Κακά τα ψέματα, η δεκαετία του 1990 έφερε τέτοιου είδους αλλαγές, που τελικά κανένας δεν έμεινε ανεπηρέαστος, ούτε καν αυτοί που νομίζαμε ότι έχουν στιγματίσει ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και ο King Diamond που μέχρι το 1990 μας έδωσε 5 κλασικά albums με το μοναδικό ύφος του, που πατούσε τόσο στον κλασικό αλλά και τον prog τρόπο σύνθεσης, πάντα εκτελεσμένο από υψηλής κλάσης μουσικούς. Όλο το παραπάνω επιβεβαιώνεται συγκρίνοντας αυτά τα 5 albums με τις κυκλοφορίες του «Βασιλιά» από το 1995 και μετά.
Τα 4/5 που βρέθηκαν μαζί και ηχογράφησαν 2 από τα εμβληματικά albums της πρώτης περιόδου του King Diamond, τα “Them” (1988) και “Conspiracy” (1989) ξαναβρέθηκαν και δημιούργησαν αυτό εδώ το σχήμα και την κυκλοφορία, θυμούμενοι λίγο τόσο την εποχή αλλά και το να παίζουν παρέα. Αποτέλεσμα, ένα album με αρκετή δόση νοσταλγίας μεν, με ιδιαίτερο και μοναδικό παίξιμο δε. Το οριακά χαμένο στη λήθη κιθαριστικό δίδυμο Andy LaRocque και Pete Blakk ξαναβρίσκεται εδώ για να διδάξει τόσο riffs αλλά και πως μπορούν 2 κιθαρίστες να συνεργαστούν σολιστικά και να παράξουν μοναδικό ύφος και στυλ σε μια εποχή που όλα φαντάζουν ίδια, ο γνωστός σταθερός Hal Patino στο μπάσο ενώ ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ παίξιμο ουσίας του Mikkey Dee. Ισχυρή μεταγραφή είναι και αυτή του Nils Rue των Pagan’s Mind που μπαίνει και με το παραπάνω στο ζητούμενο της αποστολής του στο εν λόγω album, σε σημείο που μπορούμε να φτάσουμε και σε συγκρίσεις με το πρωτότυπο….
Εν ολίγοις, εδώ μιλάμε για ένα album που φέρει καθαρές και ευανάγνωστες τις σφραγίδες αυτών που το δημιούργησαν. Απέναντι σε αποτυχημένα πειράματα που κάποιος μουσικός αντέγραψε το μουσικό στυλ κάποιου άλλου, μόνο και μόνο για να καταντήσει μια φτηνή μίμηση (βλέπε Blazon Stone), οι Lex Legion έρχονται να μας θυμίσουν πως η προσωπική σφραγίδα ενός μουσικού μπορεί να επιβιώσει αλλά και να προσαρμοστεί στο χρόνο, χωρίς να χάνει την ουσία του. Από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες της χρονιάς, μέχρι στιγμής.
