Τρίτη και τελευταία μέρα του Rockwave στη Βόρειο Ελλάδα με μία μεγάλη επιστροφή ενός αγαπημένου σχήματος. Πολλοί από εμάς δεν το σκέφτηκαν δεύτερη φορά και φρόντισαν να οργανώσουν την εκδρομή τους από τη στιγμή που βγήκε η ανακοίνωση. Άλλοι αποφάσισαν να προβάλλουν ένα κάρο αστείες δικαιολογίες για να μην πάνε. Μέχρι και το ότι δεν υπάρχουν Savatage χωρίς τον Criss Oliva, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 1993. Πείτε απλά ότι βαριέστε. Περισσότερο αξιοπρεπές θα είναι.
Στα της μουσικής τώρα, οι Αθηναίοι Sirius είχαν την ευχαρίστηση να ανοίξουν μπροστά σε αρκετό κόσμο ο οποίος είχε πάει από νωρίς στο χώρο. Σε αυτό βοήθησε και το ότι η ζέστη ήταν αρκετά πιο υποφερτή σε σχέση με την προηγούμενη μέρα. Ένα συγκρότημα που παίζει τιμιότατο heavy metal, με δύο πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες μέχρι τώρα στην πορεία του, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κέρδισε την αναγνώριση από το κοινό που όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν όλο και πιο πολύ. Πιστεύω ότι σίγουρα απέκτησαν καινούριους οπαδούς με τη συγκεκριμένη εμφάνιση.
Δυστυχώς όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους Λαρισαίους Leatherhead που ακολούθησαν. Και όχι για το θέμα της μουσικής, αυτό είναι θέμα γούστου. Το old-school heavy/speed metal τους ήταν αδιάφορο για εμένα αλλά αυτό που μου έκανε αρνητική εντύπωση ήταν κάποιες συμπεριφορές επί σκηνής. Ειδικά όταν ο τραγουδιστής αναλώνεται σε γραφικότητες για τη Βόρειο Ελλάδα όταν όλοι ξέρουμε ότι σνόμπαραν το συγκεκριμένο festival σε πολύ μεγάλο βαθμό. Επίσης, δεν ξέρω τι κρύβεται πίσω από το όνομά τους και το εξώφυλλο του μοναδικού έως τώρα album τους αλλά όταν στο τελευταίο τραγούδι βγαίνεις στη σκηνή φορώντας ινδιάνικο καπέλο, δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά. Δεν είσαι ο Joey Belladonna, ο οποίος το κάνει για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο.
Συνέχεια με τους αγαπημένους Need, για τους οποίους έχω εκφράσει την αγάπη και το σεβασμό μου πολλές φορές μέσα από αυτή εδώ τη σελίδα. Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από την πρώτη συναυλία τους και δύσκολα θα βρισκόταν καλύτερη περίσταση για να το γιορτάσουν, αφού είναι γνωστό το πόσο λατρεύουν τους Savatage. Έχουν περιοδεύσει έτσι κι αλλιώς στο παρελθόν με τους Jon Oliva’s Pain και μας είχαν χαρίσει κάποτε μία πολύ όμορφη διασκευή στο “Sleep”, λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Paul O’Neill ως φόρο τιμής στη μνήμη του. Προσωπικά πιστεύω κανένα άλλο ελληνικό συγκρότημα δεν άξιζε τη θέση του support όσο αυτοί και φυσικά έδωσαν άλλη μία εμφάνιση στα υψηλά standards που μας είχαν συνηθίσει. Με πολλά δυνατά χαρτιά στο setlist, αποφάσισαν να αφήσουν στην άκρη κάποιο από τα πολύ μεγάλα τραγούδια τους και να επιλέξουν αυτά που είναι φτιαγμένα για να δημιουργούν καλύτερη συναυλιακή ατμόσφαιρα, όπως και έγινε αφού μέρος από του κόσμου ανταποκρινόταν θερμά στο άκουσμά τους. Όσα μπράβο και να πω είναι λίγα.
Setlist: Divine Drift, Rememory, Alltribe, Avia, Tilikum, Mother Madness, Lie Before You Sleep, Nemmortal
Και πάμε σε ένα θρυλικό κιθαρίστα που δεν βλέπουμε συχνά από τα μέρη μας. Ο Michael Schenker είναι ένα από τα θεμέλια που έχτισαν αυτή τη μουσική και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό κανείς. Αν και η εμφάνιση ξεκίνησε στραβά, αφού όπως είπε του έδωσαν ακούρδιστη κιθάρα και το μικρόφωνο του τραγουδιστή δεν λειτουργούσε, στη συνέχεια όλα κύλησαν άψογα. Στα φωνητικά ο Δημήτρης Λιαπάκης (Mystic Prophecy, Devil’s Train) έκανε άψογη δουλειά ενώ ο Schenker φυσικά κεντούσε με την εξάχορδη στα χέρια. Άποψη για τα τραγούδια που ακούστηκαν δεν έχω, αφού η επαφή μου με τους UFO σταματάει στα πάρα πολύ γνωστά hit-άκια τους, η απόδοση όλων των μουσικών όμως ήταν εξαιρετική. Θετικό το ότι ο Schenker δεν αναλώθηκε στο ένα αχρείαστο solo μετά το άλλο, με μόνη εξαίρεση το “Rock Bottom” που κράτησε λίγο παραπάνω από την studio εκδοχή του. Στο “Too Hot To Handle” που έκλεισε το set, στη σκηνή ανέβηκε και ο Gus G. για μια σύμπραξη μεταξύ δύο κορυφαίων κιθαριστών. Τεράστιος Schenker που στα εβδομήντα του χρόνια δεν χαμπαριάζει τίποτα. Ειλικρινά απόρησα όμως το πώς την πάλευε με το να φοράει γούνινο καπέλο και κασκόλ μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Από εκεί κι ύστερα, το τι ακολούθησε δεν μπορώ να το περιγράψω εύκολα με λόγια. Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς τα έχετε ακούσει από άτομα τα οποία αγαπάνε τους Savatage σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι εγώ. Σίγουρα έχετε διαβάσει απόψεις και έχετε δει videos. Οπότε θα πω κι εγώ την γνώμη μου σαν ένας ακροατής που λατρεύει αρκετά τραγούδια τους αλλά ποτέ δεν ήταν οπαδός της δισκογραφίας τους συνολικά. Οι Savatage λοιπόν έγραψαν ιστορία εκείνο το βράδυ. Η εμφάνισή τους ήταν μεγαλειώδης. Όλοι οι μουσικοί ήταν άψογοι, τόσο οι παλιοί όσο και οι δύο session πληκτράδες. Ειδικά ο Zak Stevens ήταν συγκλονιστικός, ερμηνεύοντας κάθε τραγούδι με πάθος. Στο setlist ήταν λογικό να επιλεχθεί αρκετό υλικό από την δική του περίοδο και ας έλειψαν σε κάποιους κλασικά αγαπημένα όπως το “Power Of The Night”. Λεπτομέρειες, δεν χωράει γκρίνια σε αυτό. Επίσης, σχεδόν κάθε κομμάτι συνοδευόταν από ένα αντίστοιχο video αν και ήταν όλα φτιαγμένα με AI και μάλιστα όχι το καλύτερο δυνατό. Θα μπορούσαν να έλειπαν; Σίγουρα ναι. Θα ένοιαζε κανέναν αν έβλεπε απλά ένα μαύρο φόντο με το λογότυπο του σχήματος; Σίγουρα όχι. Ο κόσμος παρακολουθούσε εκστασιασμένος αυτό που διαδραματιζόταν επί σκηνής με διάφορες αντιδράσεις. Άλλοι δάκρυζαν και ούρλιαζαν κάθε στίχο. Άλλοι απλά κοιτούσαν με θαυμασμό. Άλλοι δεν άφηναν το κινητό από το χέρι τους. Και άλλοι κοίταζαν το setlist από προηγούμενες συναυλίες για να δουν τι θα παίξουν μετά. Έλεος ρε κακομοίρηδες, ζήστε τη στιγμή για μια φορά. Βλέποντας να εκτυλίσσεται όλο αυτό μπροστά στα μάτια μου, σκεφτόμουν πόσο ταιριαστοί ήταν οι στίχοι του “This Is The Time” ακόμα και αν γράφτηκαν για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο. “This is the time and this is the place, and these are the signs that we must embrace, the moment is now in all history, the time has arrived and this is the one place to be.”
Και φτάνουμε στο σημείο που ξεσηκώθηκε όλο το Terra Republic. Ο Stevens προλογίζει ένα ειδικό μήνυμα από τον Jon Oliva. Και να ‘σου το video με τον Mountain King να ξεκινάει το “Believe” στο οποίο ανατρίχιασαν μέχρι και οι πέτρες. Μετά συνέχισε το συγκρότημα, στο solo είδαμε εικόνες από τον Criss Oliva ενώ στο τέλος του τραγουδιού επανήλθε το video του Jon με το οποίο έπαιζαν παράλληλα και οι μουσικοί. Τι να πω εγώ τώρα, αν δεν ήσουν εκεί να το ζήσεις δεν γίνεται να καταλάβεις για τι έπος μιλάμε. Ακολούθησαν τα “Gutter Ballet” και “Edge Of Thorns” στα οποία τραγούδησαν μέχρι και τα δέντρα. Ήταν τόσο εκκωφαντικές οι φωνές του κοινού που με δυσκολία ακουγόταν ο Stevens. Μοναδικές, αξέχαστες στιγμές. Άλλα δύο για encore και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, αφήνοντας τον κόσμο συγκινημένο. Επειδή αυτό ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα εκείνο το βράδυ. Η συγκίνηση.
Setlist: The Ocean, Welcome, Jesus Saves, Sirens, Another Way, The Wake Of Magellan, This Is The Time, Strange Wings, The Storm, Morning Sun, Handful Of Rain, Chance, Starlight / I Am / Mozart And Madness, Dead Winter Dead, The Hourglass, Believe, Gutter Ballet, Edge Of Thorns, Taunting Cobras, Hall Of The Mountain King
Οι Savatage μας υποσχέθηκαν ότι θα ξαναέρθουν και μάλιστα του χρόνου. Δεν ξέρω τι έχουν στα πλάνα τους ή αν απλά το είπαν λόγω συνήθειας αλλά ελπίζουμε όλοι να επιστρέψει στα συναυλιακά δρώμενα αυτό το συγκρότημα. Για κλείσιμο το μόνο που έχω να πω είναι ότι δυστυχώς δεν παρευρέθηκε περισσότερος κόσμος να παρακολουθήσει το υπέροχο θέαμα που έστησαν στο Terra Republic. Θα επαναλάβω ότι ο χώρος θέλει αρκετές βελτιώσεις για προσφέρει μια καλύτερη εμπειρία στο κοινό αλλά χρειάζεται και η αντίστοιχη στήριξη ώστε να μπορεί το festival να προχωράει μπροστά. Την οποία δεν ξέρω αν θα καταφέρει να την βρει ποτέ.
Γιώργος Τεζάκης
Φωτογραφίες: Τάσος Αγάπης
