Η πρώτη metal ημέρα του Release που γιορτάζει τα δέκα χρόνια του, έμελλε να συνοδευτεί με τις τελευταίες (κατά πάσα πιθανότητα) συναυλίες δύο ιστορικών συγκροτημάτων στη χώρα μας. Φτάνοντας έξω από το χώρο λίγο μετά τις 18:00 που άνοιγαν οι πόρτες, αυτό που αντίκρυσα με έκανε να τρομάξω λίγο καθώς η ουρά έφτανε μέχρι το δρόμο. Ευτυχώς όμως κινούταν με γρήγορους ρυθμούς και δεν καθυστέρησα πάνω από δέκα λεπτά να μπω, οπότε πρόλαβα να βρω μια θέση στη σκιά για την παρθενική εμφάνιση των Sylosis στην Ελλάδα.
Και από αυτό που είδα έχω να πω ότι είναι κρίμα που δεν έχουν έρθει στο παρελθόν. Η μπάντα από την Αγγλία ήταν εξαιρετική σε αυτό που έκανε, γεμάτη όρεξη και ενθουσιασμό παρόλο που έτρωγε όλο τον ήλιο πάνω της. Το melodic death/thrash με metalcore στοιχεία ταίριαζε αρκετά στο στυλ της ημέρας, ο κόσμος που είχε αψηφήσει τη ζέστη και πήγε μπροστά στη σκηνή συμμετείχε ενεργά σε κάθε κομμάτι τους και τα σαράντα πέντε λεπτά που έπαιξαν πέρασαν πολύ ευχάριστα. Είναι πολύ ωραίο αυτό που κάνει το Release, να φέρνει δηλαδή για opening act συγκροτήματα που δεν έχουμε ξαναδεί ώστε να συστηθούν σε μια μεγάλη μερίδα κοινού, θα ήταν όμως ακόμα πιο ωραίο να έρθουν πάλι, αυτή τη φορά σε κλειστό χώρο, ώστε να τους απολαύσουμε όπως πρέπει.
Για τους Sepultura που ακολούθησαν είχα μεγάλη περιέργεια για το τι θα δω αφού ήταν η πρώτη μου συναυλιακή επαφή μαζί τους. Λατρεύω ό,τι έβγαλαν μέχρι το “Chaos A.D.”, με αφήνει παγερά αδιάφορο η συνέχειά τους και κάπως έτσι θα έλεγα ότι πήγε ο χρόνος που είχαν στη σκηνή αφού αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κοινού τα ίδια μυαλά κουβαλούσαμε οι περισσότεροι. Ιδανικό ξεκίνημα με το “Inner Self”, χαμός στο “Desperate Cry”, χλιαρά πράγματα στο “Kairos” και “Means To An End” για παράδειγμα. Στο background υπήρχαν visuals να συνοδεύουν κάθε τραγούδι (κάτι που κάνουν αρκετά σχήματα πλέον) τα οποία ήταν ωραία παρά την κακή χρήση ΑΙ σε πολλές περιπτώσεις. Ο Derrick Green ήταν τίμιος στα καθήκοντά του και τα περισσότερα βλέμματα δεν τα τραβούσε ο Andreas Kisser αλλά ο Grayson Nekrutman (που πρόσφατα έκλεισε τα 24) πίσω από το drum kit, ο οποίος έπαιξε και ένα μικρό solo προς το τέλος. Απορώ πάντως γιατί επιμένουν να μην χρησιμοποιούν δύο κιθάρες αφού είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζονται, ειδικά στο παλιότερο υλικό. Στο “Kaiowas” ανέβασαν αρκετά άτομα στη σκηνή για να βοηθήσουν με τα κρουστά, ενώ η σειρά των “Territory”, “Refuse/Resist”, “Arise”, “Ratamahatta” και “Roots Bloody Roots” με το οποίο έκλεισαν ήταν η ιδανική για να ξεσηκωθεί ακόμα περισσότερο ο κόσμος και να δώσει στους Seps το αποχαιρετιστήριο το οποίο άξιζαν για την ανυπολόγιστη προσφορά τους σε αυτή τη μουσική.
Και έφτασε η ώρα του Mega-Dave και της παρέας του. Με απλά ένα λογότυπο να κοσμεί το πίσω μέρος της σκηνής, η μπάντα βγήκε με το πόδι στο γκάζι αποφασισμένη να μην έχει πολλά κενά μεταξύ των τραγουδιών και έτσι έγινε. Ο ηγέτης μίλησε ελάχιστα, κυρίως για να δει πόσοι από το κοινό τους έβλεπαν πρώτη φορά αλλά και να μας ευχαριστήσει την στήριξη όλα αυτά τα χρόνια, αφήνοντας τη μουσική να έχει τον πρώτο λόγο. Το setlist θα έλεγα κινήθηκε σε αναμενόμενα επίπεδα, με ελάχιστες εκπλήξεις (ίσως το “Hook In Mouth” να ήταν μία από αυτές) αφού αν εξαιρέσουμε τέσσερις συνθέσεις από το φετινό κύκνειο άσμα “Megadeth”, όλα τα υπόλοιπα ήταν από το 1997 και πίσω. Ο Teemu Mäntysaari των Wintersun στην κιθάρα ήταν καταπληκτικός και γενικά το συγκρότημα θέριζε στη σκηνή αν και η αλήθεια είναι ότι ο Dave δυσκολευόταν πολύ να τραγουδήσει. Εντάξει, δεν ήταν ποτέ και κανένα αηδόνι, φαινόταν όμως εμφανώς ότι υπήρχε μία καταπόνηση σε αυτό το κομμάτι. Μας πείραξε όμως; Καθόλου. Ο κόσμος το ευχαριστιόταν στο έπακρο, φωνάζοντας και συμμετέχοντας σε όλους τους κλασικούς ύμνους τους. Από τις κορυφαίες στιγμές ήταν και όταν έπαιξαν back-to-back το “Mechanix” (που πολλοί το τραγουδήσαμε με στίχους “The Four Horsemen” επειδή έτσι το μάθαμε) και “Ride The Lightning” για να κλείσει έτσι και τυπικά ένας κύκλος που ξεκίνησε το 1981 μαζί με τον James, τον Lars και τον Ron. Το μόνο λοιπόν που μένει να πούμε είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ στους Megadeth για την τιτάνια κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους.
Setlist: Tipping Point, Hangar 18, Wake Up Dead, Sweating Bullets, I Don’t Care, Angry Again, Skin O’ My Teeth, Hook In Mouth, Trust, Puppet Parade, Mechanix, Ride The Lightning, Let There Be Shred, Tornado Of Souls, Peace Sells, Symphony Of Destruction, Holy Wars… The Punishment Due
Κλείνοντας, σχετικά με την διοργάνωση έχω να πω ότι το πρόγραμμα τηρήθηκε στο έπακρο και ευτυχώς τελείωσε σε μία ώρα όπου ο κόσμος προλαβαίνει να χρησιμοποιήσει τα ΜΜΜ για να γυρίσει σπίτι του χωρίς να αναγκαστεί να έρθει με όχημα ή να πάρει ταξί. Τα υπόλοιπα, γνωστά. Πολλές επιλογές και σημεία εξυπηρέτησης για φαγητά και ποτά, σημεία με σκιά για να μην πεθάνουμε όσοι δεν αντέχουμε τη ζέστη και οι χορηγοί με τα περίπτερά τους είναι σταθερά εκνευριστικοί όταν πετάγονται μπροστά σου για προώθηση (λογικό μεν επειδή αυτή είναι η δουλειά τους). Ραντεβού στο επόμενο.
Γιώργος Τερζάκης
