The Silent Rage, Sorrowful Angels, Wildfire, Empty Mirror, Blossom Death
Το Ghostlands & Ravenlands είναι άτυπα το πρώτο festival της χρονιάς. Μπορεί να κρατά μια μέρα αλλά με πέντε συγκροτήματα στο billing, αν μη τι άλλο το πακέτο ήταν ενδιαφέρον. Δύο λεπτομέρειες που φέτος έκαναν την διαφορά. Για πρώτη χρονιά τρία από τα πέντε σχήματα ήταν από το χώρο του gothic/atmospheric metal. Επίσης ήταν τα είκοσι χρόνια ύπαρξης των διοργανωτών με πληροφορίες για πολλούς καλεσμένους. Είχα τους ενδοιασμούς μου για την προσέλευση του κόσμου μιας και ο συνδυασμός πολύ κακού καιρού αλλά και δεύτερης συναυλίας, και μάλιστα sold-out, την ίδια βραδιά δεν ήταν ο καλύτερος. Χάρηκα που διαψεύστηκα μιας και πάνω από 300 άτομα τίμησαν με την παρουσία τους τα συγκροτήματα από νωρίς.
Έτσι οι Blossom Death που ανέλαβαν το δύσκολο και μάλλον άχαρο ρόλο του να ανοίξουν το festival βγήκαν σε ένα αρκετά γεμάτο Κύτταρο. Στον λίγο χρόνο που διέθεταν, η κατάρα του opening act, παρουσίασαν κάποιες από τις παλιές τους συνθέσεις των δύο EPs που έχουν κυκλοφορήσει αλλά και νέο υλικό από το επερχόμενο πρώτο τους πλήρες album. Για την ιστορία, το σχήμα δημιουργήθηκε από τους Κωνσταντίνο “Corax” Κατοίκο (ex-Sorrowful Angels), Μαρίτα Μακαρονίδη και Αργύρη Δεληγιαννόπουλο. Μουσικά κινούμενοι δεν μπορώ να πω ότι ο ήχος τους είναι του στυλ μου μιας και το gothic rock δεν με συγκινεί. Παρόλα αυτά, κέρδισαν το χειροκρότημα του κόσμου. Άξιο αναφοράς το κλείσιμο της συναυλίας, με την έφηβη κόρη της Μαρίτας και του Κώστα να ανεβαίνει στη σκηνή για να συνοδεύσει στα φωνητικά και να αφιερώνει το τελευταίο κομμάτι σε μια φίλη της που πρόσφατα δυστυχώς έφυγε από την ζωή. Εύχομαι το 2026 να είναι μια καλή χρονιά για το συγκρότημα.
Μιχάλης Νταλάκος
Συνέχεια με τους Empty Mirror, τους οποίους ήθελα να δω επί σκηνής καθώς με έχουν κερδίσει και οι δύο δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει, δηλαδή τα “Echoes Of Eternity” (2022) και “Deus Profanus” (2024). Το σχήμα κινείται σε gothic metal ήχο που προσωπικά μου θυμίζει τους παλιούς καλούς Theatre Of Tragedy και τους Paradise Lost. Και αυτό που είδα με ικανοποίησε τόσο ηχητικά όσο και εκτελεστικά, με το beauty and the beast δίδυμο στα φωνητικά με τον Αντρέα και την Αφροδίτη να λειτουργεί πολύ καλά σε συναυλιακές συνθήκες. Πιστεύω όμως ότι χρειάζεται βελτίωση στη σκηνική τους παρουσία, καθώς υπάρχει αρκετή στατικότητα με εξαίρεση τα παιδιά πίσω από τα μικρόφωνα. Μπορεί να είχε και να κάνει με τον περιορισμένο χώρο, αφού μιλάμε για επταμελές συγκρότημα, σε κάθε περίπτωση όμως έχουν το απαιτούμενο υλικό για να ξεχωρίσουν και προσωπικά περιμένω να τους ξαναδώ κάπου ζωντανά.
Γιώργος Τερζάκης
Τους Wildfire τους είχα ξαναδεί πολλές φορές. Το σχήμα παρότι σχετικά φρέσκο, έτος ίδρυσης το 2019, έχει δώσει αρκετές εμφανίσεις ειδικά για την προώθηση του “Rise”. Η διαφορά αυτή την βραδιά ήταν ότι χρέη υπηρεσιακού τραγουδιστή είχε αναλάβει ο Τάσος Λάζαρης μιας και το συγκρότημα είναι στην διαδικασία αναζήτησης νέου τραγουδιστή. Ήταν λοιπόν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση για να τους δω με άλλη φωνή. Το set τους όπως ήταν αναμενόμενο βασίστηκε στο “Rise” με τον Τάσο να δένει όμορφα στην φωνή και να βάζει τις δικές του προσωπικές πινελιές. Σημεία αναφοράς φυσικά δεν μπορούσαν να λείπουν και δεν ήταν άλλα από το solo…κλαρίνο του Τόλη (αυτό δεν θα πάψει να είναι ποτέ αστείο, χωρίς όμως να μην δένει πανέμορφα με την μουσική) αλλά και η εξαιρετική διασκευή το “Red Sharks” των Crimson Glory κατά την οποία έκανε την εμφάνιση του και ένας…φουσκωτός κόκκινος καρχαρίας! Ανυπομονώ να δω το συγκρότημα με έναν νέο και μόνιμο τραγουδιστή και φυσικά νέο υλικό.
Πρώτη εμφάνιση των Sorrowful Angels μετά από δέκα χρόνια! Μια μεγάλη επιστροφή και ένα στοίχημα για το συγκρότημα που έχει ακόμα αρκετούς φίλους κάτι που φάνηκε από τις εκδηλώσεις αυτών στην εμφάνιση τους. Με δύο νέα μέλη στην σύνθεση τους, τον Dennis Sampson στα τύμπανα και τον Johnny Fixx στην κιθάρα, το συγκρότημα έχει νέο υλικό στα χέρια του για κυκλοφορία νέου album μέσα στο 2026. Μάλιστα λίγες μέρες πριν είχε κυκλοφορήσει σε video το “Hope Untold” το οποίο και ακούσαμε ζωντανά. Κάποια προβλήματα στον ήχο δεν εμπόδισαν το σχήμα να δώσει τον καλύτερο εαυτό του επί σκηνής. Το υλικό ήταν μοιρασμένο σε όλες τις περιόδους του, αρκετά προσαρμοσμένο όμως στα σημερινά δεδομένα. Έτσι, η εμφάνισή τους είχε μια άρτια ροή με τον κόσμο αλλά και το συγκρότημα να διασκεδάζει πραγματικά. Προσωπικά, ελπίζω να δω σύντομα τους Sorrowful Angels σε μια δική τους συναυλία με ένα ακόμα πιο πλήρες setlist και φυσικά περισσότερη καινούρια μουσική.
Setlist: Mistress Of Desire, Leaving Earth, Suicidal Manners, Hope Untold, Shatterbox, Right Of Way, Unspeakable Cult, Omens, Mourn, Shores Of Capture, Denial
Μιχάλης Νταλάκος
Και κλείσιμο με τους The Silent Rage, οι οποίοι για μία ακόμη φορά έγιναν μάρτυρες της κάκιστης νοοτροπίας που υπάρχει στους Έλληνες «οπαδούς» αυτής της μουσικής. Κάτι τέτοιο όμως φυσικά δεν τους πτόησε, αφού ήταν γεμάτοι όρεξη και ενέργεια αποδίδοντας άψογα το υλικό τους. Και αφού είχαν επέτειο, φρόντισαν να το γιορτάσουν δεόντως, παίζοντας (πολύ) παλιά τραγούδια τα οποία χρονολογούνται από το πρώτο demo και είχαν να ακουστούν ζωντανά από το 2009, με κάποια από τα μέλη που ήταν στο συγκρότημα την περίοδο που ηχογραφήθηκε. Ένα σκηνικό σωστά προβαρισμένο, αφού ο κάθε καλεσμένος έκανε το καθήκον του, αποδίδοντας με άνεση τα μέρη του. Μέχρι και τον ηγέτη της μπάντας Νίκο Σιγλίδη είδαμε στα lead φωνητικά, κάτι που δε νομίζω να έχει ξαναγίνει στο παρελθόν. Το συγκρότημα ουσιαστικά έστησε μια δική του γιορτή για να τιμήσει όλη την πορεία του. Μια εμφάνιση που θα έχουν να θυμούνται τόσο οι TSR, όσο και εμείς που μείναμε μέχρι το τέλος. Ελπίζουμε σύντομα και σε καινούριο υλικό, καθώς το τρίτο full-length έχει αργήσει περισσότερο από το αναμενόμενο.
Setlist: The Serpent Lord, Stormwarrior, Crows Fly Back, Exhaling Fear, Wings Of Tragedy MMXXV, A Sinner’s Confession (w/ V. Chamos, P. Labrou), Perished In Flames (w/ V. Chamos, P. Labrou, K. Tokas), The Silent Rage (w/ K. Tokas, L. Moros), Litany Of Imprisoned Souls (w/ K. Tokas, L. Moros), Harvester Of Souls MMXXI, Sin Of A Pilgrim, Nuances Of Life, The Man In The Mirror, A Piece Of Eden, Leading The Legions (w/ K. Tokas)
Η τρίτη εκδοχή του Ghostlands & Ravenlands λοιπόν πέρασε στην ιστορία, έχοντας και ένα ωραίο δωράκι γι’ αυτούς που έμειναν μέχρι το τέλος. Οι The Silent Rage, σε συνεργασία με την ζυθοποιία Strange Brew έβγαλαν τη Nomad, μια περιορισμένης έκδοσης μπύρα αποκλειστικά για το συγκεκριμένο festival η οποία δινόταν δωρεάν κατά την έξοδο. Για όλους εμάς που μαζεύουμε οτιδήποτε περίεργο και διαφορετικό μπορούμε να βρούμε από merch συγκροτημάτων, αυτό ήταν μία πολύ ευχάριστη προσθήκη στη συλλογή μας. Ελπίζουμε του χρόνου να υπάρχει και συνέχεια.
Γιώργος Τερζάκης
