Ξεκινώντας να ακούσω το νέο άλμπουμ των Crimson Glory έκανα μια αποδοχή: δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να ακούσω ένα “Transcendence 2”. Αυτό θα ήταν παράλογο, για να μην πω θα ήταν παρανοϊκό. Αυτό που με ενδιάφερε ήταν να δω τι μπορεί να κάνει το σχήμα αυτό χωρίς δύο ηγετικά μέλη και 27 χρόνια μετά την τελευταία επίσημη κυκλοφορία του.
Θα έλεγα ότι η επιλογή των singles ήταν τουλάχιστον ατυχή. Από την μια το “Triskaideka” δεν έλεγε και πολλά ενώ το ομώνυμο χωρίς να είναι ένα κακό άλμπουμ δεν καθόταν καλά με την ανακύκλωση του εναρκτήριου riff από το “Red Sharks”, λες και οι Crimson Glory είναι το πρώτο συγκρότημα στην ιστορία που ανακυκλώνει ιδέα του. Και πραγματικά τι αδικία είναι για αυτόν τον δίσκο αυτά τα single.
Εξηγούμε. Το άλμπουμ έχει αμιγώς πολύ καλύτερα κομμάτια! Το εναρκτήριο “Redden The Sun” ή το “Broken Together” που αγγίζει την μαγεία της αρχικής εποχής! Το τρίτο single “Angel In My Nightmare” ήταν σαφώς μια πολύ καλύτερη επιλογή, αρκετά σκοτεινό. Και ναι λοιπόν το άλμπουμ έχει πάρα πολύ καλές στιγμές! Υπάρχει ποικιλία και δεν είναι λίγα τα τραγούδια που μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια το ένδοξο παρελθόν της μπάντας.
Εδώ κάπου μπαίνει και ο παράγοντας τραγουδιστής. Ο Travis Wills είναι μια πολύ καλή επιλογή για το συγκρότημα. Σίγουρα πολύ πιο κοντά στο ύφος του Midnight από τον Wade Black αλλά και με δικό του στυλ.
Ίσως το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι το άλμπουμ ακούγεται πραγματικά δουλεμένο. Έχει πολλές ιδέες χωρίς όμως να βάζει τον ήχο της μπάντας σε μονοπάτια. Τολμώ να πω ότι ηχεί σαν μια λογική συνέχεια των δύο πρώτων γιγαντιαίων κυκλοφοριών τους. Ναι λοιπόν, το “Chasing The Hydra” έχει και λόγο ύπαρξης και δικαίως φέρει το όνομα του συγκροτήματος στο εξώφυλλο του.
Μιχάλης Νταλάκος
