Λίγα 24ωρα πριν από την πρώτη εμφάνιση των Heir Apparent στo ελληνικό mini tour στην Αθήνα και εν μέσω πυρετωδών ετοιμασιών και προβών η κάμερα του RockpagesTV ανέβηκε σε μια ταράτσα με τον Terry Gorle και τον νέο τραγουδιστή και μέλος των Noor, Michael Karam, για να συζητήσουμε για το συγκρότημα, την επιστροφή στην χώρα μας, το νέο άλμπουμ, το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον, όπως και για το grunge! Συνέντευξη: Σάκης Νίκας, Κάμερα: Γιάννης Δόλας
Rockpages.gr: Πως αισθάνεστε που επιστρέφετε στην Ελλάδα;
Terry Gorle: Για μένα είναι τρομερό. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό τόσο γρήγορα. Ειδικά με έναν καινούριο τραγουδιστή. Προσπαθούσαμε να το οργανώσουμε όλο αυτό εδώ και έξι μήνες, αρχικά με τον Harry. Δεν ξέρω από που πρέπει να αρχίσω με αυτή την ιστορία, αλλά εν συντομία περί τα μέσα Απριλίου αποφάσισε να εγκαταλείψει το project και μέσα σε 24 ώρες ο Thomas ήρθε εθελοντικά να σώσει την κατάσταση. Έτσι, μπορέσαμε να είμαστε εντός χρόνου και καταφέραμε να δουλέψει όλο αυτό.
Το αρχικό πλάνο ήταν να έρθουμε εδώ να μιξάρουμε το άλμπουμ και να κάνουμε πρόβα γιατί χρειαζόμασταν φωτογραφίες της μπάντας και ο μόνος τρόπος ήταν να βρεθούμε όλοι στον ίδιο μέρος και την ίδια στιγμή. Από τη στιγμή που μαθεύτηκε ο ερχομός μας ρώτησαν αν θα παίζαμε συναυλίες. Έτσι, ξαφνικά οι συναυλίες έγιναν η προτεραιότητα και με τη δεδομένη κατάσταση… να φέρεις κάποιον καινούριο με δυο μήνες μπροστά για να προετοιμαστεί για μια ολόκληρη συναυλία… Αυτός έγινε ο στόχος μας και σε αυτό βρισκόμαστε τώρα. Οπότε, δουλεύουμε πάνω σε 15 τραγούδια Το νέο άλμπουμ έχει 10 και έχουμε άλλα 15 που είναι η συναυλία και δεν μπορούμε να παίξουμε κομμάτια του άλμπουμ στη συναυλία οπότε αυτό σημαίνει πολύ δουλειά στο υλικό του “Graceful inheritance” και του “Οne Small Voice” σε στενό χρονικό περιθώριο.
Θα αφήσω τον Thomas να μιλήσει καθώς είμαι πολύ εντυπωσιασμένος με ό,τι έχει κάνει ως τώρα…
Thomas Karam: Δεν περίμενα ότι θα έκανα πρόβα χθες! Είχα μια μεγάλη πτήση και μετά έμεινα για περίπου 3 ώρες στο αεροδρόμιο και μετά πήρα το μετρό, που έκανε πολύ ώρα Οπότε έφτασα… Υπέθετα ότι δεν θα προλάβαινα να φτάσω εγκαίρως για την πρόβα… Αλλά, έφτασα… Το μυαλό μου δεν δούλευε πλήρως, αλλά τουλάχιστον δεν υπήρχε πίεση ήξερα ότι αν τα σκατώσω θα μπορούσα να κατηγορήσω το αεροπλάνο!
Rockpages.gr: Πως νοιώθεις που γίνεσαι μέλος της οικογένειας των Heir Apparent;
Thomas Karam: Ειλικρινά, είναι τρελό και όλα έγιναν τόσο γρήγορα που μου πήρε λίγο χρόνο για να το χωνέψω. Πολλοί πίσω στην πατρίδα μου νόμιζαν ότι ήταν ένα καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο.
Rockpages.gr: Τι μπορείτε να μας πείτε για το άλμπουμ;
Terry Gorle: Όλο αυτό το project δεν έχει πάνω από 6-7 μήνες που άρχισε να γράφεται το υλικό. Οπότε, είναι όλα πολύ καινούρια. Γιατί το ξέσπασμα του Covid τα πήγε όλα πίσω για 4-5 χρόνια. Η σύζυγός μου κι εγώ δουλεύαμε από το σπίτι χωρίς να ξέρουμε αν θα υπήρχε τίποτα να ακολουθήσει. Γιατί ουσιαστικά δεν υπήρχε συγκρότημα. Ο μόνος λόγος για να το ξαναστήσουμε όλο αυτό ήταν γιατί ήμασταν καλεσμένοι να πάμε να παίξουμε στο Keep It True πέρσι και να βρει τη φορμα του ο Paul Davidson. Οπότε ξοδέψαμε έναν χρόνο για αυτό. Κι αν δεν υπήρχε αυτή η πρόσκληση το συγκρότημα δεν θα βρισκόταν εδώ τώρα και να είναι σε θέση να μπορεί να καλέσει τον Thomas να συμμετάσχει.
Οπότε, θα έλεγα ότι είναι μια σειρά από καλή και κακή τύχη που τα έκανε όλα να συμβούν. Ο Paul δεν ήταν σε θέση να προσφέρει αυτό που ελπίζαμε σε ένα ολόκληρο show οπότε έπρεπε να φέρουμε τον Harry (ΣΣ Conklin). Σχεδιάσαμε να κάνουμε άλμπουμ με τον Harry αλλά έχει πολλά άλλα projects και πολλές υποχρεώσεις. Και για να είμαι ειλικρινής πιστεύω ότι αυτό το υλικό ήταν δύσκολο για εκείνον… Οι νότες που έφτανε ο Steve Benito ήταν πάρα πολύ ψηλές Είναι δύσκολες για τον κάθε τραγουδιστή και αυτό είναι το διαχρονικό πρόβλημα της μπάντας. Πάντοτε θέλαμε έναν τραγουδιστή που να μπορούσε να αποδώσει το υλικό. Και είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που να έχει αυτό το εύρος. Και να μπορούν να το κάνουν για 2-3 μέρες στη σειρά χωρίς να χάσουν τη φωνή τους. Αυτό είναι σαν μια πνοή φρέσκου αέρα. Το να μπορούμε να έχουμε τον Thomas να το κάνει αυτό και όπως είπα χθες εντυπωσίασε τους πάντες μετά από 12ωρη πτήση και κάθε άλλο πονοκέφαλο. Μπήκε μέσα και απέδωσε στην εντέλεια. Οπότε, ναι είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι.
Rockpages.gr: Πως ακούγεται το νέο υλικό; Μοιάζει με το “The View From Below”;
Terry Gorle: Δεν νομίζω ότι μοιάζει καθόλου με το τελευταίο άλμπουμ. Στο προηγούμενο άλμπουμ είχαμε πλήκτρα καθόλη τη διάρκεια με 30 χρόνια να το χωρίζουν από το προηγούμενο υλικό έχουμε ωριμάσει, τα γούστα μας έχουν εξελιχθεί και… αυτό που πάντα προσπαθούμε είναι να γράψουμε υλικό με επίκεντρο τον τραγουδιστή. Να βάλουμε τον τραγουδιστή ένα βήμα μπροστά και να γράφουμε πάνω στο εύρος του και εκεί που αισθάνεται άνετα. Το περίεργο σε αυτό το άλμπουμ ήταν ότι γράφτηκε για τον Harry. Και μετά ανακαλύψαμε ότι πίστευε ότι δεν ταίριαζε στη φωνή του. Έτσι, δεν είχαμε στο νου μας τον Thomas όταν γράφαμε αυτό το υλικό αλλά ήταν γραμμένο με τα φωνητικά να κυριαρχούν, να είναι στο κέντρο της προσοχής. Θέλουμε να στηρίζουμε και να έχουμε μουσικό αντίκτυπο πίσω από μια δυνατή μελωδία και μια πολύ ισχυρή φωνητική παρουσία. Οπότε είμαστε πολύ τυχεροί που ο Thomas ανέλαβε την πρόκληση και αριστεύει… είναι πολύ εντυπωσιακό. Οπότε, νομίζω ότι θα είμαστε καλύτερα τώρα παρά με οποιονδήποτε άλλο μπορώ να σκεφτώ. Γιατί ακούω τον Thomas να κάνει πράγματα στο παλιό μας υλικό που είναι καλύτερα από ό,τι υπήρχε εκεί για 40 χρόνια.
Thomas Karam: Σε ευχαριστώ.
Rockpages.gr: Είναι λοιπόν ο Thomas είναι μόνιμο μέλος της μπάντας;
Thomas Karam: Το ελπίζω! Δεν το έχουμε συζητήσει…
Terry Gorle: (γέλια) Το ελπίζω! Τον ρώτησα αν θέλει να προσθέσει κιθάρες στο μέλλον, όταν θα έχουμε πιο πολύ χρόνο. Ό,τι θες να κάνεις φίλε. Είμαι μέσα!
Thomas Karam: Είδα το όνομά μου στο Metal Archives… Οπότε υπέθεσα…
Terry Gorle: Σε πρόσθεσαν ήδη; Άρα δεν χρειάστηκε καν να κάνω την ερώτηση. Είναι ήδη επίσημο!
Thomas Karam: Ακριβώς!
Rockpages.gr: Μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία των Heir Apparent είναι μια σειρά από ατυχή γεγονότα;
Terry Gorle: Το όνειρό μου ήταν πάντα… Να είμαι σε μια καλή μπάντα και να ανακαλύψω πως είναι μια καλή περιοδεία και δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω αυτό για πολύ από την πρώτη περιοδεία μας στην Ευρώπη το 1986. Είχαμε έρθει για 5-6 εβδομάδες και παίξαμε σε διαφορετικές χώρες. Μόνο 12 συναυλίες Αλλά σε εκείνο το σημείο σκεφτήκαμε: «είναι απλά η αρχή». Και τελικά αυτό ήταν. Η μπάντα έπαιξε 4-5 συναυλίες. Με τη σύνθεση του “One Small Voice”, τοπικά στην περιοχή του Seattle ενώ γράφαμε υλικό και μέχρι να βγει το άλμπουμ όλα είχαν διαλυθεί.
Τα τελευταία 25 χρόνια… προσπαθούμε να κάνουμε μια επανένωση για να εκπροσωπήσουμε το παλιό υλικό. Και πήρε πολύ καιρό για να βρούμε έναν τραγουδιστή πρόθυμο να δουλέψει για ένα νέο άλμπουμ. Ο Will (ΣΣ, Will Shaw) ήταν έτοιμος να το κάνει από το 2016. Ήρθε εθελοντικά να τραγουδήσει σε κάποιες συναυλίες αποφάσισε ότι ήθελε να συνεχίσει και να τραγουδήσει στο νέο άλμπουμ. Είμαι πραγματικά υπερήφανος για ό,τι κατορθώσαμε το 2018 με εκείνο το άλμπουμ σε εκείνες τις συνθήκες. Αλλά, το ζητούμενο είναι να βρίσκεις ανθρώπους… Είναι κάπως εύκολο το να βρεις ανθρώπους να έρθουν και να μάθουν μερικά πράγματα που είναι ήδη γραμμένα για ένα ειδικό γεγονός. Το να «στρατολογήσεις» κάποιον να έρθει στην Ευρώπη για δυο εβδομάδες δεν είναι δύσκολο, γιατί υπάρχει μια επιβράβευση, σωστά; Κερδίζεις το να πας ένα ταξίδι αφού έχεις μάθει κάποια τραγούδια. Εύκολα βρίσκεις εθελοντές για κάτι τέτοιο.
Είναι πολύ δυσκολότερο να βρεις ανθρώπους που είναι έτοιμοι να δεσμευτούν να διαθέσουν τον χρόνο για να κάνουν κάτι καινούριο και αυθεντικό και να βάλουν μέσα στην καρδιά και την ψυχή τους. Αυτή ήταν πάντα η δυσκολία… Μπορείς να δεις τις δυνατότητές τους και να τους φέρεις και να τους πείσεις να συμμετέχουν αλλά, δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να κάνει κάτι που δεν θέλει. Αν δεν το θέλουν με την καρδιά τους δεν έχουν σημασία οι δυνατότητες που διακρίνεις. Δεν πρόκειται να ανταποκριθούν παρά μόνο αν το θέλουν και οι ίδιοι. Έτσι, έχω περάσει πολύ χρόνο με το να είμαι υπερβολικά υπομονετικός. με ανθρώπους για χρόνια και χρόνια ελπίζοντας ότι θα εμπλακούν και θα παραμείνουν. Με την μία ή την άλλη δεν γίνεται. Η ζωή μπαίνει στη μέση. Έχουν υποχρεώσεις οικογενειακές, επαγγελματικές… όχι πως εγώ δεν είχα. Είναι κάτι δύσκολο και δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα βγάλεις μια δεκάρα οπότε, ξοδεύεις πολλα λεφτά και πολύ χρόνο, δουλεύεις πολύ και σταυρώνεις τα δάχτυλά σου ελπίζοντας για το καλύτερο.
Τελικά, φτάσαμε στο σημείο, στις περσινές συναυλίες με τον Harry και τον Paul ήταν η πρώτη φορά που η μπάντα ταξίδεψε και πλήρωσε όλους τους λογαριασμούς και έβγαλε ένα μικρό κέρδος. Πουλήσαμε αρκετό merchandise ώστε να μας μείνουν λίγα λεφτά. Ήταν η πρώτη φορά στα 40 χρόνια που συνέβη κάτι τέτοιο. Οπότε, για αυτή την ευκαιρία που μας δόθηκε φέτος, σταυρώνουμε τα δάχτυλά μας ότι θα πάει καλά και ολοκληρώνουμε το άλμπουμ. Κατά κάποιο τρόπο ζορίζουμε τις καταστάσεις… Αλλά, αυτό χρειάζεται καμιά φορά, σωστά; Παλεύεις, κάνεις πράγματα και ελπίζεις να είναι για καλό. Κι αν έχεις επιλέξει τα κατάλληλα άτομα το πράγμα δουλεύει. Νομίζω λοιπόν ότι έχουμε βρει τα κατάλληλα άτομα.
Rockpages.gr: Ποιοι θα λέγατε ότι είναι οι ρεαλιστικοί στόχοι τώρα;
Thomas Karam: O Terry είπε ότι πιστεύει πολύ σε αυτή τη σύνθεση του συγκροτήματος, οπότε… ελπίζω να καταφέρουμε να κάνουμε το άλμπουμ. Θέλω να κάνω το καλύτερο δυνατό άλμπουμ. Υπάρχουν τραγούδια που έχω ακούσει και είπα ότι τα προτιμώ, ακόμα και μερικά από τα πιο κλασικά. Το αγαπημένο μου ήταν το “Dragon’s Lair”, αλλά τώρα… όταν βγει το νέο άλμπουμ θα είναι ένα άλλο. Είμαι λίγο προκατειλημμένος, αλλά όχι τόσο πολύ, ειλικρινά.
Για αυτές τις συναυλίες ελπίζω να τιμήσω την κληρονομιά του συγκροτήματος που υπάρχει… προτού καν γνωριστούν οι γονείς μου. Πρέπει λοιπόν να τιμήσω το συγκρότημα και είμαι πολύ σίγουρος. Προσωπικά, θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ μουσική. Το διασκεδάζω. Κάθε φορά που μιλάω με ανθρώπους από την πατρίδα τους λέω θέλω να μαζέψω ιστορίες για όταν θα έχω εγγόνια και να τις διηγούμαι τα Χριστούγεννα!
Rockpages.gr: Η κληρονομιά του συγκροτήματος από τα ‘80s σου δημιουργεί περισσότερη πίεση;
Thomas Karam: Όχι, γιατί κάποια από αυτά τα τραγούδια τα τραγουδώ εδώ και πολύ καιρό. Δεν θα σας πω ψέματα… στο πρώτο άλμπουμ των Noor έκλεψα ένα μέρος από το “The Clock”. Υπάρχει ένα τραγούδι που λέγεται “Hoodlum” στο πρώτο άλμπουμ των Noor. Εκεί υπάρχει ένα μέρος που μοιάζει πάρα πολύ με κάτι από το “The Clock”…
Η πίεση υπάρχει γιατί φυσικά πρέπει να αποδώσω καλά, αλλά την ίδια στιγμή το υλικό δεν μου είναι άγνωστο. Έχω ήδη ένα προβάδισμα. Έχω ήδη κάνει το demo για το “Tear Down The Walls” Διάλεξα αυτό γιατί το έχω τραγουδήσει πολλές φορές και είναι εύκολο για μένα.
Terry Gorle: Όταν κοιτάζω στο μέλλον, αισθάνομαι καλά που έχω την ευκαιρία να βρω έναν νέο τραγουδιστή με τόσο μεγάλο ταλέντο. Είναι και πολύ καλός κιθαρίστας επίσης. Δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει το μέλλον για το συγκρότημα. Απλά, ξέρω ότι θέλουμε να βάλουμε την καρδιά και την ψυχή μας σε κάτι και να κάνουμε όσο καλύτερη μουσική μπορούμε. Κι αν το συγκρότημα κρατήσει για έξι μήνες ή έξι χρόνια, αυτό είναι φοβερό. Θα νοιώσω καλά γνωρίζοντας ότι έκανα κάτι για να τον βοηθήσω στο μουσικό του μέλλον. Θα νοιώσω καλά με το να είμαι μέρος αυτού, γιατί περιμένω από εκείνον να κάνει σπουδαία πράγματα, αφού εγώ θα έχω αποσυρθεί.
Rockpages.gr: Πιστεύεις ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα με άλλο μάνατζερ και μεγαλύτερο budget;
Terry Gorle: Είναι εύκολο να υποθέσεις πως θα ήταν… Αυτή είναι η διαφορά όταν είσαι μια ανεξάρτητη μπάντα… Ο Kim Harris θα γινόταν ο μάνατζερ μας. Θα ήμασταν το δεύτερο project μετά τους Queensrÿche και το 1984 ήμασταν έτοιμοι για να ηχογραφήσουμε άλμπουμ. Και… οι Queensrÿche έγιναν δημοφιλείς, πολύ απασχολημένοι πολύ γρήγορα και επέμειναν ώστε ο Κim και η Diane Harris να τους αφιερώσουν όλη τους την προσοχή. Έτσι, δυο εβδομάδες πριν ηχογραφήσουμε το άλμπουμ το 1984 έκαναν πίσω.
Εγώ είχα ήδη κλείσει χρόνο στο στούντιο και πήγα στους γονείς μου, δανείστηκα 3000 δολάρια και επανέφερα το budget και ηχογραφήσαμε το demo πέντε τραγουδιών το 1984 προσπαθώντας να μαζέψουμε τα κομμάτια και να χτίσουμε κάτι δικό μας από εκεί και πέρα. Αλλά, ναι, αν το “Graceful Inheritance” είχε κυκλοφορήσει το 1984 όπως προγραμματίστηκε με management και διασυνδέσεις της δισκογραφικής με την ΕΜΙ και άλλα που είχαν με τους Queensryche… Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να συμβει; Μπορεί να είχαμε κάποια επιτυχία. Πολλά άλλαζαν εκείνη την εποχή μέσα σε δυο χρόνια…
Αν πιστεύετε ότι το “Graceful Inheritance” ήταν μνημειώδες για το 1986, σκεφτείτε 2 χρόνια πριν. Αλλά, όλα αυτά είναι υποθέσεις… Μπορώ να ονειροπολώ, αλλά κάτι τέτοιο δεν μου κάνει καλό, σωστά; Οπότε πρέπει να είμαι ρεαλιστής και να σκεφτώ ότι ίσως δεν ήμασταν τόσο καλοί για να αποσπάσουμε την προσοχή του κόσμου που χρειαζόμασταν το 1984 ακόμα και το 1986… έπρεπε να πάμε σε μια ανεξάρτητη δισκογραφική Και να είμαστε ευγνώμονες που ο κόσμος ενδιαφέρθηκε και να είμαστε ευγνώμονες που ό,τι έγινε έγινε και μας έδωσε αυτή την ευκαιρία τόσα χρόνια αργότερα. Δεν μπορώ να πω ότι μετανιώνω για κάτι γιατί αν δεν υπήρχαν οι οπαδοί και το underground πίσω από το συγκρότημα, τότε δεν θα ήμασταν εδώ τώρα. Οπότε, είμαι πολύ ευγνώμων.
Rockpages.gr: Τόσες metal μπάντες βγήκαν από το Seattle, γιατί επικράτησε να λέγεται η πρωτεύουσα του grunge;
Terry Gorle: Δεν υπήρχε μουσική βιομηχανία στο Seattle τότε. Υπήρχαν 6,7,8 καλές metal μπάντες. Όλα ξεκίνησαν από τους Culprit το 1981-2… Αλλά, δεν υπήρχε υποδομή. Δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για αυθεντική μουσική. Οι εταιρείες προώθησης και παραγωγής στο Seattle ενδιαφέρονταν μόνο για μπάντες του Top 40. Δεν μπορούσαμε να αποσπάσουμε κάποιο ενδιαφέρον από τις εταιρείες του L.A.. Κανείς δεν ενδιαφερόταν. Κι όταν συναντηθήκαμε με τη Metal Blade/Capitol για να διαπραγματευτούμε για το “One Small Voice”, μια χρονιά πριν κυκλοφορήσει έστελναν κόσμο για να τσεκάρει μπάντες κατά κάποιο τρόπο προκαθορίζοντας το κίνημα του grunge… Λάμβαναν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από κάποια μπάντα που φαινόταν cool και την υπέγραφαν. Ερχόντουσαν στο Seattle και όταν συναντηθήκαμε με ένα εκπρόσωπο της Metal Blade, ήταν εκεί για να τσεκάρει μια άλλη μπάντα που ήταν τόσο εθισμένη στην ηρωίνη που δεν μπορούσε καν να παίξει! Μιλάμε για το 1988…
Πολύ πριν απογειωθεί το grunge το Holywood το σχεδίαζε. Οι Soundgarden και οι Alice in Chains, όλες αυτές οι μπάντες εξελίσσονταν και είναι μεγάλες μπάντες. Αλλά, ήταν η βιομηχανία που ενδιαφέρθηκε για το Seattle και εστίασε εκεί. Και μετά έπιασαν αυτά τα συγκροτήματα και τα εκμεταλλεύτηκαν δημιουργώντας το μηχανισμό που τα έκανε όλα να λειτουργούν. Στην εποχή μας, το μόνο που ενδιέφερε το L.A. ήταν οι Poison και οι Motley Crue και όλο το glam… Περάσαμε από όλη αυτή τη φάση, μέχρι που βάλαμε και κολάν για έξι μήνες γιατί σκεφτήκαμε ότι αυτό θα έπρεπε να κάνουμε. Κάνεις ό,τι νομίζεις στην πορεία δοκιμάζοντας ό,τι μπορείς για να τραβήξεις προσοχή. Γι’αυτό το timing είναι τόσο σημαντικό.
Κάποιοι από το L.A. είχαν κάποιες διασυνδέσεις ετοίμαζαν τo “Singles” (ΣΣ ταινία του Cameron Crowe που κυκλοφόρησε το 1992 με τους Eddie Vader, Stone Gossard και Jeff Ament, όλοι μέλη των Pearl Jam, να εμφανίζονται σαν Citizen Dick, ενώ στο soundtrack, το οποίο κυκλοφόρησε και σαν άλμπουμ και έχει γίνει 2 φορές πλατινένιο στην Αμερική περιείχε τραγούδια των Alice in Chains, Pearl Jam, Screaming Trees και Soundgarden. Εύλογα θεωρείται ότι εδραίωσε το grunge και την αντίστοιχη σκηνή του Seattle), οπότε «ενορχήστρωσαν» τις μπάντες δημιουργώντας το grunge ενώ στο Seattle κανείς δεν ενδιαφερόταν για το τι γινόταν στην πόλη μέχρι που η Νέα Υόρκη είπε ότι ήταν cool. Έτσι, όταν οι Pearl Jam πάνε στην Ανατολή σε κάποια περιοδεία και η Νέα Υόρκη ξαφνικά λέει: «κάτι ψήνεται στο Seattle» τότε ξαφνικά όλοι ενδιαφέρονται. Άργησαν λίγα χρόνια… Οπότε είναι κάπως ειρωνικό το γεγονός ότι όλες αυτές οι grunge μπάντες έφτασαν στην ακμή τους και μετά εξαφανίστηκαν. Υπάρχουν ακόμα καναδυό…
Αλλά, οι αυθεντικές metal μπάντες που ήταν εκεί από το 82, το 86, το 87… 5 ή 6 από μας είμαστε ακόμα ενεργοί. χάρη στην αφοσίωση του underground. Οι Metal Church και οι Sanctuary, οι Nevermore… Κάποιοι από αυτούς έκαναν μεγάλη επιτυχία Και πάλι κάνει κανείς υποθέσεις. «Τι θα γινόταν αν…» Δεν πρόκειται να αλλάξει το σημείο που βρισκόμαστε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε τώρα είναι ένας καλός δίσκος και να ελπίζουμε για το καλύτερο να βγούμε, να παίξουμε όσο καλύτερα μπορούμε, ελπίζοντας ότι ο κόσμος θα ανταποκριθεί.
