναλάβει την υποστήριξη της τρέχουσας περιοδείας των Deep Purple, άφησε το κοινό αν μη, τι άλλο εντυπωσιασμένο. Οι Jayler, μετρούν μόλις έξι χρόνια ύπαρξης και φέτος κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album με τίτλο “Voices Unheard” ενώ είχε προηγηθεί και ένα E.P.. Το Βρετανικό κουαρτέτο, με ξεκάθαρες επιρροές από Led Zeppelin, έδειξε στοιχεία πραγματικά μεγάλης μπάντας, τόσο με τη μουσική τους, όσο και με τον αέρα της έτοιμης για όλα μπάντας που επέδειξε στη σκηνή στα 45 λεπτά που είχε στη διάθεσή του, υποβοηθούμενη από έναν πολύ καλό ήχο. Οι Jayler παρέδωσαν μαθήματα ενός σύγχρονου rock and roll και ήταν μια από τις ελάχιστες μπάντες που έχω δει ως support που ξεσήκωσαν τόσο πολύ το κοινό. Κλείνοντας με το “The Rinsk”, με την πολύ πετυχημένη παρεμβολή του “War Pigs”, μόνο τα υψωμένα χέρια του κοινού έβλεπε κανείς μπροστά στη σκηνή και όχι μόνο. Ήταν μια εξαιρετική εμφάνιση και θα συνιστούσα να μην τους χάσετε αν κάπου τους πετύχετε, γιατί πιθανότατα θα χρειαστεί να πληρώσετε αρκετά γι’ αυτούς σε λίγα χρόνια.
Setlist: Down Below, The Getaway, No Woman, Alectrona, Riverboat Queen, Need Your Love, Over The Mountain, The Rinsk
Η εισαγωγή με artworks από τη δισκογραφία των Deep Purple στην κεντρική οθόνη, έδωσε το σύνθημα για την είσοδο του συγκροτήματος και το κοινό να ξεσηκώνεται, αυτή τη φορά για το λόγο που είχε αψηφίσει τον όχι καλό καιρό και πολύ περισσότερο τις δυσοίωνες προβλέψεις των συχνά υπερβολικών, Μέσων Ενημέρωσης. Ξεκίνημα με “Highway Star” ως συνήθως και η μπάντα δείχνει εξ’ αρχής τις διαθέσεις της, όπως και το κοινό. Με δεδομένο ότι η περιοδεία αφορά στην προώθηση του “Splat!”, το set περιελάμβανε τέσσερα κομμάτια από αυτό, τρία τα “Arrogant Boy”, “Diablo”, “Sacred Land” και ας πούμε τέταρτο το 7ιντσο, “Guinnesis”, που κυκλοφόρησε εκτός άλμπουμ, ενώ τίμησαν και το προηγούμενο album, “=1” με τα “A Bit On The Side” και “Lady Sod”. Ο κόσμος, έδειξε ενθουσιασμό επίσης στο “Sometimes I Feel Like Screaming”, το πλέον κλασσικό τους κομμάτι της μετά-Blackmore εποχής. Κορύφωση της εμφάνισης των Βρετανών θρύλων θεωρώ ότι ήταν το “Perfect Strangers” με τη γνωστή εισαγωγή του Don Airey που πάντα μας τιμά με το Zorba, ενώ ακολούθησαν κλασσικές στιγμές με τα “Space Truckin’”, “Smoke On The Water”, “Hush”, για να μας αποχαιρετίσουν με το “Black Night”.
Ήταν μια πραγματικά μεγάλη εμφάνιση με το Gillan σε πολύ καλή κατάσταση, που ας μην ξεχνάμε ότι διανύει το 82ο έτος της ηλικίας του, ο Glover και ο Paice αγέρωχοι όπως πάντα, ο Airey στο άριστα, ενώ ο McBride έδειξε για άλλη μια φορά ότι κατέχει πολύ καλά τον κλασσικό ήχο των Deep Purple. Οι δύο τελευταίοι, ίσως κατέλαβαν λίγο παραπάνω χρόνο με τα keyboard και guitar solo, θεωρώ όμως ότι αυτό είχε να κάνει και με την ξεκούραση που έχει ανάγκη η φωνή του Gillan., συνεπώς, ήταν απολύτως ευπρόσδεκτα.
Στα 110 λεπτά που διήρκησε η εμφάνιση, οι Deep Purple φώναξαν ότι είναι ακόμα εδώ και είμαι βέβαιος ότι για κάποια χρόνια ακόμα, θα είναι παρόντες με υψωμένη τη σημαία του rock.
Setlist: Highway Star, A Bit On The Side, In to The Fire, guitar solo, Arrogant Boy, Diablo, keyboard solo, Lazy, Sometimes I Feel Like Screaming”, Sacred Land, Lazy Sod, keyboard solo, Perfect Strangers, Space Truckin’, Smoke On The Water, Guinnesis”, Hush, Black Night.
Δημήτρης Καζαντζής
Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης
