Μεγάλη η αναμονή των εννέα χρόνων από την τελευταία δισκογραφική δουλειά των Europe. Πόσο μάλλον όταν έχουν προηγηθεί μερικοί πολύ αξιόλογοι δίσκοι από τη reunion και μετά οι οποίοι μπορεί να μη θυμίζουν σε τίποτα τη χρυσή δεκαετία του 80 αλλά η ουσία είναι ότι φανερώνουν μία μπάντα ανανεωμένη που δεν μένει στάσιμη στις δόξες του παρελθόντος. Κάπου εδώ θέλω να κάνουμε, όμως, ένα νοητικό πείραμα. Φανταστείτε ότι βρισκόμαστε στο 2050 και διαβάζουμε αυτό το κείμενο. Το “Come this madness” έχει κλείσει σχεδόν 25 χρόνια ιστορίας και κάνουμε μία άτυπη αναδρομή στα τραγούδια και την εν γένει παρουσία του στη δισκογραφία των Europe. Με το χέρι στην καρδιά –και αυτό αποτελεί την υποκειμενική θέση ενός οπαδού της μπάντας- όχι μόνο δεν μπορεί να συγκριθεί με τους κλασικούς δίσκους της μπάντας (όλοι ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί, έτσι;)…άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν και άδικο- αλλά σε καμία περίπτωση δεν σου έχει μείνει κάτι εκτός από τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Πάμε να δούμε ποια είναι αυτά…
Το πρώτο που θα θυμηθούμε (μην ξεχνάτε, βρισκόμαστε στο 2050) είναι μια κρυστάλλινη παραγωγή και ένα αψεγάδιαστο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Κάτι που παρατηρούμε άλλωστε σε όλες σχεδόν τις τελευταίες δουλειές των Europe…φημίζονται, άλλωστε, οι Σουηδοί για τον επαγγελματισμό και την τεχνογνωσία τους. Το δεύτερο θέλω να ελπίζω ότι θα είναι η κομματάρα “The Cult of Ignorance”, ένα κομμάτι που πραγματικά μπορεί να κοιτάξει στα ίσα τις πιο εμπνευσμένες στιγμές της μπάντας και επιτέλους θυμίζει κλασικούς Europe. Τέλος το τρίτο στοιχείο θα είναι μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου και αυτός ο δίσκος κέρδισε τις καρδιές των απανταχού μουσικοκριτικών, έγινε αποδεκτός από την πλειονότητα των οπαδών αλλά όπως συμβαίνει και με τους υπόλοιπους δίσκους της μετα-reunion εποχής αδυνατούμε να θυμηθούμε έστω 3-4 κομμάτια από το εκάστοτε album. Αυτή είναι η αλήθεια.
Ας επιστρέψουμε στο 2026. Δεν ξέρω πότε το hard rock έγινε μουσική που πρέπει να βγάζει μία σταθερή σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το έχουμε βαπτίσει «ώριμη» πλευρά των συγκροτημάτων. Σέβομαι απεριόριστα την αξιοπρέπεια και συνέπεια των Europe αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει και αυτοί να ικανοποιήσουν τους μακροχρόνιους οπαδούς τους και όχι μόνο τους απανταχού μουσικοκριτικούς. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι το hard rock είναι μία αισιόδοξη νότα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στο απέραντο πεντάγραμμο όλων των μουσικών ιδιωμάτων εκεί έξω. Και ειλικρινά δεν θέλω να πιστέψω ότι οι Europe το έχουν ξεχάσει…
Highlight: Την ίδια στιγμή που οι Europe κυκλοφορούν το “Come This Madness” κάποιοι άλλοι Σουηδοί πιτσιρικάδες δείχνουν πως πρέπει να ακούγεται το πραγματικό hard rock. Το όνομα αυτών…Velveteen Queen.
