“Hello, my name is Arthur Brown and I was born before technology has begun!”
Με αυτά τα λόγια, με έναν χαρακτηριστικό, λυρικό στόμφο, ξεκίνησε την ομιλία του σε ένα συνέδριο που είχα την τύχη να παρευρεθώ πριν καμιά δεκαριά χρόνια στο Λονδίνο, ένας κατά τα άλλα, γαλήνιος και πράος άνθρωπος. Είχε εμφανιστεί με ένα καρό παντελόνι, τα τσαρούχια, το ταγάρι και όλα όσα αντιπροσώπευαν μια ολόκληρη κατάσταση στην Αγγλία αλλά και τον ίδιο κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘60, όταν και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική. Βήματα που έμελλε να γίνουν άλματα από κάμποσους καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από την πρωτοποριακή του εμφάνιση στα καλλιτεχνικά δρώμενα τότε, σε πραγματικά δύσκολες εποχές όπου η καχυποψία και τα εμπόδια για ο,τιδήποτε καινούργιο εμφανιζόταν, έξω από τα συστήματα που οι κοινωνίες είχαν επιβάλει, φάνταζαν σαν θρησκευτικοί διωγμοί, μια χιλιετία πίσω.
Με τον Arthur Brown, το rock, η ψυχεδέλεια και η θεατρικότητα, έμοιαζαν να ερωτοτροπούν ανάμεσα σε φωτιές, σε χορούς τεράτων, σε μια πανδαισία ήχων, χρωμάτων αλλά κυρίως ενός μοναδικού vibe με το κοινό, το οποίο έμοιαζε περισσότερο να καθηλώνεται από μια ιεροτελεστία παρά να αντιδρά ως rock συναυλιακό κοινό. Το όνομα που έδωσε στο σχήμα του, The Crazy World Of Arthur Brown, είναι απόλυτα περιγραφικό για όλα τα παραπάνω. To shock rock είχε ήδη πάρει τη θέση του…
Καλλιτεχνικά, πρωτότοκος γιος του θα πρέπει να θεωρηθεί ο Alice Cooper (η πατρότητα βέβαια διεκδικείται και από τον Frank Zappa, αυτό όμως ίσως το αναλύσουμε σε κάποια άλλη στήλη κάποια στιγμή), ο πρώτος που εξέλιξε τα βήματα σε άλματα όπως γράφω στην αρχή.
Όπως συμβαίνει συχνά, ένα τραγούδι και μόνο, είναι ικανό να εκτοξεύσει τη φήμη ενός καλλιτέχνη κι ας μην είναι το καλύτερό του. Το “Fire”, single του 1968, ήταν αρκετό για να τον καθιερώσει στη συνείδηση όσων έψαχναν στο rock κάτι κάπως διαφορετικό από τις αντικειμενικά επαναστατικές προτάσεις των Beatles και των Rolling Stones που μεσουρανούσαν.
Η δισκογραφία του, ιδιαίτερη, με τη συντριπτική πλειοψηφία των κυκλοφοριών του να είναι σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες. Παιδιά του Arthur Brown είναι και οι Hawkwind, οι πατέρες του Space Rock με τους οποίους μάλιστα και συνεργάστηκε. Αρκεί να πιάσουμε τις επιτυχημένες πορείες των Monster Magnet, των Spiritual Beggars και όχι μόνο αυτών και να πάμε προς τα πίσω. Δε μοιάζει με ένα γενεαλογικό δέντρο γυρισμένο ανάποδα; Η ρίζα του λοιπόν είναι ο κύριος Arthur Brown. Την τεχνολογία, την έμαθε από τους “μαθητές” του, την ακολουθεί με μέτρο και σύνεση, δεν την αγνοεί, αλλά και δεν την προτάσσει στις δραστηριότητές του. Στα 84 του, συνεχίζει να δημιουργεί ποιοτική μουσική ενώ στις ζωντανές του εμφανίσεις, αποπνέει το ίδιο συναίσθημα εδώ και 60 χρόνια.
Αυτά όλα θα έχουμε την ευκαιρία, ίσως την τελευταία, να τα ζήσουμε στις εμφανίσεις του στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα. Μην το βλέπετε σαν μια συναυλία, είναι πολύ περισσότερα πράγματα…
Δημήτρης Καζαντζής
