Μια ημερομηνία που είχε σημαδευτεί στο ημερολόγιο μόλις έγινε η ανακοίνωση! 16 χρόνια ήταν πάρα πολλά από την τελευταία εμφάνιση των 69 Eyes στο Gagarin 205, που ήταν η δεύτερη στην ιστορία τους, καθώς είχε προηγηθεί και εκείνη με τους Korn το ακόμα πιο μακρινό 2005. Από τότε, όπως είναι φυσικό έχουν πολλά είναι αυτά που έχουν αλλάξει στην καθημερινότητά μας, στη μουσική και στον κόσμο, αυτό όμως που έχει παραμείνει το ίδιο είναι η σύνθεση της μπάντας που παραμένει ίδια τα τελευταία… άπειρα χρόνια. Η μόνη μπάντα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή που συνεχίζει ακόμα με την πρώτη της σύνθεση, η οποία δεν άλλαξε ποτέ, είναι οι Backyard Babies…
Πριν πάμε όμως τους Helsinki Vampires ας ξεκινήσουμε με τους δικούς μας Cyanide 4, που άνοιξαν τη συναυλία στο Gazarte τους οποίους είχα πολύ καιρό να δω live και μπορώ να πω ότι τους απόλαυσα. Με μοναδικό μόνιμο μέλος τον τραγουδιστή/κιθαρίστα G.A. Sinn το γκρουπ έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ και με τη σύνθεση να συμπληρώνεται από τους Kyriakos – lead κιθάρα, Indigo Kid – μπάσο και Adrian – τύμπανα ανέβηκαν στη σκηνή. Αν και ξεκίνησαν λίγο μουδιασμένοι, μετά το δεύτερο τραγούδι άρχισαν να πιάνουν απόδοση με το κοινό στο πλευρό τους που τους υποστήριξε. Ειδικά δε στο πιο παλιό “Live The Life”, που μας ξύπνησε πολλές αναμνήσεις, η ατμόσφαιρα έγινε πάρτυ. Η τετράδα έκανε μια πάρα πολύ καλή εμφάνιση, που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη αν δεν υπήρχαν μέσα στη μέση τα τύμπανα του Adrian, αλλά δυστυχώς αυτό είναι το τίμημα που αρκετές φορές «πληρώνουν» τα support σχήματα. Ωστόσο, επαναλαμβάνω τα παιδιά έκαναν μια πολύ καλή εμφάνιση με φουλ ενέργεια και εξαιρετική απόδοση του υλικού που μας παρουσίασαν.
Το κυρίως πιάτο όμως ήταν έτοιμο να σερβιριστεί… οι 69 Eyes βγαίνουν στη σκηνή κατά τις δέκα και τέταρτο σαν νυχτερίδες που ήταν παγιδευμένες και δραπέτευσαν… οι τέσσερις βγαίνουν πρώτοι με τον Jyrki να εμφανίζεται τελευταίος για το ξεκίνημα με “Devils” μέσα σε έξαλλο ενθουσιασμό από το κοινό στις μπροστινές σειρές που στην πλειοψηφία αποτελούνταν από κορίτσια… κάθε ηλικίας.
Καθόλη τη διάρκεια του σετ οι 69 Eyes φαίνονται να το απολαμβάνουν. Ο Jussi69 στα μετόπισθεν σαν Μεξικάνος πυγμάχος μεσαίων βαρών -ξέρετε αυτούς που είναι πολύ σκληρά καρύδια- αδύνατος, με κάθε μυ στο κορμί του να ξεχωρίζει χτυπιέται αλύπητα πάνω στο drum kit, σηκώνει τα χέρια ψηλά και τα κατεβάζει με φόρα σαν σφυριά στα δέρματα δίνοντας τον ρυθμό στους υπόλοιπους. Οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα στο μέτωπο του Timo Timo στην κιθάρα δεν αργούν να εμφανιστούν όσο αυτός χωρίς να αποχωρίζεται το μαύρο γυαλί του χοροπηδάει στο ένα του πόδι και περιστρέφεται, ενώ κατακεραυνώνει το κοινό με τα riffs του. Ο Jyrki69 από την άλλη είναι η επιτομή του cool, με το μαλλί του πολύ πιο μακρύ από την προηγούμενη φορά, με τις μπότες και το υποχρεωτικό μαύρο γυαλί ερμηνεύει με θεατρικότητα, παίζει με το κοινό, προκαλεί τα κορίτσια, ενώ η χαρακτηριστική σαν βαρύτονος crooner από τα ‘50s αποπνέει μυστήριο και ερωτισμό που συχνά πυκνά προκαλεί κρίσεις υστερίας. Οι άλλοι δυο της παρέας, ο μπασίστας Archzie και ο κιθαρίστας Bazie είναι όπως πάντα πιο διακριτικοί στους ρόλους τους, αποδίδοντας όμως εξαιρετικά και στα δεύτερα φωνητικά τους.
Το σετ περιστρέφεται γύρω από τα πιο κλασικά τραγούδια της μπάντας –άλλωστε δεν έχει ακόμα νέο άλμπουμ να προωθήσει- με ξεκάθαρα highlights τα “The Chair”, “Brandon Lee”, “Gothic Girl”. Από πιο πρόσφατο υλικό ακούμε τα “Drive” και “I Survive”, ενώ ευπρόσδεκτα ήταν τα “Sister Of Charity” από το “Devils” και “I Love the Darkness in You” από το “X”. Το encore βέβαια είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του με το κοινό σε παραλήρημα, ειδικά στο τελειωτικό χτύπημα, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το “Lost Boys”, που είμαι σίγουρος ότι για πολλούς από το παραβρισκόμενους ήταν το βάπτισμα του πυρός, δηλαδή η πρώτη γνωριμία με τη μπάντα, αφού ακόμα και στην Ελλάδα έβλεπες τότε το βίντεο στην τηλεόραση.
Δεν θα ήθελα να παραλείψω και κάποια αρνητικά από την όλη βραδιά που έχουν να κάνουν με τον χώρο του Gazarte. Ναι, είναι ένα στολίδι, πολύ όμορφο και απ’ έξω κι από μέσα. Ευρύχωρο, άνετο, με χώρο υποδοχής, με κήπο στο πλάι, ειλικρινά άλλος τέτοιος χώρος στην Αθήνα δεν υπάρχει, αλλά δεν νοείται να έχει τόσο κακό φωτισμό στο stage. Δεν πιστεύω ότι οι μπάντες ζήτησαν τέτοιο φωτισμό. Ιδιαίτερα την ώρα που έπαιζαν οι Cyanide 4 δεν μπορούσες να διακρίνεις τα πρόσωπά τους με γυμνό μάτι. Το δεύτερο πολύ αρνητικό ήταν η απουσία photo pit, τον χώρο που συνήθως βρίσκεται μπροστά από τη σκηνή και χρησιμοποιούν οι φωτογράφοι. Αδιανόητο! Πώς να τραβήξεις φωτογραφίες της προκοπής χωρίς καλό φωτισμό και χωρίς pit. Ειλικρινά, οι υπεύθυνοι του χώρου θα πρέπει να λύσουν αυτά τα δυο θέματα εφόσον θέλουν να διεξάγονται συναυλίες υψηλών προδιαγραφών σε αυτό τον χώρο, που ξαναλέω είναι κόσμημα για την πόλη και σε εξαιρετικό σημείο, που σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις τη συγκοινωνία, ενώ προσφέρει και πολλές επιλογές για… after.
Ας ελπίσουμε ότι οι Helsinki Vampires θα μας επισκεφτούν πιο σύντομα στο μέλλον, γιατί πραγματικά αυτή η εμφάνιση ήταν από αυτές που θα μνημονεύονται για καιρό από όσους έδωσαν τον παρόν.
Γιάννης Δόλας
Devils, Don’t Turn Your Back on Fear, Feel Berlin, The Chair, Drive, Betty Blue, Sister of Charity, I Survive, Still Waters Run Deep, Never Say Die, I Love the Darkness in You, Wasting the Dawn, Gothic Girl, Brandon Lee
Framed in Blood, Dance d’Amour, Lost Boys
