Δεν είναι ό,τι πιο συνηθισμένο βιβλίο έχει πέσει στα χέρια μου. Δεν είναι βιογραφία, δεν είναι λεύκωμα, ούτε ιστορία. Το “30 Εισιτήρια Χίλιες ζωές σε κάθε live, 1980-2027” δεν είναι ένα μουσικό βιβλίο σαν όλα αυτά που συχνά παρουσιάζουμε στις rock σελίδες μας.
O Παναγιώτης Παπαϊωάννου, δεν είναι μόνο ο έγκριτος ποινικολόγος που γνωρίζουμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι ένας άνθρωπος που στο αίμα του κυλάει μουσική. Δύσκολα δε θα τον συναντήσουμε σε κάποια rock, metal και όχι μόνο, συναυλία.
Αυτό το τρίτο του βιβλίο σχετικά με τη μουσική, μοιάζει αρχικά σαν ένας νοσταλγικός οδηγός που στην πορεία της ανάγνωσης καταλήγει μελλοντικός. Τι είδους οδηγός; Οδηγός σημαντικών συναυλιών που έλαβαν χώρα στην Αθήνα από το 1980 με την ιστορική συναυλία των Police στο κλειστό γήπεδο του Sporting, έως και αυτή των Waterboys που θα γίνει (κατά τον συγγραφέα πάντα) στις 14 Ιουνίου του 2027. Πρόκειται για 30 εισιτήρια συναυλιών που αγόρασαν οι χαρακτήρες του βιβλίου, μέσα από τα οποία προκύπτουν τα αντίστοιχα 30 διηγήματα γύρω από αυτές. Κάθε κεφάλαιο, είναι και ένα διήγημα με κεντρικό γεγονός την εκάστοτε συναυλία, παρόλο όμως που αυτή περιγράφεται εξαιρετικά μέσα από τα μάτια του οπαδού, δεν αποτελεί την ουσία του βιβλίου. Αυτή, θα αναζητηθεί στα μάτια αλλά και τα συναισθήματα του οπαδού που ήταν στραμμένα και στην κοινονικοπολιτική κατάσταση που επικρατούσε την εκάστοτε εποχή. Αρχικά με τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, χρονικό όριο για την αρχή των συναυλιών στην Ελλάδα (μέχρι τότε μετράγαμε το 1/3 συναυλίας, αυτή των Rolling Stones το 1967 και με ότι επακολούθησε), αργότερα με τα χρόνια της πολιτικής αλλά πολλές φορές και ποδοσφαιρικής πόλωσης της δεκαετίας του ‘80, αργότερα με τη ροή χρήματος στα 90’s και πάει λέγοντας, μέχρι τις μέρες μας, με την κυριαρχία των ηλεκτρονικών πλατφορμών, την πίεση της καθημερινότητας και τη γενική απαξίωση των πάντων. Τα διηγήματα, αφορούν στο πως η κάθε συναυλία επηρέαζε την καθημερινή, προσωπική και επαγγελματική ζωή των χαρακτήρων των διηγημάτων, αλλά και αντίστροφα, το πως τα παραπάνω, περιέβαλαν τη συναυλία κάτω από τις συνθήκες που επικρατούσαν την κάθε φορά.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι αυτή που συνηθίζω να αποκαλώ ως γλώσσα του δρόμου. Χωρίς λογοκρισία και με τους ιδιωματισμούς και τις λεζάντες της κάθε εποχής (πραγματικά λυπάμαι το διορθωτή), κάνει πολλούς από εμάς – όταν λέω εμάς εννοώ αυτούς που διανύουμε την 6η δεκαετία της ζωής μας – να βλέπουμε τον εαυτό μας στη θέση των χαρακτήρων του βιβλίου, ενώ παράλληλα δίνει την ευκαιρία στους νεότερους να πάρουν μια πραγματικά καλή γεύση παλαιότερων δεκαετιών, με πολύ παραστατικό, πολλές φορές κυνικό τρόπο.
Καλλιτέχνες και συγκροτήματα που αναγράφονται σ’ αυτά τα εισιτήρια είναι λογότυπα ή έστω μόνο ονόματα από Rory Gallagher, Santana, Rolling Stones, AC/DC, Motörhead, Metallica, Guns n’ Roses, Eric Burdon, Billy Idol, Bryan Adams, Iggy Pop και άλλα Ιερά Τέρατα του ευρύτερου rock κυρίως. Δεν υπάρχει μόνο, αυτό των Waterboys, για τον Ιούνιο του 2027, δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα και μάλλον δε θα κυκλοφορήσουν ποτέ, είναι ένα διήγημα για μια φανταστική συναυλία που θα γίνει τότε.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο από έναν άνθρωπο με μεράκι για τη μουσική πάνω απ’ όλα και με πρωτοφανή ικανότητα να αξιολογεί την εκάστοτε κατάσταση που ο μέσος άνθρωπος βιώνει καθημερινά και πως αυτή επηρεάζει το διάλειμμά του για να απολαύσει από κοντά τα εφηβικά του είδωλα. Προσωπικά, με κέντρισε περισσότερο ο επίλογος, με τον απόλυτα εύστοχο τίτλο “Encore”. Εκεί είδα τον εαυτό μου στο σήμερα.
“Το εισιτήριο δεν θα τους έκανε τη χάρη να τους το δείξει από το κινητό. Μισόκλεισε τα μάτια προσπαθώντας να δείξει στο γενναίο, καινούργιο κόσμο ότι ο χρόνος δεν θα ξεμπερδέψει έτσι εύκολα μαζί του και πάτησε κάπως εκδικητικά το μικροσκοπικό εικονίδιο. Το εκτύπωσε”.
