Σε μια χρονιά με πληθώρα συναυλιών προστέθηκε και αυτή εδώ η εμφάνιση του αγαπημένου για το Ελληνικό κοινό Roy Khan. Η ανακοίνωση της περιοδείας “The Black Halo & Beyond” έκανε τους φίλους του μελωδικού power metal να λάμψουν από χαρά μιας και το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι για πολλούς και το magnum opus του τραγουδιστή από την περίοδό του στους Kamelot. Παράλληλα, προσωπικά για μένα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δω και τους Seven Spires που μου αρέσουν πάρα πολύ σαν συγκρότημα.
Περίπου μιάμιση ώρα πριν ανοίξουν οι πόρτες είμασταν έξω από τον χώρο για συνάντηση κορυφής και ήδη είχε κάποιο κόσμο. Το πρόγραμμα τηρήθηκε στο απόλυτο και οι πόρτες καθώς και τα σχήματα βγήκαν στην ώρα τους. Μαζί με την γερουσία έπιασα την αγαπημένη μου θέση στον εξώστη.
Για όσους δεν ξέρουν τους Seven Spires, αξίζει να τους ψάξετε, είναι ένα τετραμελές σχήμα από την Βοστόνη με τέσσερα πλήρη άλμπουμ στο χώρο του συμφωνικού metal. Έχουν όμως και αρκετά ακραία στοιχεία και έντονο πειραματισμό. Σημείο αναφοράς τους η τραγουδίστρια Adrienne Cowan, ιδρυτικό μέλος μαζί με τον κιθαρίστα Jack Kosto, που έχει μια εντυπωσιακή φωνή με μεγάλο εύρος ενώ δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να ερμηνεύσει και τα ακραία φωνητικά των τραγουδιών τους. Για όσους θυμούνται την Adrienne την είδαμε πέρσι και με τους Masters Of Ceremony / Heaven’s Gate στο φεστιβάλ του Rock Hard!
Ο ήχος ήταν κρυστάλλινός, σε αυτό έβαλε και το χέρι του ο Terry Nikas (Scar Of The Sun) φυσικά από τον οποίο απέσπασα και κάποιες πληροφορίες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, σε σημείο να νομίζεις ότι ακούς CD. Μπορεί να συμφωνικά μέρη να ήταν προηχογραφημένα, αλλά το σχήμα είναι άρτιο τεχνικά και απέδωσε εξαιρετικά τα πολύπλοκα θέματα του. Είπαν και το αγαπημένο μου “Almosttown”, οπότε όλα καλά. Σίγουρα, ένα όνομα που πρέπει να γίνει πιο γνωστό στην χώρα μας.
Σειρά όμως είχε ο αγαπημένος μας τραγουδιστής. Το συγκρότημα που εμφανίστηκε μαζί με τον Roy δεν ήταν άλλοι από τους Seven Spires μαζί με δύο επιπλέον μουσικούς, ο Caio Kehyayan στις κιθάρες και ο Kvistum στα πλήκτρα.
Το σετ ήταν ένα υγρό όνειρο για τους οπαδούς των Kamelot. Ο τραγουδιστής επικεντρώθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, στα κομμάτια του The Black Halo ενώ ακούσαμε και κομμάτια από το Ghost Opera, Karma και Epica. Θέλαμε να ακούσουμε και άλλα; Φυσικά. Ποιος θα έλεγε όχι στο να ακούσει όποιο από τα αναφερόμενα άλμπουμ στην ολότητα του; Δυστυχώς, πιο πίσω δεν πήγε ο Roy αλλά αυτό είναι απόλυτα σεβαστό.
Ο τραγουδιστής ήταν σε μεγάλη φόρμα και φοβερή διάθεση, βλέποντας φυσικά και τις αντιδράσεις λατρείας του κόσμο που δεν σταμάταγε να τραγουδά. Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν μπορεί να ερμηνεύσει στο ίδιο επίπεδο με το παρελθόν, εδώ γελάμε πραγματικά, πιστεύω ότι η τοποθέτηση του ίδιου ήταν ξεκάθαρη. “Μου είπαν ότι πριν 20 χρόνια και μερικές ημέρες ήμουν εδώ με τους Kamelot για τελευταία φορά. Άρα είμαστε 20 χρόνια μεγαλύτεροι”. Θα ήθελα να μπορούσα να τραγουδάω στο 1% αυτού του μοναδικού ερμηνευτή.
Σημείο αναφοράς δεν υπάρχει, όλη η εμφάνιση ήταν μοναδική. Ήταν ένα live από αυτά που δεν χάνονται και η πληθώρα του κόσμου το επιβεβαίωσε αυτό. Πλέον μένει να ακούσουμε και το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Roy που είναι στα σκαριά. Μέχρι τότε υπομονή.
Μιχάλης Νταλάκος
Φωτογραφίες: Πέτρος Παπαπέτρος
