Ναι…ξέρω! Η συντριπτική πλειοψηφία εκεί έξω θεωρεί ότι ο David DeFeis κινείται σε ρηχά νερά με τους πάλαι ποτέ κραταιούς Virgin Steele να απογοητεύουν συχνά με τις συνθετικές αναζητήσεις τους. Έτσι είναι. Κάποιοι δίσκοι στον 21ο αιώνα αποτυπώνουν μία μπάντα (ή καλύτερα…τον αδιαφιλονίκητο ηγέτη αυτής) σε σύγχυση και παλινωδία. Ούτε λόγος φυσικά με τους δίσκους που ο ίδιος άνθρωπος έγραψε στα 80ς και κυρίως στα 90ς. Επιπλέον, το γεγονός ότι πλέον οι Virgin Steele είναι ουσιαστικά το προσωπικό όχημα του DeFeis χωρίς την παρουσία του Edward Pursino δίπλα του είναι κάτι που δεν χτυπάει όμορφα στους παραδοσιακούς οπαδούς των Αμερικανών. Κι όμως…ακόμη και σε όλα αυτά τα…πέτρινα χρόνια, ο DeFeis έχει καταφέρει μερικές φορές να μας εντυπωσιάσει και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Επέλεξα να παρουσιάσω ενδεικτικά 5 τέτοιες στιγμές. Κάποιοι θα προσπεράσουν αβίαστα. Κάποιοι άλλοι θα διαφωνήσουν. Ίσως, πάλι, κάποιοι δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία. Όπως και να έχει ο David DeFeis θα επιστρέψει στην πολυαγαπημένη του Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα σε ένα headline show στις 4 Οκτωβρίου στα πλαίσια του MammothFest (Θεσσαλονίκη).
“Angel of Death” (μέσα από το Visions of Eden, 2006)
Μπορεί οι περισσότεροι να ξεχωρίζουν το εναρκτήριο “Immortal I Stand” μέσα από το συγκεκριμένο δίσκο αλλά προσωπικά θεωρώ ότι η όλη πεμπτουσία του Visions of Eden συμπυκνώνεται στο “Angel of Death”. Με μία ατμόσφαιρα που παραπέμπει κατευθείαν στο δεύτερο Atreus, με εξαιρετικούς στίχους και μία «δυνατή» ερμηνεία από τον DeFeis, το εν λόγω κομμάτι ξεχωρίζει λόγω του επικού χαρακτήρα του αλλά και του όλου συνθετικού οίστρου του David. Θα σας πρότεινα όχι μόνο να το (ξανα)ακούσετε αλλά να δώσετε ξανά μία ευκαιρία στο Visions of Eden…
“By The Hammer of Zeus (and the Wrecking Ball of Thor)” (μέσα από το Black Light Bacchanalia, 2010)
Και τι δεν θα έδινα να άκουγα το “By the Hammer of Zeus” με μία κανονική παραγωγή ή έστω σε μία πιο ακατέργαστη/πρωτόλεια μορφή. Το κομμάτι είναι κλασικό Virgin Steele (της ύστερης περιόδου) και για αυτό το λόγο άλλωστε περιλαμβάνεται σχεδόν πάντα στα live της μπάντας…και ας είναι αραιά αυτά.
“Queen of the dead” (μέσα από το Nocturnes of Hellfire and Damnation, 2015)
Μακάρι να υπήρχαν κι άλλα τέτοια τραγούδια στο Nocturnes αλλά δυστυχώς η πλειονότητα των συνθέσεων που απαρτίζουν το δίσκο είναι κατώτερες των προσδοκιών μας. Όμως, το “Queen of the dead” μαζί με άλλα 4 τραγούδια φανερώνουν μία μπάντα που ακόμη μπορεί να προσφέρει όποτε η έμπνευση της χτυπήσει την πόρτα…και ας είναι σπάνιο αυτό το φαινόμενο πλέον. Το “Queen of the dead” είναι heavy, έχει ένα κολλητικό riff και ξεφεύγει από τις blues-based συνθετικές ανησυχίες του DeFeis που έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του τα τελευταία 15 χρόνια.
“To Bind and Kill a God” (μέσα από το The Passion of Dionysus, 2023)
Η οργή και ο θυμός του DeFeis (δια στόματος του Θεού Διονύσου) είναι ολοφάνερη σε αυτό το κομμάτι που ειλικρινά είναι αυτό που ξεχώρισα με το πρώτο άκουσμα…και ας ξεπερνάει σε διάρκεια τα 8 λεπτά! Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι «εύκολο» album το The Passion of Dionysus. Το αντίθετο. Ωστόσο, αν το ακούσει κάποιος σαν ένα σύνολο, μία ολοκληρωμένη ιστορία είμαι σίγουρος ότι θα απομονώσει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία…προεξέχοντος του συγκεκριμένου τραγουδιού.
“A Cry in the Night” (μέσα από το The Book of Burning, 2002)
Αυτή η ακουστική επανεκτέλεση είναι ένα πραγματικό διαμάντι! Μιλάμε για τη σπάνια εκείνη περίπτωση όπου η δεύτερη εκδοχή ενός κομματιού είναι ανώτερη του original. O DeFeis καταθέτει μεγαλείο ψυχής με μία εξωπραγματική ερμηνεία ενώ η όλη ενορχήστρωση ανεβάζει το τραγούδι πολλά επίπεδα ποιότητας. Μακάρι και τα επόμενα πειράματα με ανάλογες διασκευές να ήταν εξίσου πετυχημένα…όμως δεν ήταν! Μέσα στα 10 αγαπημένα μου τραγούδια (αυτή η εκτέλεση) ολόκληρης της δισκογραφία των Virgin Steele.
Σάκης Νίκας
